Foto bij OO5 • Chaos

Ethan Carson

Ik was eigenlijk van plan om tijdens de hele autorit te zwijgen, maar ik denk niet dat dat echt gepast is. Ik heb haar net uitgenodigd en hoewel ik liever niet al te veel over haar achtergrond weet om emotionele uitbarstingen te vermijden – welke ze sowieso al kan hebben met één simpele vraag als je het mij vraagt – zou het toch fijn zijn als ik iets over haar weet.
“Wat heb je gedaan voordat dit allemaal begon?” vroeg ik aan haar.
“Ik ben nog maar net afgestudeerd en was van plan om verder te studeren als verpleegkundige. Ik zou graag in het Memorial Hospital in King County willen beginnen.”
Ik denk dat als ze alle verrotte lijken buiten het ziekenhuis ziet liggen dat ze daar wel anders over denkt. Ik ben die plek gepasseerd omdat ik medicijnen wilde hebben en het was echt verschrikkelijk. Als de buitenkant je al niet afschrikte met zijn vieze lijkzakken, dan deed de binnenkant dat wel met zijn stille, donkere gangen en bebloede wanden.
“Het zou wel van pas zijn gekomen mocht je daar nu iets van weten,” zeg ik tegen haar.
Ze glimlacht zwakjes. Oké, ander onderwerp.
“Ik wilde graag beginnen als baliemedewerker bij één of ander groot bedrijf. Ik had nog niet echt plannen bij welk bedrijf ik wilde beginnen, maar wel eentje die goed betaalt natuurlijk.”
Het is stil en even denk ik dat ik weer een gevoelige snaar heb geraakt door mijn opmerking van daarnet, maar dan zie ik vanuit mijn ooghoeken dat ze naar me kijkt. Als ik mijn hoofd draai om naar haar te kijken, zie ik dat ze verbaasd zijnde een wenkbrauw opgetrokken heeft.
“Wat?”
“Het is gewoon… Je lijkt me het type daar niet voor.”
Ik trek een sarcastische wenkbrauw op naar haar.
“Hoezo niet? Vanwege mijn tatoeages? Had je gedacht dat ik in een tattooshop wilde werken?”
Haar zwijgzaamheid toont aan dat ze dat inderdaad dacht en ik rol met mijn ogen.
“Wel, jij bent veel te emotioneel om in een ziekenhuis te gaan werken. Serieus, Rose. Je mag gerust empathie hebben, maar dat gaat wat ver, vind je ook niet?”
Ik grijns als ik merk dat ze weer zwijgt, maar deze keer lijkt ze verontwaardigd te zijn. Mooi zo. Als zij mij beoordeelt op mijn uiterlijk, dan beoordeel ik haar op haar karakter.
“Je hoeft er niet zo’n eikel over te zijn,” hoor ik haar mompelen.
Ik rol met mijn ogen.
“Jij bent diegene die mij beoordeelt op mijn uiterlijk. Hoe denk je dat ik me daarbij voel?”
Om eerlijk te zijn, kan het me echt geen reet schelen dat ze me op mijn uiterlijk beoordeelt. Er zijn wel meerdere mensen die iets te zeggen hebben over het feit dat ik mijn hele arm heb laten tatoeëren, maar daar heb ik echt schijt aan.
“Op welke school heb je gezeten?”
Ah, ze heeft geen antwoord meer, dus schakelt ze maar over naar een ander onderwerp. Mij best. Ik had er toch geen zin in als ze weer emotioneel zou zijn geworden omdat ik zogenaamd te hard voor was.
“In Linden County,” antwoord ik wat verveeld.
Als ik hoor dat ze naar adem hapt, kijk ik haar aan. Wat nu weer?
“Daar heb ik ook gezeten!”
So what? Big deal.
“Echt? Ik heb je daar nog nooit gezien.”
Nu wordt ze rood en wendt ze snel haar blik af.
“Ik… Ik…”
Hè, gadverdamme. Nu wordt ze weer emotioneel. Zie je wel dat ze om het kleinste dingetje emotioneel wordt? Ik vraag wel niks meer.
“Daar is onze afslag,” zeg ik snel.
Misschien zou ik in een ander leven meer geïnteresseerd zijn naar waarom ik haar nog nooit op school heb gezien, maar nu leven we in de hel en wil ik gebruik maken van elke situatie waarin we meer overlevingskansen hebben. Ik weet zeker dat als Rose haar emotionele uitbarsting aan me kwijt wil dat ze dat wel op een later moment zal doen.
Rose besluit – gelukkig – om te zwijgen en ik zet de richtingaanwijzer aan om af te slaan. Uit automatisme kijk ik over mijn schouder om te zien of een auto aankomt, maar uiteraard is dit niet het geval en algauw verlaten we de snelweg.
Ik hoor Rose slikken als we een bordje met King County passeren en doe moeite om niet met mijn ogen te rollen. Oké, ik weet dat het niet bepaald aangenaam is om een paar van je dromen in rook op te zien gaan als je ontdekt dat de wereld naar de hel is, maar moet ze overal zo’n drama van maken?
Het blijft gelukkig bij adem happen en ze zwijgt als ik de auto voor de deur van het politiebureau parkeer.
“Blijf zitten,” zeg ik tegen haar.
Ik heb geen zin in weer een paniekaanval. Ik stap uit de auto en kijk om me heen, maar er zijn geen zombies te bekennen. Ik loop naar de ingang toe en merk dat er al een paar mensen voor ons zijn geweest, want de deur is gewoon open. Ik open de deur en steek mijn hoofd naar binnen.
“Say cheese!”
Ja, ik weet hoe dom het is om zoiets te roepen, maar het is allemaal al serieus genoeg en Rose’ aanwezigheid maakt het er niet luchtiger op. Er reageert niemand en ik draai mijn hoofd weer terug naar Rose. Ik wenk haar met mijn hand en niet veel later stapt ze uit de auto.
Ik weet niet wat er gebeurd is in de minuten dat ik haar even alleen liet, maar ze lijkt wat minder fragiel dan daarnet. Eens zien of dat nog steeds zo is als er straks iets gebeurt, maar voor nu vind ik deze verandering wel aangenaam.
“Ik denk niet dat er iemand is, maar wees toch maar voorzichtig.”
Ik houd de deur voor haar open en ga dan zelf naar binnen. Ik besef me dan dat mijn knuppel nog altijd in de auto ligt en dat ik daarnet echt iets doms naar binnen heb geroepen met alleen een klein mesje in mijn broekzak. Wauw. Lekker slim.
Rose loopt een kamer binnen en ik volg haar maar gewoon. Ik merk dat we op een soort van kantoor zijn en loop gelijk naar het bureau dat achteraan in de kamer staat en begin de lades te openen. Ik frons als ik zie dat ze leeg zijn en onderdruk een zucht. Hoe kon het ook anders?
Rose is inmiddels weggelopen en als ik haar hoor gillen, kijk ik op en begin ik automatisch haar kant op te rennen. Maar ze klinkt niet hysterisch of bang zoals op de snelweg, maar… opgewonden? Met een gevoel van nieuwsgierigheid kom ik de kamer binnen waar ze verdwenen is en haal mijn wenkbrauw vragend naar haar op.
“Douches!” zegt ze blij. “We kunnen hier douchen!”
Ze doet voorzichtig een stap naar voren en draait dan de kraan open waarna ze haar hand onder het water houdt.
“Warm water!”
Ik kan haar niet geloven en duw haar misschien wat ruw opzij voordat ik mijn eigen hand ook onder het water steek. Ik zet grote ogen op als ik merk dat het inderdaad warm is en voordat ik het in de gaten heb, bevinden mijn handen zich al aan de zoom van mijn shirt.
“Ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga gebruik maken van deze gelegenheid.”
Aangezien het een gemeenschappelijke ruimte is met afgesloten hokjes zijn we verplicht om ons bij elkaar om te kleden, maar daar laat ik me niet door tegenhouden. Ik kleed mezelf uit en gooi mijn kleren opzij, veel te blij zijnde met het feit dat ik eindelijk een warme douche kan nemen.
Ik draai me om met de bedoeling om direct mijn hokje in te gaan, maar dan kijk ik per ongeluk in de richting van Rose. Ze heeft zich ook – op haar ondergoed na – uitgekleed en staat met haar rug naar me toe.
Net als ik de douche in wil gaan, valt mijn oog op haar schouder. Ik frons als ik zie dat een groot, lelijk litteken dwars over haar schouder loopt. Dan schud ik mijn hoofd en ga snel mijn hokje binnen zodat ik me kan douchen.
Haar verleden, haar lichaam, haar probleem. Toch?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Nu mogen ze elkaar niet, maar later wel. Dat moet. Volgens mij is zij trouwens gepest op school, maar dat is maar een theorie.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen