Sad...

Het duurde even voordat de wazige vlek die mijn zicht moest voorstellen eindelijk vorm aannam.
Eerst kon ik alleen mintgroene muren en de geur van rubber en schoonmaakmiddel onderscheiden, maar toen vormde er langzaam iets anders in mijn zicht.
Het was iets vleeskleurigs, met een blauwe vlek er onder.
Langzaam kwam er een gelige kleur bij en werd alles helder.
‘Keyon?’ Keyon, dat was mijn naam.
Was ik dood?
Was het een engel die mijn naam noemde?
En toen kwam ik tot de realisatie:
Ik was niet dood, maar de jongen was wel zeker een engel.
‘Yusaku.’
Een warme hand streelde langs mijn wang en een natte en warme substantie viel op mijn gezicht.
Het waren tranen.

✦ ✧✦ ✧✦ ✧✦ ✧✦ ✧✦ ✧✦ ✧✦ ✧

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen