Sorry dat het de laatste tijd wat langer duurt voordat er een nieuw hoofdstuk is (*´Д`*)

Jin

Yoonga's schattige blozen nadat ik hem een kus had gegeven en de momenten van geluk daar voor maakte mijn hart sneller kloppen en alles in mijn hoofd en lichaam schreeuwde dat ik hem koste wat het kost moest beschermen. Ik tilde mijn hoofd op zodat ik mijn lippen tegen zijn haar kon drukken. Het was verbazend hoe licht Yoonga was. Hij lag met zijn volle gewicht op me maar ik voelde er amper iets van. Misschien moest ik hem ook maar gaan dwingen om cake te eten zoals hij zelf bij Yusaku gedaan had... Mijn gedachten werden onderbroken door een paar zachte lippen die zich tegen die van mij duwden. 'Ik houd van je.' Mijn wangen kleurden roze, maar voor ik iets terug kon zeggen had Yoonga verschrikt op gekeken en zijn vinger over mijn lippen gelegd. Hij vloekte. ‘Pa is eerder thuis.’ Ik keek hem geschrokken aan. Wat nu? ‘Kan ik uit het raam klimmen?’ ‘Doe niet zo gek.’ Yoonga rende naar zijn spelcomputer en propte een disk er in. Hij had geluk dat ik de console die hij over zijn schouder gooide opving. Op het moment dat zijn vader de deur open rukte was het spel net opgestart. De man keek mij aan. ‘Pardon?’, vroeg hij een Yoonga, en gaf een knikje mijn kant op. ‘Mag ik geen vrienden mee naar huis nemen?’ ‘Je had me wel eerst even op de hoogte mogen brengen, jongeman.’ ‘Ja pa.’ Na mij nog een vieze blik te hebben verliet hij de kamer. Yoonga gooide de afstandsbediening aan de kant en pakte mijn gezicht beet. ‘Waar waren we gebleven?’ ‘Yoongles, je gaat spijt krijgen...’ Ik wou niet dat ik hem in de problemen zou brengen. ‘Jij bent mijn favoriete soort spijt.’ ‘Van welke film heb je dat nou weer gestolen?’

Keyon

Ik wou dood. Meer dan ooit. En ondanks dat er toch geen hoop voor mij was om daar levend uit te komen, kon ik maar beter meteen sterven. Blijkbaar was Luna echt slimmer dan ik had gedacht, want ze had een leren band om mijn nek geknoopt die me er van weerhield om te Wisselen en uit de touwen te breken. Ik had voor de hele ontvoering misschien een kutleven gehad, maar daar in die kelder zitte was bij verre het verschrikkelijkste waar ik ooit door was gegaan. Het was voornamelijk.... angstig. Er waren dagen waarin ik de hele dag geblinddoekt zat, zonder eten of ook maar enig teken van leven in de buurt en soms zou Luna de blinddoek afnemen, me eten geven en me stukjes uit de krant voorlezen. Het maakte me zo machteloos om die stukjes over mezelf te horen, hoe er stond dat mijn pleegmoeder in een interview in tranen was uitgebarsten en had gezegd hoe veel spijt ze had van hoe ze me behandeld had en hoe de mensen allemaal nog naar me op zoek waren. Raon was bijna opgepakt totdat hij de situatie had uitgelegd. Het was...ongemakkelijk om te horen. “Ik heb Keyon niet ontvoerd of vermoord. Maar het is waar dat we misschien wel wat geschiedenis hebben.. De reden dat ik me altijd zo vreemd gedroeg was simpel gezegd gewoon omdat ik me aangetrokken tot hem voelde. Ik heb hem misschien een keer seksueel lastig gevallen en hem gezoend, maar ik ben nooit verder dan dat gegaan en ik zou hem nooit iets aan kunnen doen ondanks dat het een rotventje was.” En dan was er Yusaku. Ik miste hem zo erg, en ik maakte me zo’n zorgen om hem. Elke keer als ik aan hem dacht deed mijn borstkas pijn en voelde het alsof iemand mijn keel dicht probeerde te knijpen. Het was nog erger dan dagen verhongerd te worden of de keren dat Luna ‘bloed afnam’, wat letterlijke marteling was. Ik gilde van pijn en angst als ik de punt van het mes tegen mijn huid zou voelen, wetend dat het verscheidende seconden later door mijn huid zou prikken en lange snedes achter zou laten. Nee, de ergste momenten waren die waarop Luna de berichtjes die ik van Yusaku op mijn telefoon had gekregen voorlas. ‘Keyon wat is er aan de hand? Waar ben je? Ik zal het aan niemand vertellen waar ne bent, maar antwoord mijn oproepen! Wat is er gebeurd? Als je me belt, kunnen we samen wegrennen. Keyon, lief, ik mis je. Ik kan mijn leven niet meervoorstellen zonder jou, en ik weet dat dit allemaal mijn schuld is, maar antwoord alsjeblieft. Ik wil je niet verliezen. Zeg het als je niks meer met me te maken wilt hebben.’ Ik schrok op en gaf een gil van schrik. Luna was terug. ‘Hallo schoonheid.’, giechelde ze. Ze nam de blinddoek af en ik knipperde ik het schemerlicht. Ze pakte een stoel en zette die voor die van mij neer. ‘Oh oh, stoute Keyon.’ Eerst begreep ik het niet, maar toen besefte ik dat ze in mijn hoofd had gekeken en had gezien hoe ik die middag een mislukte zelfmoordpoging was ondergaan. Ik had geprobeerd mijn adem in te houden en mezelf te verstikken, zonder succes. ‘Ach, daar moet ik je voor straffen.’ Ze keek ongelofelijk blij en ik wou niets liever dan die grijns van haar smoel slaan. Mijn handen werden klam, want Luna bekeek mijn vingers. ‘Ik zie dat je weer een beetje aan het genezen bent, dat mag niet gebeuren. We willen tenslotte niet dat je er zomaar vandoor gaat, toch?’ Na een hoop gesmoord gesnik en gesmeek om op te houden haalde Luna eindelijk haar mes weg. Ik had nog niet de tijd gekregen om trillerig adem te halen... Mijn ogen werden groot en ik begon van top tot teen te trillen. Luna haalde een schaar tevoorschijn, samen met haar mobieltje.

Luna

‘En... actie.’ Ik klikte op het rode rondje om het filmen te starten en richtte op Keyon’s gezicht. Daarna liet ik het beeld even over zijn lichaam gaan. Het was een lichaam waar een meisje een moord voor zou doen, zo slank, maar voor een man was het maar zielig. Toch paste het bij hem. Het maakte he, nog hulpelozer, met de angst in zijn groene ogen en zijn haar dat door het zweet aan zijn voorhoofd plakte. Langzaam liep ik dichterbij, en zette de camera zorgvuldig neer in een hoek waar je Keyon wel kon zien, maar mij niet. Ik liet het koude metaal van de botte kant van de schaar langs zijn wang glijden. De pure doodsangst die hij uitstraalde gaf me een soort adrenaline kick. ‘Laten we het spelletje beginnen~’ Ik opende de schaar en zocht een mooie plek uit. Aan de linkerkant van zijn gezicht, op hoogte van zijn neus. Het bloed kleurde prachtig rood toen ik de schaar dicht duwde en zijn huid kapot knipte. Er verschenen tranen van pijn in de groene ogen maar hij gaf geen kick. Misschien was hij gewend geraakt aan de pijn. Ik pakte zijn arm en schoof de schaar opzij. Ik begon in zijn arm te snijden met een keukenmes. Geïrriteerd probeerde ik de tegenstribbelde en jammerende jongen tegen te houden. Begreep hij niet hoe belangrijk dit was? Ik deed niks slechts omdat ik een slecht persoon was en hem pijn wou doen, ik deed iets goeds voor de heksenwereld. Zie, heksen weten niet veel van Wisselaars en daarom is alle informatie de er is nodig. En bovendien zijn lichamelijke stoffen zoals bloed, tranen en haar belangrijke ingrediënten voor toverdranken en proefjes. Ik pakte vier glazen flesjes en hield er twee bij de wonden om het bloed op te nemen. De derde vulde ik met tranen, en ik knipte wat van zijn witte lokken af voor de vierde. ‘Oh ja Keyon, er is nieuws.’, zei ik vol leedvermaak.

Keyon

Luna deed me de blinddoek weer voor en ik hoorde papier ritselen. Ze begon wat uit de krant voor te lezen en ik luisterde aandachtig. ‘De politie heeft eindelijk informatie los gelaten over de zaak Yamada Costag. Ze vertellen dat hij om het leven is gebracht door verscheidende messteken in zijn bovenlichaam. Er zijn ook sporen van kleding-vezels op hem gevonden en de bijbehorende trui is momenteel eigendom van..’ Ze stopte even voor een dramatisch effect. ‘Yusaku Bakker.’

Reacties (3)

  • DeNaamIsGideon

    I CAN'T HANDLE THESE PLOTTWISTS ANYMOOOOOORE.

    3 jaar geleden
  • Snapple

    UGH YUSAKU IS GEK GEWORDEN

    3 jaar geleden
    • Snapple

      Nou eigenlijk was, want het is lang geleden maar toch

      3 jaar geleden
  • Shibui

    Noooo! Serieus! Dat had ik echt niet verwacht!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen