Foto bij OO6 • Chaos

Ethan Carson

Het warme water is echt heerlijk. Ik glimlach als ik voel dat het water via mijn nek naar beneden glijdt. Ik houd mijn handen tegen de muur en leun wat naar voren zodat ik het water niet vol in mijn gezicht krijg en draai mijn hoofd om te horen wat er naast me gebeurt.
Rose is ook nog steeds aan het douchen. Een beeld van haar litteken schiet door mijn hoofd en ik knipper even met mijn ogen om het weg te halen. Ik moet toegeven dat ik best nieuwsgierig ben naar de reden waarom dat litteken daar zit, maar ik wil geen nieuwe emotionele uitbarsting uitlokken.
Plotseling belandt er iets met een klap naast me en kijk ik naar het flesje shampoo dat naast me ligt. Daarna volgt er nog een klap en ligt er een flesje douchegel voor me.
“Dat lag in mijn hokje,” hoor ik Rose zeggen, haar stem echoënd door de ruimte. “We kunnen er beter gebruik van maken.”
Ik grijns als ik zie dat het mannelijke douchegel is en stel me haar gezicht voor als ze zich daarmee moest inzepen, maar bedank haar algauw en maak gebruik van de flessen. Ik zeep mijn haar en daarna mijn lichaam goed in en zucht tevreden als ik alles er uit kan wassen.
Ik besluit na een poosje dat het wel genoeg geweest is en stap dan uit mijn hokje. Rose’ douche is ook uitgezet, maar ze komt nog niet tevoorschijn. Ik ga in de kleine ruimte opzoek naar een handdoek en glimlach als ik die in een kastje gepropt vind.
Ik loop weer terug naar het douchehokje van Rose, open deze zonder pardon en steek dan de handdoek naar binnen. Haar deur staat maar op een kiertje zodat ik haar niet eens kan zien en ik rol met mijn ogen als ze de handdoek snel weggrist, aangevend dat ik weg kan gaan.
Ik droog mezelf snel terug af en doe een wijde joggingbroek aan nadat ik mijn boxer heb aangetrokken. Ik wil net mijn shirt over mijn hoofd trekken als Rose voorzichtig tevoorschijn komt. Ik sta met mijn shirt in mijn handen en zij heeft enkel een handdoek om haar naakte lichaam gewikkeld. Even kijken we elkaar aan en ik zie dat ze haar ogen langs mijn borstkas laat glijden voordat ze me snel weer terug aankijkt.
“Ik zie je wel verschijnen in de wapenkamer,” zeg ik snel waarna ik mijn shirt over mijn hoofd trek.
Ik hoef niet eens over mijn schouder te kijken om te weten dat ze een rood hoofd krijgt en ga, mijn rugzak met me mee grissend, snel naar de volgende kamer. Ik loop wat rond in de kamer en open dan een zijdeur. Ik fluit zachtjes als ik een hoop wapens netjes bij elkaar zie liggen en maak een tevreden geluidje als ik zie dat ze ook messen hebben liggen hier.
De messen zijn bebloed wat aangeeft dat ze al eerder gebruikt zijn en waarschijnlijk ingeruild zijn voor schietwapens. Dat is een zonde als je het mij vraagt. Een schietwapen maakt een hoop lawaai terwijl een mes veel gemakkelijker is om te hanteren en bovendien ook nog eens geluidloos is.
Ik laat mijn vinger net over het lemmet glijden als Rose naar binnen loopt. Ik kijk op en zie dat ze aan het blozen is. Haar zwarte natte haren plakken tegen haar gezicht aan en ze draagt dezelfde kleren die ze eerst had. Logisch ook, want ze heeft geen andere kleren bij.
Ze wrijft met haar handen over elkaar heen en het duurt even voordat ik me besef dat ze het koud heeft. Ik kijk twijfelachtig naar mijn rugzak, maar dan open ik hem maar toch en haal een vest tevoorschijn.
“Rose,” zeg ik enkel om haar aandacht te trekken en gooi het vest naar haar toe als ze me aankijkt. Ze knikt dankbaar naar me en glimlacht dan voorzichtig naar me.
“We gaan binnenkort eens kijken of we wat kleren voor je kunnen vinden. Ik weet in Atlanta wel een shop waar ze al winterkleren hebben,” zeg ik tegen haar.
Het is misschien nog geen winter, maar de herfst is al begonnen en het zal vanaf nu steeds kouder worden. Ik heb al wat kleren voor mezelf bij elkaar gezocht, dus ze kan makkelijk mijn vesten en truien dragen totdat we iets voor haar vinden. Als we zo lang al bij elkaar blijven, that is.
Ik besef me iets te laat dat ik nu een soort van reden heb gegeven om haar langer bij me te houden. Ik houd mezelf voor dat dat beter is omdat ze het toch geen dag alleen uithoudt, niet met zo weinig ervaring en de constante nood om blijkbaar bij elk klein dingetje te gaan janken.
“Ehm,” hoor ik haar zeggen en ik kijk haar met een opgetrokken wenkbrauw aan.
Ze is wat afwezig met de mouw van mijn vest aan het spelen en houdt haar ene been wat wiebelend voor haar andere been. Het ziet er stom en toch wel wat schattig tegelijkertijd uit en ik knipper met mijn ogen terwijl ik die laatste gedachte zo ver mogelijk in mijn achterhoofd probeer te duwen.
“Ik kan niet echt omgaan met een wapen,” zegt ze.
Nee, meen je het echt? Dat had ik echt nog niet door, hoor! Ik dacht dat je juist heel getalenteerd was! Serieus, maakt ze nu een grapje? Zelfs een zombie zou kunnen zien dat ze er niks van bakt als ze een wapen vastheeft.
“Regel nummer één,” begin ik. “Je wilt altijd liever een mes gebruiken dan een schietwapen. Een schietwapen kan een hele horde zombies aantrekken terwijl een mes snel en correct doodt als je het op de juiste manier gebruikt.”
Ik zie dat er een huivering door haar gaat, maar ze geeft me een knikje en ik haal mijn mes uit mijn zak. Ik geef het met de handvat naar haar uitgestoken aan haar en ga dan naast haar staan.
“Als je een ruimte binnengaat waarvan je niet zeker weet of het gevaarlijk is of niet moet je je mes altijd voor je uit houden zodat je direct kunt steken als er iets op je af zou komen. Wanneer je afstand hebt tussen jou en de zombie kun je direct op de schedel mikken, maar wanneer hij dichtbij je is en je geen tijd hebt om jezelf te verdedigen, mik je het beste op iets gevoeligs zoals bijvoorbeeld het oog.”
Ik pak het mes van haar over en houd het naar de zijkant gericht zodat het lemmet in de richting van haar wijst.
“Je zorgt ervoor dat je bij elke steek voldoende kracht zet, zeker als je gaat richten op de schedel. Het kost moeite om door een schedel te geraken en ik verwacht niet dat het je vanaf de eerste keer zal lukken. Gebruik in dat geval je knie om hem op afstand te houden en trek je na elke steek altijd terug voor het geval hij je vast wil pakken of bijten.”
Ik richt het mes de andere kant op en doe net alsof ik een zombie in zijn schedel wil steken en hem niet volledig kan doorboren, waarna ik naar achteren spring.
“Een mes is niet het gemakkelijkste wapen om een zombie van de eerste keer te doden, maar het is wel effectiever om tijd te winnen en niet te veel aandacht te trekken. Natuurlijk blijft een slagwapen beter omdat je daarmee een bepaalde afstand tussen jou en de zombie kan houden en zijn schedel direct kan verpulveren als je hard genoeg slaat.”
Ik wijs naar de schietwapens die zich in de kast bevinden.
“Die zijn enkel goed wanneer je omsingelt wordt door een horde en met meer man bent om te schieten. Onthoud dat je je wapen telkens met munitie moet bijvullen waardoor het gemakkelijker is als je op een verhoging staat zodat ze niet direct bij je kunnen. De knallen zullen aandacht trekken, dus wees altijd bereid om zo snel mogelijk weg te rennen nadat je voldoende zombies hebt uitgeschakeld om een pad te creëren.”
Rose geeft een bedenkelijk knikje.
“Dus als ik alleen ben, kan ik beter vertrouwen op een steek- of slagwapen?”
Ik geef een goedkeurend knikje.
“Een slagwapen is natuurlijk ook veel meer voor de hand liggend omdat als je in een gebouw bent, dan heb je altijd wel de mogelijkheid om iets af te breken en je daarmee te verdedigen. Gebruik maken van je omgeving is trouwens een goede tip om te ontkomen aan hordes. In een kantoor zou je bijvoorbeeld het bureau naar ze toe kunnen schuiven om hun pad te blokkeren. Als ze met een horde zijn, kunnen ze gemakkelijk dingen breken, maar elke seconde die je kunt winnen is een seconde die je misschien nodig hebt om te overleven.”
Ik doe haar snel voor hoe dat ze een geweer moet ontgrendelen en waar ze op moet letten als ze een geweer zou gebruiken. Ik merk tot mijn tevredenheid op dat haar zelfvertrouwen groeit naarmate ik haar meer dingen uitleg en dat ze zelfs bepaalde vechttechnieken al van zichzelf uit probeert. Het lijkt erop dat ik me misschien vergist heb en dat ze misschien toch niet zo hulpeloos is als ik in eerste instantie had gedacht.
“Laten we een klein rugzakje met wat wapens maken,” stel ik voor nadat ik denk dat ik haar wel genoeg heb geleerd voor vandaag. “We nemen een paar schietwapens en munitie mee, maar een mes in je zak stoppen is ook wel handig.”
Ze geeft een knikje en na een paar minuten hebben we onze wapens verzameld. We verdelen de wapens zodat, als één van ons gepakt wordt door een zombie of door één of andere groep, dat de ander nog een mogelijkheid heeft om te overleven.
Voor het eerst sinds ik haar ontmoet heb, heb ik het gevoel dat het misschien toch wel goed zal komen met haar en dat ze toch een kans maakt in deze harde wereld. Maar ze moet nog veel leren en ik hoop dat dat op tijd gebeurt nog voordat ze alleen zal moeten overleven in deze harde, verschrikkelijke realiteit.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Wie heeft die messen achtergelaten en ingeruild voor geweren? Dat is super dom! Allebei. Neem allebei. Allebei is goed.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen