Foto bij OO2 • Chaos

Ethan Carson

Met een simpele klik gaat het kofferbak open en houd ik mijn wapen in de aanslag voor als er toch een zombie mocht zitten. Het is echter geen zombie, hoewel haar bleke gelaatstrekken er wel veel van weghebben. Nee, oké, ik overdrijf, maar ze ziet er gewoon niet gezond uit.
Het eerste wat ze doet zodra ik de kofferbak geopend heb, is naar lucht happen. En dan niet rustig zoals je doet als je je hoofd even onder het water hebt gehouden in de douche, maar echt overdreven, alsof ze zeg maar op het punt stond om te stikken.
Ik kan me voorstellen dat als je voor een langere tijd in zo’n kleine ruimte hebt gelegen en de hele tijd het gegrom van de zombies om je heen hebt gehoord dat je dan wel even naar adem hapt. Ze kijkt eerst om zich heen voordat ze naar mij kijkt. Mijn wapen lijkt haar alleen nog maar hysterischer te maken, maar toch ben ik niet van plan om het weg te steken. Dadelijk is dit één of andere afleidingsmanoeuvre en gaat ze me neersteken als ik even niet oplet.
Het meisje drukt zich omhoog op haar handen en ik doe zorgzaam een stap naar achteren. Ik zie dat haar zwarte haren vettig langs haar hoofd naar beneden vallen en uiteindelijk tot net boven haar borsten komen. Ze heeft felblauwe ogen en van wat ik kan zien, heeft ze een tenger postuur. Ze ziet er echt fragiel uit en ik denk dat ik niet veel nodig zou hebben om haar neer te slaan.
Nadat ze haar hoofd even tegen haar handpalm heeft laten leunen, slingert ze haar benen over de rand van de kofferbak heen en leunt uiteindelijk weer op haar beide handen die ze naast zich in de kofferbak laat rusten.
En dan kijkt ze me eindelijk aan. Als haar lichaam er al niet fragiel en breekbaar uitziet, staan haar ogen wel zo. Ze kijkt alsof ze helemaal niet klaar is voor deze wereld, alsof ze geen idee heeft wat er haar te wachten staat. Ik wil het niet, maar ik krijg automatisch al medelijden met haar bij het idee dat ze dadelijk wapens moet gaan zoeken en alleen moet zien te overleven in deze wereld.
Toch doe ik geen moeite om haar te helpen en blijf enkel toekijken als ze kracht op haar handen zet en zichzelf naar voren duwt. Haar voeten, die gehuld zijn in van die open schoentjes waarvan ik de naam even kwijt ben, raken zachtjes de grond en ze kijkt wat verdwaasd om zich heen naar de auto’s. Dan kijkt ze weer terug naar mij.
En opeens, zonder één of andere waarschuwing of wat dan ook, begint ze te huilen. Als ik al niet perplex stond door haar plotselinge verschijning is dat nu wel het geval. Ze huilt niet zachtjes, maar met grote uithalen. Alsof ze al haar dierbaren in één klap verloren heeft, alsof ze denkt dat haar leven niet erger kan worden. En misschien is dat ook wel zo.
“Eh…”
Hè, gadverdamme. Wat moet ik hier nu mee? Ik heb geen idee hoe ik haar moet troosten. Toen ik nog op school zat, ging ik altijd weg als een meisje begon te huilen omdat ik het zo awkward vond om erbij te staan. Maar ik heb het gevoel als ik haar niet troost dat ze echt ongewenste aandacht gaat trekken en dat is me net iets belangrijker dan het feit dat ik zo awkward ben in dit soort situaties.
“Wil je alsjeblieft kappen met huilen?”
Wauw. Ik ben echt een eikel. Ik zeg het maar voordat jullie er weer over beginnen. Het is gewoon… Ik heb het gevoel dat niet veel dingen er nog toe doen in mijn leven nu dat ik de belangrijkste dingen in mijn leven verloren ben. Is dat een geldig excuus om iemand zo te laten huilen en het enkel proberen op te laten houden door er op een botte manier iets over te zeggen? Waarschijnlijk niet.
Maar hé, het helpt wel. Ze houdt op met huilen. Of nee, ze stopt niet met huilen, maar ze houdt in elk geval op met het harde huilen. Tranen glijden nog steeds over haar wangen en ik doe mijn best om daar niet te veel naar te kijken terwijl ik iets probeer te verzinnen om te zeggen.
Ik weet dat dit gemeen klinkt, maar op dit punt wenste ik dat het een zombie was geweest die zich in de kofferbak had verscholen. Dat was toch iets gemakkelijker geweest dan dit.
“Sorry,” fluistert ze opeens. “Mijn naam is Rose.”
Als haar houding en haar lichamelijke kenmerken al niet fragiel waren gebleken, dan was haar stem dat wel. Het stond op breken, maar aan de andere kant klonk het ook weer melodieus en ik vermoed dat het in een andere – minder dodelijke – situatie heel aangenaam had geklonken om naar te luisteren.
“Ethan,” zeg ik op een nonchalante manier. “Hoe kom je in die kofferbak terecht?”
Ik heb het idee dat het niet echt vriendelijk is om direct over te gaan op directe vragen vlak nadat iemand zo heeft staan huilen, maar ik heb ook niet echt het idee dat me dat iets kan schelen. Ik wil gewoon de benzine in mijn auto hebben en vertrekken, een veilige haven zoeken. Ver weg van hier. Ver weg van haar.
“Ik ben ontvoerd en achtergelaten.”
Haar lip begint weer te trillen en ik vervloek de situatie. En dan, dames en heren, komt de meest briljante respons die jullie ooit gezien – gelezen – hebben: “Oh.”
Wat moet ik dan zeggen? Het is niet alsof ik echt medelijden met haar heb en iets wat zieliger is dan bot of niet reageren, is net doen alsof je medelijden hebt met iemand terwijl het je geen zak kan schelen. Mijn mening.
Net als ze iets lijkt te willen zeggen, weerklinkt er opeens een hard geluid naast ons.

Reacties (5)

  • Luckey

    snel verder!!!!

    3 jaar geleden
  • Croweater

    Ik ben erg benieuwd waarom je in vredesnaam mensen in kofferbakken gaat ontvoeren tijdens een zombie-apocalyps. :')

    3 jaar geleden
  • Shibui

    Nou ja, eigenlijk helemaal niet^^

    3 jaar geleden
    • Shibui

      Haha^^

      3 jaar geleden
  • Shibui

    Zo zeg! Hij kan echt goed omgaan met meisjes!

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ahw. Zo zielig! Maar ik snap wel dat Ethan in eerste instantie zo terughoudend is. Wie kan je nog vertrouwen?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen