Foto bij OO1 • Chaos

Ethan Carson

De wereld is naar de hel gegaan. Letterlijk.
Ik bedoel maar… Als je ’s morgens wakker wordt en opeens is het gezicht van je vader veranderd in die van een kwijlend, lelijk en haast onherkenbaar monster, dan moet de wereld toch wel naar de hel gegaan zijn? Ja, dat was ook wat ik dacht toen hij opeens boven me gebogen stond.
Ik doe een zoveelste poging om de gedachten weg te duwen. Het heeft geen zin om erover na te denken en bovendien kan ik me niet herinneren dat ik hem zelfs mocht. Hij was een dronkenlap die niets goeds deed en ervoor zorgde dat mam ons al op een jonge leeftijd in de steek liet. Misschien is het wel zijn verdiende loon dat hij stierf, dat hij moest boeten voor wat hij gedaan had.
Ho, rustig, Ethan, denk ik terwijl ik de sleutel omdraai zodat het geronk van de auto stopt. Je weet dat het niet goed voor je is om met zulke gedachten rond te lopen.
Ik weet ook dat het niet goed voor me is dat ik alles maar op probeer te kroppen en mijn best doe om niet in huilen uit te barsten, maar toch doe ik het. Waarom? Omdat ik niet het idee heb dat huilen veel gaat helpen in mijn situatie, dat huilen haar terug zal brengen.
God, wat zal ik haar missen. Haar lach, haar ondeugende houding terwijl ze iets doet waar ze van weet dat ze het niet mag doen. Haar blauwe, onschuldige ogen die me aankijken als ze probeert om onder haar straf uit te komen.
En bijna gebeurt het. Bijna verzamelen tranen zich in mijn ogen en bijna ben ik aan het huilen. Dan besef ik me dat ik hier niet aan ging denken en knipper de tranen weg. Het heeft geen zin om te huilen, Ethan. Ja, dat is wat ik mezelf constant vertel in de hoop dat ik het zal geloven. Het heeft tot nu toe gewerkt, maar hoe lang zal dat nog duren?
Ik werp een blik naar opzij en frons als ik de verroeste auto’s zie die netjes achter elkaar staan. Sommigen zijn tegen elkaar gebotst, maar bij de meesten lijkt het net alsof ze aangeschoven zijn voor een file. Een file waar ze nooit meer uit zullen komen, niet nu de wereld naar de hel is.
Ik krimp onwillekeurig in elkaar als ik het portier van mijn auto dichtgooi en merk hoe hard het geluid wel niet weerkaatst wordt over de open plek. Als je al die auto’s zo ziet en de trein ziet die van zijn spoor geweken is en tegen het hek naast de snelweg is geknald, zou je niet zeggen dat dit een plek is waar elk geluid tien keer harder klinkt dan het daadwerkelijk is.
Ik kijk met over elkaar geslagen armen naar de bus die tussen de auto’s staat en kan het niet laten om me af te vragen hoe veel inzittenden daadwerkelijk dood zijn. Want je hebt dood en je hebt dood. Sorry, dat is niet duidelijk zeker? Laat me het je uitleggen.
Dood is wanneer je neergeknald bent, maar je wel nog in een zombie kan veranderen. En de andere dood is wanneer je recht door je kop bent geknald en je ook niet meer terug kunt komen als een zombie.
Het was vrij makkelijk om niet in de veronderstelling te vallen dat mensen enkel in zombies konden veranderen wanneer ze gebeten waren. Ik heb bij mijn vader gezien hoe hij veranderde zonder gebeten geweest te zijn en dat was geen prettig zicht. We zijn allemaal op de één of andere manier geïnfecteerd en het wordt getriggerd als je doodgaat. De remedie? Niet doodgaan.
Ik buig me voorover nadat ik mijn kofferbak heb geopend en open de rugzak die op zijn vaste plek staat. Ik haal een mes uit de rugzak die ik in mijn zak steek en een knuppel. God, ik heb echt betere wapens nodig. Ik maak een mental note dat ik straks even langs het politiebureau passeer om wapens op te halen.
Het is heel stom, maar voor de één of andere reden ben ik pas twee dagen nadat het incident met mijn vader gebeurde weggevlucht. Je zou denken dat iemand dat sneller zou doen na zoiets, maar het leek net alsof mijn hersenen de klik niet wilden maken van wat er gebeurd was. Ik was bezig met rouwen, maar ook tegelijkertijd met mezelf tegen te houden om te rouwen. Als dat niet verwarrend klinkt, weet ik het ook niet meer.
Ik mag nu wel heel erg luchtig klinken en sommigen gaan me misschien zelfs grappig vinden, maar dat is gewoon hoe ik ben. Ik heb het idee dat nonchalance over de situatie je veel verder gaat brengen dan dat je constant bij elk klein dingetje in elkaar stort en je af gaat vragen hoe het geweest zijn als je bepaalde dingen anders had aangepakt.
Sommige mensen noemen het een egoïstische manier van dingen verwerken, maar ik noem het de feiten onder ogen zien en jezelf niet van de wijs laten brengen. Ik ben sowieso niet het type dat snel huilt en ik los dingen liever op door sarcastisch te zijn en verder te gaan met mijn leven, al heb ik momenteel geen idee wat dat leven nog voorstelt.
Ik draai mijn hoofd als ik een hard geluid hoor en eerst denk ik dat het een zombie is, maar dan besef ik me dat het geen zombie kan zijn omdat een zombie niet kan roepen en naar mijn weten ook geen vrouwelijke stem heeft.
Ik overweeg eerst serieus om de auto gewoon te passeren en verder te zoeken naar wat ik nodig heb, maar dan hoor ik hoe de wanhopige kreten overgaan in hysterische snikken en besef me dat wie daar ook in zit op deze manier heel veel aandacht trekt en dat waarschijnlijk niet zo goed is voor mijn welzijn gezien het feit dat ik hier nog wel even ben.
En dus zucht ik, houd mijn wapen in de aanslag en klim vervolgens over het zielige muurtje heen dat de ene vier rijstroken van de snelweg scheidt van de andere vier. Ik loop naar de auto toe en blijf voor de kofferbak staan. Daarna tel ik rustig in mijn hoofd totdat ik het gevoel heb dat ik er klaar voor ben om de persoon in de kofferbak te confronteren.

Reacties (3)

  • Croweater

    Ik vind hem wel leuk. :3
    Ben benieuwd of hij die nonchalance het hele verhaal zo volhouden of dat hij tot een breaking point komt!

    3 jaar geleden
  • Luckey

    ho boy

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Zo zielig wat hem overkomen is! Wel een heel mooi hoofdstuk. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen