Foto bij H.39.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Eerst gaan we even iets drinken, dan ga ik kijken hoe goed jij jan schieten en daarna - om half twaalf - hebben we een afspraak. Twee. Een om te kopen, bij die meidengroep waar jij gisteren een aanvaring mee had en een om te verkopen met de gang van een of andere Geoff LeNoir. Jij gaat met mij en Phill mee naar LeNoir en de rest naar inkoopdeal. Oké?' Legt James Grint uit.
Ik knik, hoop dat ik de hoofdpijn weg kan laten sijpelen.
'Begrepen.'
De motor ronkt, kleine steentjes spatten weg of vallen ten slachtoffer aan de wielen van de auto en ik kan maar één heldere gedachte vormen wanneer ik tussen deze drugsdealers zit, die misschien ook wel moordenaar zijn: Wat heb ik in godsnaam misdaan om hier terecht te komen?

'Wat wil je drinken?' vraagt James Grint als we weer aankomen in de loods waar zij wonen.
Ik zit in de keuken/eetkamer aan de tafel.
James staat bij de koelkast, Phil staat in de hoek tegen de muur geleund, oplettend, alsof alles hem aan kan vallen.
'Heb je iets van frisdrank?' vraag ik.
Hij knikt.
'Ja. Cola. Eigenlijk gebruiken we het alleen maar om rum doorheen te doen.' zegt hij.
'Doe maar zonder alcohol.'
'Het zit er een al doorheen.' zegt hij lacherig.
Ik stoot automatisch ook iets wat als een lach beschreven kan worden uit.
'Dan een glas water, graag.' zeg ik.
Hij schudt in zichzelf mompelend zijn hoofd en maakt mijn bestelling klaar.
Wanneer hij het neerzet gaat hij met zijn eigen - waarschijnlijk zwaar alcoholische - drankje tegenover mij zitten.
'Wat is er met je arm gebeurd?' vraagt hij.
Ik kijk op, kippenvel in mijn nek.
Bedoelt hij de snee die mijn moeder achtergelaten heeft, vlak voordat ze weg ging?
Een andere is er niet, dus dat moet wel.
Toch hoop ik dat hij een andere bedoelt, want het lukt me niet om een leugen te bedenken - ik sla dicht.
'W-wat?' stamel ik.
Hij kijkt me recht aan, zo doordringend dat ik het er benauwd van krijg.
'Ik heb veel verwondingen gezien en ook hoe mensen ermee leven. Jij hebt last van je arm. Onder andere. Jij hebt eigenlijk iets te veel littekens en pijnlijke plekken om het te verbergen.'
Ik sla automatisch mijn armen om mijzelf heen, probeer mij te verbergen.
Hij leunt voorover, kijkt me nog steeds doorgrondend aan.
'Hoe ben jij hier terecht gekomen, Gioa Annelson?' zegt hij traag.
Ik schud mijn hoofd.
Ik kan het niet vertellen.
Niet dat.
'Wat denk je dat wij gaan doen? De politie bellen en gevaar lopen zelf in de problemen te komen? Laat me niet lachen.' zegt hij sarcastisch.
De andere groepsleden zijn nu ook dichterbij gekomen en ik wil dichtslaan, zwijgen, maar het voelt alsof ik geen keus heb, ook al word ik niet bedreigd.
Ik kan niet tegen hen liegen.
Ik ben bang.
Ik weet niet waarom de waarheid vertellen dat oost, maar ik ben bang.
'Mijn moeder. Ze is... wel... jullie kennen haar. Eerst was ze het niet, maar mijn vader wel en hij begon mij ook te slaan. Eerst probeerde ze mij te beschermen, maar na een tijdje ook al niet meer. En toen hij erachter kwam dat mijn moeder zwanger was van een tweede kind, ging hij weg. Nu is het mijn zusje van 7 - ik bedoel 8, ze is vandaag jarig - en ik, tegen mijn moeder.'
Het stroomt eruit, steeds gemakkelijker.
En dan is mijn verhaal afgelopen en voel ik me naakt, kwetsbaar, alsof ik er nu pas bij nadenk.
'Slaat ze je zusje ook?' vraagt James.
Ik durf ze niet aan te kijken.
Ik knik.
'Een paar jaar geleden had ik een deal met haar gemaakt. Ik zou niet terugvechten als zij mijn zusje met rust zou laten', mijn stem trilt en mijn ogen staan vol tranen,' Maar na een week of twee hield ze zich ook daar niet meer aan.'
Heel ven ben ik stil, duw ik met de muis van mijn hand in mijn oog om de tranen binnen te houden.
‘En ik kon er niets tegen beginnen.’
Het voelt alsof ik iets gevoerd ben wat mij dwingt de waarheid te vertellen en hoewel de woorden op mijn tong branden, is dat natuurlijk niet waar.
'Moeten... moeten we haar voor je vermoorden?' het is Max die dat zegt en ik kijk meer dan geschrokken op.
Vermoorden?
Het woord smaakt vreemd in mijn mond.
'Grapje. Natuurlijk.' zegt hij voordat ik overgeef, zo bleek ben ik, maar ik heb het gevoel dat als ze het wel zouden doen, het niet de eerste keer zou zijn.
Ik veeg de tranen van mijn gezicht, ook al weet ik niet precies wanneer ik ben gaan huilen.
Dan sta ik op, genoeg hebbende van de blikken gebrand op mijn getekende lijf vol littekens en stille kreten om hulp.
Ik zie er vast dom en met vlekkerig gezicht wanneer ik mij omdraai naar James.
'Ga je me nog leren schieten of wat?' zeg ik heel casual, ook al ben ik bang, wil ik weg.
Ik wil naar Evan, ik wil dat hij alles oplost.
Ik wil dat hij de huur voor mij betaald en ik hier nooit meer terug hoef te komen.
Maar ik wil niemand geld verschuldigd zijn, weet niet hoe ik hem ooit kan vertellen dat ik zo weinig geld heb dat ik nu drugs verkoopt.
Ik kan het niet van hem vragen.
James knikt zwijgend, staat op en loopt weg.
En alsof ik hem net niet mijn grootste geheim heb verteld loop ik achter hem aan.

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Ik vind dat die mannen best aardig voor haar zijn!

    2 jaar geleden
  • Luckey

    ga dan naar hem toe!!!
    zusje op pakken, spullen in pakken
    weg wezen!

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Het is een groep vol met gozers met een nare achtergrond, dus opzich kan ze dit daar best kwijt.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen