Eerste stukje, de droevige achtergrond van Feyre

Daarna gaan we naar het heden en begint het verhaal.

-Feyre pov -

De zon ging onder en Feyre voelde dat haar kracht haar lichaam verliet. Ze haatte de nacht. Overdag was ze machtig, sterk kon ze alles aan. 's Nachts was ze gewoon een doodnormale 16-jarige met een doffe blik in haar ogen. Het enige lichtpuntje, ze kon haar broer Aiden zien. Haar 2 jaar jongere broer was de reden dat ze dit dag in dag uit nog volhield. Het doden voor die giftige slangen. Hydra

Ze ging op weg naar haar broers cel zonder dat er maar naar haar werd omgekeken. Nu vormde ze geen bedreiging en werd haar geen blik waardig gekeurd. En daar was precies waar ze op rekende. Ze kwam eindelijk aan haar broers cel aan en de bewaker opende de deur. Aiden zag er slecht uit. Hij was veel te mager, had blauwe plekken in zijn gezicht en wallen onder zijn ogen.

'Jullie houden zich niet aan de afspraak,' gromde ze naar de bewaker. 'Ik dood wie jullie maar willen en jullie zouden hem goed behandelen.'
'Jullie mogen al blij zijn dat we voor jullie zorgen na dat vreselijke ongeluk van jullie ouders,' zei hij met zijn doodse ogen en hij grijnsde toen hij het woord ongeluk zei. We wisten allemaal dat onze ouders vermoord waren en dat Aiden en ik zouden worden opgevoed als spionnen en huurmoordenaars. Maar alles veranderde toen ze ontdekten dat die kleine 8-jarige Feyre niet de eerste de beste was. Ze kon de elementen water, aarde, vuur en lucht besturen. En na 8jaar training was ze een moordmachine geworden. Iedere dag werd ze voordat de zon opkwam verdoofd en bij haar broer weggehaald. Aiden werd de hele dag onder schot gehouden totdat de zon onderging en Feyre haar taak voor die dag had volbracht. Het doden van mogelijke bedreigingen tegen Hydra. Het verwonderde haar dat ze nog nooit de opdracht had gekregen om een van de Avengers te doden. Misschien was dat maar een kwestie van tijd. Velen zouden haar een monster noemen voor al de mensen die ze had vermoord om één persoon in leven te houden. Maar het kon haar niet schelen. Aiden was de enige familie die ze nog had en ze zou hem koste wat het kost in leven houden.

'You look like shit.' was het eerste wat hij zei. Feyre veegde met haar hand over haar gezicht. Bloed kleefde nu aan haar vingers. Letterlijk.
'Moet jij nodig zeggen en het is niet mijn bloed.'
'Wil je erover praten?' Dit vroeg hij iedere avond als ze terugkwam in hun cel.
'Nee, niet echt nee.' Dit zei ze iedere keer als hij dat vroeg.
'Ben je klaar voor vanavond?' fluisterde Aiden. Hij keek schichtig om zich heen alsof hij verwachtte dat we meteen zouden worden bestormd door honderden hydra soldaten. Ze deden niet eens moeite om ons in de gaten te houden of af te luisteren. Na 8 jaar verwachtten ze geen weerstand meer. Perfect.

Hun plan was helemaal perfect uitgewerkt. Een paar dagen geleden had ze een badge te pakken gekregen die hun deur zou openen. De bewaker voor hun deur ging om 6u 's nachts weg voor zijn ronde. Hij bleef dan 15min weg, zeeën van tijd voor hen om te ontsnappen via de luchtkokers. En omdat ze 's nachts op haar zwakst is zal niemand het zien aankomen.


-Thor pov-

Vandaag was de dag dat ze het meisje en de jongen zouden bevrijden van Hydra. Het plan zou een simpele volle kracht aanval zijn. In en uit.
'Iedereen klaar?' Roept Tony terwijl hij de heli in positie bracht.
'Klaar' roept Steve.
Onder veel kabaal begint Tony met zijn ijzeren pak te schieten op het Hydragebouw. Hijzelf beukt met zijn hamer in op de vele Hydrasoldaten die op het belachelijk menselijk tweewielding op hem afkomen.
'Overthere, we found them!!' Schreeuwt een hydrasoldaat links van hem. Thor draait zijn gezicht in de richting waarin de man wees en hij ziet nog net twee gedaantes.

Een schot en een van de twee valt neer.


-Feyre pov-

Feyre staarde naar het bewegingsloze lichaam dat aan haar voeten lag. Aiden. Dood. Al de mensen die ze ooit vermoord heeft. Allemaal voor niks. De schuld van die stomme, luidruchtige Avengers die hier met veel show een reddingsactie wilden uitvoeren. Ze ging op haar hurken zitten en haalde zijn kastanjebruine haar uit zijn ogen, het haar van hun moeder, haar haar. In de verte zag ze de zon opkomen. Voor het eerst voelde ze zich niet herboren. Ze was kapot en ze moesten ervoor boeten. 'We're so sorry'. zei the Captain America. Het kon haar niets schelen.
'O dus het spijt je? Wel dat maakt alles natuurlijk weer goed, nietwaar?' Ze wist dat het nergens op sloeg, maar het kon haar niets schelen. Ze wilde wraak. Het ging haar Aiden niet terugbrengen, maar het zou de pijn doen minderen, hoopte ze. Ze sloeg Steve's hand weg die hij op haar schouder had gelegd en wandelde richting het Hydragebouw. Om zich heen vormde ze een pak van metaal. Het had haar jaren geduurd om metaal te kunnen sturen, maar het was een onderdeel van aarde, dus ze wist dat het mogelijk was. De kogels ketsen van het pak af terwijl ze met forse tret doorstapte.

Ze stak al haar woede en verdriet in haar krachten en maakte het gebouw met de grond gelijk. Niemand kon ontsnappen aan haar wirwar van vuur, dodelijk ijspegels, krachtige tornado's en aardbevingen.

Niemand van de Hydrasoldaten overleefde het.

-Thor pov-

Thor staarde naar het meisje dat zo fragiel leek maar die zonet honderden mannen en vrouwen vermoordde met een kracht die hij nog maar zelden had gezien. Maar hij had het al gezien, op een planeet genaamd Cyrus waar het volk zich de Avatars noemden. De planeet die later verwoest werd en waarin slechts enkelingen konden aan ontsnappen. Een van hen moest zich op Aarde hebben gesetteld en een deel van zijn krachten aan zijn nageslacht hebben doorgegeven.

Natasha kuchtte: 'We weten dat dit een slecht moment is, maar we willen dat je het overweegt om een van de Avengers te worden. Je bent nu vast woedend op ons, wat ook helemaal te begrij...'
'Ok.' zei Feyre, zonder ook maar op te kijken. Thor had geen idee wat er in haar hoofd omging. Ze wisten maar al te goed dat als zij hier vanavond niet waren geweest, Feyre en haar broer het zouden gehaald hebben.
'Luister je hoeft geen overhaastige beslissingen te nemen.' begon hij voorzichtig.
Nu keek ze wel op. 'Nee, echt ik ben het zeker. Als ik lid ben van jullie team kan ik ervoor zorgen dat er niet meer mensen sterven door jullie... onbekwaamheid.'

Gedurende de hele rit naar het hoofdkwartier zei niemand nog wat.




Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen