Foto bij Chapter 22.3 ||

Alexis Sanchez


'Alexis, you're my son! Of course I need to support you during the World Cup!' riep mijn vader uitbundig alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Ik was echt verbaasd dat hij hier zomaar voor mijn neus stond, ik bedoel, had hij dat niet eerst even kunnen overleggen? Stiekem wist ik had antwoord ook wel. Ik had nooit "ja" gezegd... zeker niet tijdens zo'n tournament. Ik vond het gewoon vreemd om in eén keer mijn vader weer gezien. Wat moest hij van me? Bovendien kon ik mijn gedachten dan ook totaal niet meer op het WK focussen, iets wat wel zou moeten.
'Why now?' vroeg ik dan ook na een stilte. Ik keek even naar Anne naast me die ook vol verbazing naar Guillermo stond te kijken en richtte me toen weer tot mijn vader. Hij zuchtte.
'Alexis.. I know we haven't had the best contact over the past years.. but I'm willing to make that up to you. You're my niño maravilla after all! You're my son, can't I be proud of you?' Ergens voelde ik wat vaderlijk gevoel opspelen. Natuurlijk had ik wel een vader figuur gemist in mijn leven, maar ik was nu oud en wijs genoeg om voor mezelf te zorgen en niet te vergeten wat hij mijn familie had aangedaan. Dat stond nog altijd voorop en dat was dus niet zomaar opgelost.
'I.. I can't do this right now. Not during the World Cup.' zuchtte ik.
'I watched you during the match, my son, you were amazing. Well done on getting to the next round.' zei hij nog, voordat ik Anne meetrok.
'Thanks.' mompelde ik en stapte snel de lift in met Anne. De weg naar boven was ik stil, het was pas toen we in mijn kamer stonden totdat Anne de stilte brak.
'So, that was your dad eh?'
'An unexpected surprise much.' bromde ik. Anne zuchtte en klopte even op mijn been.
'I know it's not something you want to hear, but it seems like he's trying to make amends with you. It looks like he really cares.'

Nadieh Ramsey


'So he just showed up like that?' vroeg ik met een vreemd gezicht aan Anne. Ik had haar meegevraagd naar de wedstrijd van Engeland aangezien ik geen zin had om alleen te zitten. Andriani zat bij de ouders van Jack, en hoewel ik ze heel aardig vond, had ik geen zin om de enige echte Theo Walcott-fangirl uit te hangen bij zijn familie. Anne had me net het verhaal verteld van Alexis' vader.
'Yeah.. Alexis didn't say much but you can see he just doesn't fully trust him.'
'Well, I can't believe I'm about to agree with him, but I do understand it.' Anne rolde lachend haar ogen en richter haar ogen op het scherm, waar ze de opstelling van Engeland tevoorschijn toverden. In totale extase greep ik Anne's arm toen ik Theo er ook tussen zag staan.
'Finally! This will do him so much good!! I can't believe he's finally going to start a game! But he was really good during the training as well Anne.' Anne glimlachte smalletjes.
'I'm glad.' zei ze zachtjes. Ik haalde mijn schouders op; ze zat vast nog met Alexis' vader in de knoop. Het was ook niet zomaar wat als je ineens de andere helft van de familie ontmoette. Vol spanning keken we de wedstrijd toe en bij elke goede bal die Theo raakte, kennelijk even in Anne's arm. Hij speelde zó goed en was duidelijk van plan om Southgate te laten zien dat hij fout zat met al zijn vorige keuzes om hem niet op te stellen. Het was dan ook alleen maar de kers op de taart toen hij er een goaltje intikte en Engeland een ronde verder kwam.
'I'm so proud, SO PROUD!' riep ik voor de duizendste keer enthousiast naar Anne en sprong in de lobby in het rond.
'Make sure you tell him that! Although I doubt whether he doesn't know it himself.' glimlachte Anne. Ik had echter geen tijd om te reageren - want Theo kwam binnen en ik vloog hem rond zijn nek.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen