Nog voor zonsopgang zadelde Dís haar pony en reed samen met Lórogurth uit. Ze nam van niemand afscheid. Dat vond Lórogurth te riskant: dan zou ze moeten uitleggen wat ze ging doen en het was beter dat niemand daarvan wist. Zeker omdat de Bevuiler naar het bloed van haar familie snakte. Als het hem ter ore kwam dat zij de veiligheid van de Blauwe Bergen had verlaten, stuurde hij vast een troep orks op haar af.
      De leren uitrusting onder de bontjas die ze droeg, kraakte door de gang van de pony. Het was kledij van goede kwaliteit. Sinds ze vele jaren geleden Erebor had moeten verlaten, hadden haar zoons en zij zich op de pelshandel gestort. Daarmee hadden ze een aardig inkomen vergaard, al was dat natuurlijk niets in vergelijking met de voorspoed waarmee ze zelf was opgegroeid. Maar dat hoefde ook niet. Haar grootvader was bijna verdronken in zijn goud – zijn geldzucht had zelfs geleid tot de ondergang van hun volk. De gefluisterde beschuldigingen had ze vaak genoeg opgevangen.
      Dís drukte haar hakken wat dieper in de flanken van Bes. Ze was iets achteropgeraakt en Lórogurth minderde geen vaart. Ze had al snel gemerkt dat de geheimzinnige vrouw niet bepaald praatgraag was. Zo had Dís niet kunnen ontrafelen waar ze naartoe gingen of wat überhaupt de bedoeling was.
      Hun eerste kamp zetten ze op aan de rand van het bos. Dís sprokkelde wat hout, dat ze vaardig ontvlamde. Voordat ze zich in de buurt van de Blauwe Bergen vestigde, had ze veel rondgereisd en hun waar verhandeld. Buiten overnachten was weliswaar een tijd geleden, maar het was haar absoluut niet vreemd. Ergens vond ze het wel prettig ook, om zich in een deken te wikkelen en naar de sterren te kijken. Het had iets bevrijdends, zelfs voor een dwerg die haar jeugd onder de grond had doorgebracht. Misschien maakte dat het júist minder beklemmend, alsof ze alle zwaarmoedige herinneringen met de wind kon meegeven.
      Dís ging dichter bij het vuur zitten toen ze het koud kreeg. Vanuit haar ogen keek ze naar Lórogurth. ‘Verberg je je gezicht altijd?’ vroeg ze nieuwsgierig.
      ‘Zo veel mogelijk.’
      ‘Waarom?’
      De vrouw draaide haar hoofd niet opzij. ‘Daar voel ik me prettig bij.’
      Dís wilde eigenlijk doorvragen, maar voelde instinctief aan dat ze dat beter niet kon doen. Tijd voor een ander soort vraag. ‘Wil je dat we ons bij het reisgenootschap van mijn broer gaan voegen?’
      ‘Hm-hm.’
      ‘Hoe zullen we hen vinden? Hebben je dromen dat laten zien? Waar zijn ze nu?’
      ‘Ik zie slechts vage beelden, genoeg om te weten waar ik heen moet op het moment dat dat nodig is.’
      Dís zweeg even. Reisde ze altijd achter haar dromen aan? Het leek haar een zwaar bestaan, zonder enige vastigheid. Vragen daaromtrent brandden op haar tong, maar ze hield ze binnen. Ze had al ontdekt dat haar nieuwsgierigheid de vrouw afschrikte.
      ‘Ik denk dat mijn broer me meteen weer naar huis stuurt als hij me ziet,’ zuchtte Dís. ‘Voorspellende dromen… van zulke dingen moet hij niets hebben. Hij is al te eigenwijs om naar een ander te luisteren, laat staan naar de dróóm van een ander.’
      ‘Gelukkig is Oakenshield niet alleen.’
      Even was er een twinkel te zien in de ogen van Lórogurth. Dís vermoedde dat ze achter de doek glimlachte.
      ‘Iedereen zal zich naar zijn wil buigen,’ zuchtte Dís, minder optimistisch.
      ‘Niet iedereen stuurt zijn zus weg.’ Haar woorden bleven mysterieus in de avondlucht hangen. ‘Maar je hebt gelijk. Het is verstandiger als jij je vermomt. Mijn dromen hebben dat al getoond.’
      Dís ogen werden groot. Ze wist niet wat haar meer verbijsterde: het feit dat zich in het gezelschap van Thorin ook een broer van Lórogurth bevond of dat Dís zich straks zou moeten voordoen als iemand anders.



Reacties (6)

  • Trager

    <3

    3 jaar geleden
  • Laleah

    Misschien maakte dat het júist minder beklemmend, alsof ze alle zwaarmoedige herinneringen met de wind kon meegeven.


    Hele mooie zin!

    3 jaar geleden
  • Laleah

    Als ik dat altijd zo vergelijk he, hoe je je boeken schrijft en dan deze hobbitsfsnfics, dan zit daar grappig genoeg wel verschil in. Ik denk dat Luo meer luchtig is geschreven dan wanneer je een ernstig verhaal over Middel aarde schrijft haha al is beide natuurlijk wel super geschreven;)

    3 jaar geleden
    • Croweater

      Daar heb je een punt! Al begin ik altijd heel mooi (vind ik zelf) en wordt mijn verteltoon gaandeweg steeds normalerxDHet hangt ook wel een beetje van de personages af. Ben benieuwd of je het bij het Bilbo-hoofdstuk hierna ook vond bijvoorbeeld.:P

      3 jaar geleden
    • Laleah

      Gehe daar ben ik nog niet, maar daar zal ik eens pp letten! Dat gaandeweg normalere schrijftoon herken ik ook wel een beefje haha

      3 jaar geleden
    • Croweater

      Ja wel jammer! Al heb ik dan vaak wel het idee dat ik dichter bij mijn personages kom. ;P

      3 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Ik ben nu al dol op je story.

    3 jaar geleden
  • Medb

    Als ik Dís was zou ik echt super sceptisch zijn, maar ga toch maar mee. >.>

    Snel <.<

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen