||Rosemary Tyler Ahotley

Maandag. De dag waarop mijn ouders hebben besloten dat ik weer naar school kan. Met een zucht prop ik al mijn ingehaalde werk in mijn al overvolle rugzak en met een nog veel zwaardere zucht sla ik mijn rugzak over mijn schouders.
      Ik voel mijn mobiel trillen en ik trek het stuk metaal uit mijn zak. Het is een berichtje van Embry.
      Ik sta buiten.
      Ik rol met mijn ogen en typ snel een berichtje terug.
      Leuk voor je.
      Ik bedoel voor je huis. Met een auto. Om je naar school te brengen. Vat je hem?
      Een uitgerekte 'oh' verlaat mijn mond en ik stop met een scheve grijns mijn mobiel weg. Dat scheelt me weer een takken eind lopen en een te laat briefje.
      Ik huppel de trap af, stop mijn lunch in mijn tas en trek mijn jas aan. Als ik uit het raam kijk, zie ik inderdaad dat de Honda van Embry voor de tuin geparkeerd staat en ik grinnik onder mijn adem. Vrienden zijn zo ontzettend handig.
      Ik schreeuw dat ik weg ga naar Fleur en dan verlaat ik het huis. Embry opent het portier vanbinnen voor me en met een glimlach op mijn gezicht stap ik in.
      'Waarom in vredesnaam kom je me ophalen voor school?' vraag ik hardop. Ik klik mijn gordel vast en kijk Embry vragend aan.
      'Weet je nog wat ik gezegd heb over dankjewel zeggen en het accepteren?' vraagt Embry met een speelse grijns.
      'Dankjewel,' kaats ik terug met een poeslieve glimlach. 'Nu, waarom?'
      Embry rolt met zijn ogen en start de auto. 'Lijkt me logisch. Je hebt geen vervoer en je kan moeilijk dat eind lopen met de dreiging dat het ieder moment kan gaan regenen.'
      'Hmm, zeg je nu dat ik een suikerklontje ben?' vraag ik quasi-beledigt terwijl ik met mijn ogen rol.
      Embry laat met een diepe zucht zijn hoofd op het stuur vallen en de harde claxon die de auto loslaat zorgt ervoor dat ik in een keer helemaal wakker ben.
      Embry kijkt me met één open oog aan. 'Was je maar zo zoet.'
      Met een beledigende gezichtsuitdrukking kijk ik de jongen naast me aan. Ik geef hem een duw en sla mijn armen over elkaar. 'Als je een discussie wilt, kan je het zeggen hoor, sweetie,' kaats ik naar Embry.
      'Dan kan je gaan lopen. Ik zweer het,' dreigt Embry.
      Ik haal nonchalant mijn schouders op. 'Helemaal prima,' antwoord ik met een zoete glimlach.
      Ik open het portier van de auto en Embry trapt keihard op de remmen. Met piepende banden komt de auto tot stilstand en Embry kijkt me duidelijk niet tevreden aan. Hij buigt zich over me heen en trekt het portier dicht.
      'Nee,' is het enige wat hij zegt voordat hij de auto weer laat rijden.
      Ik barst in lachen uit, wat me een nogal geïrriteerde blik oplevert, en ik blaas Embry een handkusje toe. 'Sorry, not sorry.'

Ik ben in het ziekenhuis en ik verveeeeeel meeee dus een nieuw hoofdstukje voor jullieeee c:

Reacties (3)

  • Raw

    I'm laughing so hard :3

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    ik sta buiten:)
    leuk voor je.
    ik vind dit te grappig hihihihi

    3 jaar geleden
  • SPECS

    Oké door dit hoofdstuk zit er nu een permanente grijns op mijn gezicht geplakt, how cuteeee c:
    Waarom ben je in het ziekenhuis, alles goed?<3

    3 jaar geleden
    • LaLoba

      Met mij gelukkig wel. Met mijn vader zijn schouder wat minder :c maaar het komt allemaal wel goed

      3 jaar geleden
    • SPECS

      Oei, nou beterschap voor je vader dan:)

      3 jaar geleden
    • LaLoba

      Dankjewel c:

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen