De les is afgelopen en zo ook het effect van het brouwsel. De verhelderende gedachtes zijn gestopt, maar het idee om er achter te komen waarom Luke zo is, speelt nog steeds in mijn hoofd. Net zoals de gedachtes over Draco. Ik heb Draco altijd knap gevonden. Het is een feit waar niemand omheen kan. Het verbaast me alleen dat, dat besef ineens zo plotseling kwam. Tussen de begin van mijn relatie tot het moment voor het inslikken van het brouwsel, heb ik nooit meer echt zo over iemand nagedacht, behalve over Luke tijdens de goede momenten. Waarom kwamen die gedachtes ineens zo opzetten?
Een hand die mijn arm vast pakt, laat me opschrikken uit mijn gedachtes. Een grijns speelt op Draco zijn gezicht. ‘Niet meer zo scherp hè?’
Een geërgerde zucht rolt over mijn lippen. ‘Wat wil je Malfoy?’
‘Wat dacht je van het verslag maken?’
Ik maak een ‘oh’ geluid. Het verslag was me al helemaal ontglipt onder het verwarrende hersenwerk. ‘Ja laten we dat maar doen. Library?’
Draco knikt en samen lopen we door de gangen van Hogwarts. Tijdens de wandeling zijn we stil, maar mijn hoofd is niet stil. Ik ben me ineens erg bewust van de jongen die naast me loopt. Hoe hij met een zekere, toch elegante pas voor zich uit streeft. Zijn blonde, bijna witte, lokken die op en neer bewegen op hetzelfde ritme dat hij zijn stappen zet. Zijn grijze ogen, die mijn gestaar door hebben en nu dan ook mijn blik vangt. Hij haalt vragend zijn wenkbrauw op en ondanks dat ik me betrapt voel en mijn wangen voel gloeien, rolt er een lach over mijn lippen en schud ik mijn hoofd.
Wat is er met mij aan de hand? Zijn mijn afkickverschijnselen van de relatie met Luke dat ik ineens weer oog heb voor schoonheid? Niet dat Luke niet fysiek knap is, maar dat lijk ik niet meer te kunnen, of willen, zien. Ik schuif mijn gedachtes over Draco af op het feit dat ik nog moet herstellen, dat ik nog zoekende ben naar mezelf en daardoor ook weer zoekende naar mijn smaak. Het is een vage reden, dat besef ik, maar veel aandacht wil ik het ook niet geven. Draco die knap is, is niks nieuws. Ik die los breek van Luke en misschien wel een oplossing kan bedenken voor zijn controle-verslaving, dat is daarentegen wel iets nieuws en vereist daarom wel mijn aandacht.
We slaan linksaf en terwijl we de trap naar de 1ste verdieping beklimmen, denk ik na over Luke.
In ons eerste jaar op Hogwarts vormde ons groepje zich. Draco, Blaise, Mia, Gregory, Víncent, Pansy, Luke, en ik werden vrienden. Ik herinner me Luke in die jaren maar weinig, iets dat waarschijnlijk deels te maken heeft met hoe ik Luke nu ken. De andere reden waarom ik maar weinig van hem herinner is omdat hij in de eerste paar schooljaren gewoon nog niet echt indruk maakte. Als ik er nu over nadenk zou ik kunnen zeggen dat hij zoekende was, zoekende naar zichzelf. In die tijd kan ik me niet herinneren dat hij ook maar iets van zijn duistere kant had, of liet zien. Ik herinner me hem wel in het 4de jaar hier op Hogwarts. Toen maakte hij ineens indruk. Zelfverzekerd, grappig, ambitieus, en ontzettend knap. Was zijn duistere kant toen ontwikkeld of was het later, of misschien wel al vanaf het begin?
Een zucht rolt over mijn lippen terwijl ik Draco volg, die zich tussen de volle tafeltjes maneuvreert naar een nog lege tafel. Hoe kan ik er ooit achter komen hoe Luke geworden is zoals hij is of uitvinden of hij altijd al een manipulerende narcist is geweest? En, zelfs als ik de waarheid weet, hoe zou het mij kunnen helpen?

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Agreed met kingsleigh

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Nou succes Meis...
    maar als ik jou wad zou ik me op die knapperd naast je richten (;

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen