Foto bij 011 // Tess

Tess’ nekharen prikten. Daryl liep zo dicht achter haar dat ze zijn ademhaling kon vóelen. Haar arm was gespannen, ze stond paraat om hem een elleboogstoot te geven zodra hij te dichtbij kwam. Het was een irreële angst, dat wist ze best. Daryl had wel andere dingen aan zijn hoofd dan haar te betasten in een donker spookhuis. Maar ze zag steeds het grijnzende gezicht van zijn broer voor zich en in het donker werd dat beeld alleen maar scherper.
      Ze probeerde zich te vermannen. Zelfs als Daryl wél wat uithaalde, was ze niet meer hetzelfde hulpeloze meisje als vroeger. Ze zou strijd leveren, ze zou het niet opnieuw laten gebeuren.
      Tess liep verder door de smalle gang. Algauw kwamen ze bij de twee nieuwe deuren. Ze duwde de klink van degene die links in de muur zat naar beneden en trok verwonderd haar wenkbrauwen op toen hij openzwaaide. Hadden ze hier dan nog nooit van sloten gehoord? Ze stapte de ruimte in en bleef na een paar stappen stilstaan terwijl ze om zich heen keek. Daryl kwam naast haar staan. Een penetrante zweetgeur drong haar neusgaten binnen en ze vroeg zich af wanneer hij voor het laatst gedoucht had.
      Belangrijker nog: wanneer kan ík weer douchen? Ze verwachtte geen douches in een pretpark. Het water was vast ook al afgesloten.
      ‘Nou, dit ziet er wel oké uit, toch?’ vond Daryl. ‘Het is in elk geval droog en er zijn genoeg deuren.’ Hij liep een stukje langs het spoor, maar kon niet ver kijken omdat zij bleef staan. ‘Die andere deur is vast een controlekamer. Daar kunnen we slapen zonder dat we de kans lopen overrompeld te worden.’
      Het idee dat ze met zijn vieren een nauwe ruimte moesten delen stond haar niet aan, maar ze zweeg. ‘Helemaal ideaal is de ruimte niet,’ zei ze na tijdje. ‘We hebben geen zicht op wat er buiten gebeurt, er zijn geen toiletten en geen andere voorzieningen.’
      Daryl keek haar peinzend aan. ‘Bij het restaurant gaan kijken dan?’
      Tess knikte. ‘Ik denk dat dat makkelijker is. Mochten we ons ergens moeten verbergen dan kan dat hier.’
      Daryl hield haar blik vast en trok zijn wenkbrauwen op. Alsof hij betwijfelde of zij zich voor iemand zou gaan verbergen.
      ‘Soms is het verstandiger,’ zei ze schouderophalend. Maar hij had gelijk. Zij zou zich hier niet gaan verstoppen als er gevaar dreigde. Veel te benauwend. Maar de andere twee meiden konden ze hier wel onderbrengen.
      Ze keerden weer terug naar de andere twee en deelden hun bevindingen. Hanna zag er buitengewoon opgelucht uit.
      ‘Naar het restaurant dus!’ Ze toverde een glimlach op haar gezicht.

Op één kapot ruitje na zag het restaurant er goed uit. Tess slaagde erin om het aggregaat aan de praat te krijgen, zodat ze ook stroom hadden. Er was zelfs stromend water.
      Veel voedsel was er niet. Morgen zouden ze erop uittrekken om daar verandering in te brengen. Hopelijk stuitten ze ook op een auto die ze konden gebruiken. Dan konden ze matrassen uit een huis halen en die hiernaartoe vervoeren. Het laatste waarover Tess zou gaan klagen was haar slaapplaats, maar het was nu eenmaal beter voor hun lichaam als ze niet iedere nacht op de grond sliepen.
      Deze nacht sliepen ze in een hoek van het restaurant. Op de grond. Beth hield de eerste wacht en zou na een paar uur een van de anderen wakker maken. Tess was tevreden met wat ze vandaag hadden bereikt. Toch knaagde er een onrustig gevoel. Om in leven te blijven, moesten ze er vaak op uit trekken. Hoelang zou het duren voordat iemand in de gaten kreeg dat hier mensen woonden? Hoelang zou het duren voordat ze zélf de bescherming van de pretparkhekken wilden hebben?

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Een super verhaal is het:)

    3 jaar geleden
  • Trager

    Ze moeten daar maar niet te lang blijven D:

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Ik vind dit zo'ngoed verhaal. Maar ik realiseer me ook dat ik waarschijnlijk niet zou overleven, omdat ik er geen zin meer in zou hebben. Want waarvoor doe je het nog? Alle dingen die ik nu leuk vind zou ik niet meer kunnen doen of zouden geen waarde meer hebben dus fack dat. Al zou het wel vet zijn om te paard met een zwaard rond te galopperen en zombiehoofden eraf te meppen ofzo.

    3 jaar geleden
    • Croweater

      Bedankt voor het compliment.:)

      Ik denk dat ik te bang zou zijn voor het onbekende van de dood om het op te geven. Maar ik kan me inderdaad voorstellen dat velen zich afvragen waar ze het nog voor doen.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen