"Mert! We hebben bezoek!" schreeuwde ik terwijl ik Justin door de deur heen duwde. Na even gewacht te hebben kwam ik tot de conclusie dat mijn geliefde broer helemaal niet thuis was en ik dus mijn prachtige -kuch- stem voor niets aan het verpesten was. Justin keek met grote ogen om zich heen.
"Nou prinses. Je woont wel heerlijk mooi hier zeg." jaloers keek hij me aan. Ik haalde alleen mijn schouders op en liep naar de keuken om water op te zetten voor thee. Leven in een regenachtig klimaat is leven op thee. Gelukkig hield ik van thee, en bestond het uit water. Kwam ik ook niet zoveel aan. Want aankomen op de dansacademie was wel een klein probleempje. En het ergste was nog dat ik heel veel van lekker eten hield. Sip.
"Juuntje, wil je voor mij een kop koffie meenemen?" Justin stak zijn hoofd om de hoek van de deur. Ik knikte zonder iets te zeggen. Het was eigenlijk gekkenwerk dat ik hem hier liet blijven. Met Justin zijn kop koffie en de theepot liep ik richting de kamer. Ik zette zijn koffie voor hem neer en zette de theepot op de tafel. Daarna liep ik terug naar de keuken om een theeglas te pakken, en een rol biscuitjes. Voedsel dat ik wel mocht eten.
"Weten je ouders al dat je hier bent, of ga je ze dat helemaal niet vertellen?" ik schonk een kop thee in en ging op de bank zitten. Justin haalde zijn schouders op.
"Geen idee. Ze gaan me vermoorden als ze erachter komen. Ik ben niet voor niets hier met helemaal geen kleding hierheen gekomen. Juun, ik ben letterlijk gevlucht." ik schudde mijn hoofd terwijl hij zijn verhaal deed. Het was echt belachelijk waar we mee bezig waren. Justin had hier niet moeten komen, en ik moest hem zeker niet laten blijven. Maar hij was mijn beste vriend, wat moest ik anders?
"Ik wil dat je je ouders belt Just. Anders stuur ik je serieus terug. Ik wil geen problemen." Justin keek me gekwetst aan.
"Serieus? Ik dacht dat jij me wel zou begrijpen Juun." ik nam een slok thee en sloeg mijn benen over elkaar.
"Ik begrijp je wel, maar je moet serieus eerst contact opnemen. Ze gaan zich ontzettend veel zorgen maken als je niet terug komt vanavond. Bel gewoon." Justin rolde met zijn ogen maar pakte wel zijn telefoon uit zijn zak. Ik wees naar de keuken, zodat hij wat privacy had. Hij knikte en stond op. Ik haalde ondertussen mijn telefoon uit mijn zak en keek of er al meer bekend was over de geheimzinnige auditie waar mevrouw Dubois het over had gehad. Raviv en Louisa hadden in de klassengroepsapp een ontzettende discussie lopen voeren, maar verder was er niets interessants te lezen. Ik besloot Louisa maar te vragen hoe het gesprek met Cheryl was gegaan.
< How did it go ?
> Uhm yeah fine
> Het was uhm ja verwarrend
> Misschien is ze toch niet zo erg als dat ik dacht
< Een tweede kans geven dus ?
> Zeg, niet te hard van stapel lopen hé
> Wat moest die knappe beste vriend van je trouwens ?
< Oh dat is een leuk verhaal
< Staat hier zomaar op de stoep
< Vergeet alleen zijn ouders te zeggen waar hij is
> Waarom is hij hier dan ?
< Spontaan gestopt met z'n studie
< Ik weet het fijne er ook niet van
< Heb hem geforceerd z'n ouders te bellen #volwasseneik
> Nou spannend dus
> Laat me even weten hoe het ging !
> En als hij nog een schouder nodig heeft om op uit te huilen ^^
< Jaa jaa, ik stel jullie binnenkort nog wel aan elkaar voor, viespuik
< Flirten met mijn beste vriend
> Ja, jij zegt dat je hem niet wil
> NOPE, not my type
< Zucht
> Jij zucht
> Ow, Justin is klaar
> Spreek je later !
< Ciao Bella
> Ik heet June, but byee
< Klein kind
> Love you
> Ciao ;3


"En?" ik keek Justin nieuwsgierig aan. Hij zag er aardig rustig uit.
"Yeah, ze balen natuurlijk. Studieschuld en zo. Maar goed, ze begrepen wel dat dit niet was wat ik wilde doen. Ik moest wel over een paar dagen weer terugkomen naar huis, want dit was ook niet helemaal de bedoeling. Het is geen vakantie volgens ma." ik grinnikte. Ik zag precies voor me hoe zijn moeder het tegen hem had gezegd. Ergens was ik ook wel blij dat hij over een paar dagen weer wegging. Met de auditie die eraan kwam was het totaal niet handig om hem om me heen te hebben. Die jongen had een zeer korte spanningsboog en vond alles altijd vooral heel grappig. Als ik zenuwachtig was kon hij daar heel leuk mee spelen, door heel irritant te gaan doen.
"Nou dat is fijn. Dan gaan we nu bezig met het eten. Come on!"

Reacties (1)

  • HarrysWife

    Als dat maar goed gaat...
    Je bent weer goed bezig Lot! xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen