Foto bij OO3 • Chaos

Ethan Carson

Ik wist wel dat dat hysterisch huilen van haar ons in de problemen zou brengen. Je kunt het misschien zelf al wel raden, maar dat harde geluid was dus van twee zombies die hun weg naar ons zochten. En ik weet niet waarom, maar op de één of andere manier verwachtte ik dat ze in actie zou schieten, dat ze ergens uit één of andere zak een mesje tevoorschijn zou halen en zou aanvallen. Maar dat doet ze niet.
Nee, ze kijkt naar de monsters alsof zij ze voor de eerste keer ziet. Ze wrijft met haar handen een paar keer over haar ogen en kijkt mogelijk nog banger als ze ziet dat de zombies niet verdwenen zijn. Wat had ze dan verwacht? Dat dit een droom was en dat ze dadelijk wakker zou worden?
Het is stom van me, maar ik ben zo verbaasd door haar reactie die maar niet lijkt te komen dat ik even niet op mijn omgeving let. Mijn voeten zijn sneller dan mijn brein het lijkt te kunnen registreren en opeens bots ik met mijn lichaam tegen die van Rose aan. Ze wordt nog maar net op tijd uit de weg geduwd en ik kom in de plaats van Rose.
Met een snelle beweging haal ik mijn mes uit mijn zak en ram deze zonder al te veel emotie in het voorhoofd van de zombie. De eerste keer toen ik dit deed, had ik geen idee hoe hard een schedel kon zijn en raakte ik er niet van de eerste keer door, maar deze keer is dat anders. Deze keer schakel ik de zombie in één klap uit.
En met het uitschakelen van de zombie wordt er ook een herinnering waarvan ik gehoopt had dat deze ver weggestopt was in mijn achterhoofd weer terug opgeroepen.

Ik wierp een blik op het monster dan in mijn deuropening stond. Het was moeilijk om te raden over welk monster het ging: voor de transformatie was hij ook een monster geweest, maar dat was niet te zien aan zijn uiterlijke kenmerken. Nu was dat wel zo.
Ik hoorde gegil op de achtergrond en druk in mijn armen ten teken dat iemand bescherming bij me probeerde zoeken. Ik kon alleen niet raden wie dat dat was, want mijn hersenen leken op dat moment te stoppen met werken. Het was heel vreemd eigenlijk. Ik zag wel wat er gebeurde, maar het leek net alsof het niet geregistreerd werd, alsof ik me maar niet kon realiseren dat ik het was die het meemaakte en niet iemand anders in mijn lichaam.
Opeens voelde ik een scherpe pijn in mijn arm. Ik dacht dat het monster zich een weg door mijn kamer had gebaand en naar mij toe was gegaan, maar dat was niet het geval. Nee, het was de persoon in mijn armen die me een hard kneepje gaf en me weer tot de werkelijkheid probeerde te roepen.
“Nee, blijf van haar af,” hoorde ik mezelf zeggen.
Mijn hand balde zich zonder dat ik het echt doorhad tot een vuist en met veel kracht en geweld sloeg ik de hand van de schouder van de persoon die ik probeerde te beschermen. En het leek net alsof er een soort klik in mijn hoofd omging, want opeens herkende ik mijn omgeving en besefte ik me wat er gebeurde.
En dat was nog maar net op tijd, want het monster stond voor mijn neus. Alleen de ogen waren herkenbaar en misschien ook wel de bierbuik die hij had, maar voor de rest was hij onherkenbaar geworden. Rottend vlees hing aan zijn gezicht waar grote gaten in te zien waren waardoor zijn rottende tanden zichtbaar waren. Een penetrante geur viel me eindelijk op en het kostte me moeite om niet hier en nu over te geven.
Opnieuw deed het monster een poging om dichterbij de persoon te komen die zich zo stevig tegen me drukte dat het echt pijn deed, maar weer schermde ik haar af zodat het niet zou gebeuren.
Ik zette opnieuw kracht, maar deze keer niet tegen het monster. Nee, deze keer probeerde ik de persoon die bescherming bij me zocht van me weg te duwen. Achteraf gezien was dat echt de stomste beslissing die ik kon nemen, maar ik kon nu niet bepaald zeggen dat ik op dit moment helder kon denken.
“Ren!” riep ik nog naar haar.
Ze richtte haar blauwe ogen nog één laatste keer op me voordat ze zich omdraaide en door de deur ging. Ik hoorde haar geschreeuw al niet meer, was te veel bezig met wat er voor me gebeurde.
Ik reikte met mijn hand naar achteren en toen mijn vingers zich om het vertrouwde handvat van mijn knuppel sloten die zich achter mijn bedrand bevond om mezelf tegen eventuele aanvallen van dieven te verdedigen, wist ik opeens weer wat ik moest doen.
De eerste klap was hard en een misselijkmakend geluid vulde de kleine ruimte. Beneden hoorde ik geschreeuw en gegrom, maar het leek net alsof mijn hersenen enkel wilden registreren wat er in deze kamer gebeurde en niet wat er voor de rest in het huis nog meer gebeurde.
Ik voelde iets warms tegen mijn huid komen, maar ik negeerde het en ik zwierde mijn knuppel voor een tweede keer naar voren. En toen voor een derde keer. Een vierde keer. Een vijfde keer. Een zesde keer. En het bleef zo maar doorgaan, doorgaan totdat er niets meer was.


“Ethan, houd op!” wordt er naar me geroepen.
De herinnering verdwijnt en ik merk dat ik aan het hijgen ben, dat mijn armen trillen en dat ik onder het bloed hang. Onder me is een onherkenbaar gezicht van een zombie te zien. Ik kan me niet eens herinneren dat ik aan de tweede zombie was begonnen.
Zodra ik me besef wat er is gebeurd, gooi ik de knuppel van me weg en wrijf met mijn arm over mijn voorhoofd om het zweet weg te halen. Als ik mijn arm voor me houd, zie ik dat mijn tatoeages bedekt zijn met vegen van bloed.
En zonder dat ik het echt wil of er vat op heb, laat ik mezelf naar de grond zakken. Niet om te huilen of om hysterisch te worden, maar om zwijgzaam naar de troep te kijken die ik onbewust gemaakt heb.

Gelukkig nieuwjaar iedereen!

Reacties (2)

  • Shibui

    Hmmm...... wie is 'ze'?

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oeps...?
    Wel echt zielig.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen