Foto bij OO4 • Chaos

Ethan Carson

Het duurt een paar minuten eer dat ik weer van de grond gekomen ben, mijn knuppel opraap en mezelf herinner dat ik een missie heb. Ik moet benzine hebben voor mijn auto en daarna moet ik zorgen dat ik hier zo snel mogelijk weg kan komen. Ik ben deze plaats nu al beu en ik heb hier gewoon geen zin meer in.
Vreemd genoeg heeft Rose de hele tijd toen ik op de grond zat gezwegen. Nu ik over mijn schouder naar haar kijk, is het niet zo moeilijk om de reden daarvoor te vinden. Ze ziet zo bleek als iets en het lijkt erop dat ze dadelijk gaat overgeven.
En ik weet niet waarom, maar iets in me zegt dat ik haar niet zo kan achterlaten. Ik denk dat als ik in een kofferbak had gelegen en opeens door iemand werd gered en dit gebeurde dat ik ook over de zeik zou zijn. Ik kan het niet maken om haar zomaar achter te laten, niet in deze staat.
“Blijf hier,” zeg ik tegen haar. “En maak niet al te veel geluid.”
Ze kijkt me aan met een doffe blik en ze geeft een knikje. Ik knik terug en zoek dan tussen de auto’s door. Na wat zoeken heb ik eindelijk een auto gevonden waar ik de benzine van over kan hevelen. Om het nog gemakkelijker te maken, heb ik ook twee volle jerrycans gevonden.
“Verdomme,” vloek ik me als ik besef dat ik niks heb om de benzine over te hevelen. Ik werp een blik op de jerrycans en haal mijn schouders op. Ik kan er één gebruiken en tegen dan heb ik misschien al wel iets anders gevonden om mijn benzinetank te vullen.
De jerrycans zijn zwaar en ik mank een beetje als ik met het zware gewicht terug naar mijn auto loop. Ik zet de jerrycans neer en pak er één op waarna ik het klepje van mijn tank opendoe. Terwijl ik mijn tank bijvul, werp ik een blik op Rose die op het lage muurtje is gaan zitten.
Ik ga niet liegen: ze is mooi. Met haar felblauwe ogen en haar zwarte haar en haar slanke figuur is ze een aantrekkelijk persoon. Ik durf te wedden dat veel jongens van mijn leeftijd zouden staan popelen om samen met haar te mogen reizen, maar ik kan niet helpen dat ik het idee heb dat het mij juist meer last oplegt.
Nadat ik mijn tank heb gevuld, zet ik de andere jerrycan zorgvuldig in de kofferbak van mijn auto en sla de klep dicht. Rose lijkt op te schrikken door het geluid en draait haar hoofd zodat ze naar me kan kijken. Ik verbaas me er niet echt over dat ze weer heeft staan huilen en sla mijn armen over elkaar heen.
“Nou, dan denk ik dat dit vaarwel is,” zegt ze zachtjes tegen mij.
Mijn nonchalante houding verdwijnt een beetje als ik zie dat ze zich verslagen zijnde omdraait en vervolgens van me wegloopt. Het gevoel dat ik haar moet meenemen, wordt erger en ik doe een stap naar voren.
“Rose!”
Ze draait zich om en ik zie dat er een hoopvolle blik in haar ogen verschijnt. Ik zeg niks, maar open in plaats daar van het portier van mijn auto en doe een knikje naar de passagiersstoel. Ze vangt de hint op en ik zie dat een kleine glimlach om haar lippen tevoorschijn komt wanneer ze snel naar me toekomt, alsof ze het idee heeft dat ik van gedachten ga veranderen als ze niet snel genoeg bij me is.
Ik rol enkel met mijn ogen en ga achter het stuur zitten. Ik doe de deur met een klap dicht en draai mijn hoofd vervolgens naar haar toe.
“Ik heb zo het idee dat je niet helemaal doorhebt wat er aan de hand is, dus ga ik je kort vertellen wat ik weet,” begin ik. “Ik heb op de radio gehoord, vlak voordat alle zenders niet meer doorkwamen en de elektriciteit uitviel, dat er een virus is uitgebroken waardoor mensen zijn zoals ze nu zijn. Er zou vermoedelijk een tegengif zijn, maar ze weten niet precies waar dat die is. Ondertussen raken steeds meer mensen geïnfecteerd door de ziekte en gaan ze dood of transformeren ze als ze gebeten worden.”
“Je zegt dat steeds meer mensen geïnfecteerd raken… maar zijn ze niet enkel geïnfecteerd als ze gebeten worden door de zieken?”
Ik schud mijn hoofd.
“Ik geloof van niet. Ik geloof dat we sowieso al geïnfecteerd zijn en dat we enkel kunnen genezen als we dat tegengif innemen. Of dat tegengif bestaat, is nog maar de vraag.”
Rose knikt langzaam. Ik weet niet waarom, maar ze lijkt kalmer te zijn dan daarnet. Ik denk dat ik persoonlijk meer zou flippen als ik zou horen dat heel de wereld geïnfecteerd is geraakt en de kans op overleven vrij klein zal zijn zonder het tegengif, maar wie ben ik?
“En wat wilde je nu gaan doen?” vraagt ze fronsend. “Wil je het tegengif gaan zoeken?”
Ik haal mijn schouders op.
“Voor nu wil ik gewoon proberen om te overleven. Ik was eigenlijk van plan om naar een kamp in de bergen te gaan. Daar ben ik al eerder verbleven en tot nu toe is het best een veilige plek geweest.”
Ik vertel haar expres niet dat ik er nog nooit geweest ben en dat de enige reden dat ik van de plek weet, is omdat het me verteld werd. Ik heb een groep jongens ontmoet tijdens de eerste dagen van de apocalypse en zij vertelden over het kamp in de bergen.
“En dan? Wat wil je daarna doen?”
“Ik weet het nog niet,” zeg ik eerlijk tegen haar. “Ik denk dat ik wil proberen om alle zenders af te gaan zodat ik hopelijk een locatie te horen krijg waar het tegengif kan zijn. Er is niet veel dat ik kan doen op dit moment.”
Eigenlijk zou ik meer vragen over haar moeten stellen. Over waar ze vandaan komt en wat ze mee heeft gemaakt voordat ze ontvoerd en achtergelaten werd in de kofferbak van een voor haar waarschijnlijk onbekende auto. Maar dat doe ik niet. Misschien is het beter als ik zo weinig mogelijk over haar achtergrond weet. Bovendien gaan we binnenkort toch weer afscheid van elkaar nemen, dus is het ook niet noodzakelijk dat ik meer over haar te weten kom.
“Kunnen we voordat we naar dat kamp gaan eerst kijken voor wapens? Ik ben niet echt in staat om mezelf te verdedigen.”
Ik wil haar zeggen dat ik niet denk dat dat gaat verbeteren als ze een wapen in haar handen vastheeft, maar ik besluit om te zwijgen. Ik zou me ook onveilig voelen zonder een wapen en bovendien heb ik zelf ook wapens nodig en het is zo gek nog niet om ze te gaan halen voordat we naar het kamp gaan. En dus geef ik een knikje naar haar.
Ik start de auto en glimlach als ik zie dat de tank weer een beetje bijgevuld is. Het is niet veel, maar het is in elk geval wel iets. Hier kunnen we tenminste nog even mee rijden.
Ik werp een laatste blik in mijn achteruitkijkspiegel en start vervolgens de auto. Ik leun wat meer op mijn gemak zijnde naar achteren als ik zie dat we de verroeste auto’s en de hoge gebouwen eindelijk achter ons laten.

Reacties (2)

  • Shibui

    Wapens....Probeer jezelf niet te vermoorden aub?

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Goed. Goed. Ga vooral niet dood. Dat is het slechtste wat je nu kunt doen.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen