De geur van bladeren en regen drong mijn neus in op het moment dat ik één voet buiten zette. De herfstlucht blies in mijn gezicht en ik rilde, en sloeg mijn armen om mezelf heen om me warm te houden. Ik vloekte toen de regen erger werd. Mijn haar zou ook nog eens af gaan geven als het nat werd en ik had een zo goed als nieuwe jas aan. Met mijn schooltas boven mijn hoofd rende ik naar een busstation om te schuilen. ‘Jonathan?’ Hij kwek op en mompelde een korte ‘hoi’. Aan de ene kant wou ik weer verder rennen naar een andere schuilplaats, maar aan de andere kant was ik nieuwsgierig naar waarom hij nu nog bij de bus was terwijl school al lang afgelopen was. ‘Wat doe je hier?’, flapte ik er uit. ‘De bus nemen, dat zie je toch?’ Aan zijn geïrriteerde toon te horen had hij dus geen zin in gesprekken. Maar ik ook niet, dus dat kwam goed uit. ‘Heb je me gevolgd?’, vroeg Jonathan toen. ‘What the fuck? Waarom zou ik dat in hemelsnaam willen?’ Hij haalde koel zijn schouders op. ‘Weet ik veel, ik vond het gewoon erg toevallig hoe we elkaar hier zo tegenkomen terwijl school al lang afgelopen is. Misschien dacht je dat als je me kon vermoorden we niet meer samen hoefden te werken.’ Hij grijnsde even. ‘Ik kan het zelfde van jou zeggen.’, zei ik uit de hoogte. ‘Ik had huiswerkklas.’, legde hij geïrriteerd uit. ‘Hm.’ Jonathan rolde met zijn ogen en dat irriteerde mij. ‘Waarom ben jij hier nu nog?’ ‘Omdat het regent en ik moest schuilen.’ ‘Eikel, je weet wat ik bedoel.’ ‘En waarom zou ik dat aan jou vertellen, hm?’ ‘Jij moest het ook zo nodig van mij weten, alsof het zo vreemd is om hier na schooltijd te zijn, dus ben je wel een erge hypocriet als je het nu vreemd vind dat ik het zelfde vraag.’ Daar was ik even stil van. Ik wou het niet toegeven, maar eigenlijk had hij gelijk. ‘Ik.. Ik was.. P-piano aan het spelen.’, zei ik beschaamd. Hij zou me nu waarschijnlijk als een sentimenteel watje zien en aan zijn vrienden vertellen wat een muts ik was. ‘In het muzieklokaal op school?’ Mijn wangen werden rood en ik knikte. ‘Ik hoorde je.’ ‘Pardon?! Heb je naar me zitten luisteren? Zak die je bent!’ ‘Jezus Evan, over overreageren gesproken zeg, man. Ik liep langs het lokaal toen huiswerkklas klaar was en ik hoorde wat piano muziek er uit komen, meer niet. Sjees, je bent echt een aansteller zeg.’ Ik keek hem kwaad aan, maar voordat ik iets terug kon kaatsen was de bus aangekomen en was hij al ingestapt. Wat een zak zeg.

‘Evan!’ Meteen ton de voordeur achter me dicht was kwam Ella op me afrennen en knuffelde me. ‘Ehm, hoi.’ Ik trok me van haar af. ‘Hoi ma.’ Ma zat aan de keukentafel iets op haar laptop te doen. ‘Evan, waarom ben je zo laat thuis?’ ‘Ik..’ Ik zuchtte. ‘Ik was in het muzieklokaal op school.’ ‘Zo lang? Verberg jij iets voor me, jongeman?’ ‘Nee ik zweer het, ik ging een beetje op in de muziek, dat is alles.’ ‘Heb je iets illegaals gedaan? Heb je stiekem een vriendinnetje?’ ‘Nee, ma ik meen het!’ Ze stond op en greep me bij mijn schouder. ‘Nu ga jij mij de waarheid vertellen als een verantwoordelijke zeventienjarige jongeman!’ Ella piepte bang. ‘Naar boven jij!’, riep ma naar haar, en ze rende gauw naar haar kamer. Opeens kwam er iets in mijn hoofd op. ‘Vroeg Jonathan maar!’ ‘Pardon? Wie?’ ‘E-en klasgenoot. Hij heeft me horen spelen.’ Ze zuchte en verslapte haar grip. ‘Niet nodig, ga nu gauw naar boven en dat huiswerk van je maken!’

Ik ademde trillerig uit. Ik was er onderuit gekomen.. En voordat je weer verkeerde ideeën gaat krijgen: we werden echt niet mishandeld thuis, echt niet. Ma was gewoon zo erg veranderd sinds dat pa weg was.. Ze was zo achterdochtig en het leek alsof haar kinderen plots niks meer voor haar betekenden en ze dronk al haar problemen weg. Ik was een paar keer geslagen toen ze dronken wa,s maar wist dat als ze nuchter was ze ons nooit bewust fysieke pijn zou doen. Niet de moeder die ik gekend had in ieder geval. Ik schudde verstrooid mijn hoofd om de gedachten er uit te krijgen en pakte mijn schoolboeken bij elkaar. Even gleed mijn blik naar mijn keyboard, het verlangen om te spelen. Concentreer je, verdomme. Zelfs door mijn koptelefoon was het geluid van de wind, de regen en het onweer te horen. Ik sloot mijn gordijn en en knipte verscheidende lampen aan. Net toen ik me weer wiskunde wou concentreren werd er op mijn deur geklopt. Wat nu weer? Ella stond voor mijn deur met haar knuffelgiraf in haar handen. ‘Ik ben bang.’ ‘Wat? Voor het onweer?’ Ze knikte. Ik probeerde niet geïrriteerd met mijn ogen te rollen of geërgerd te zuchten en klopte op mijn bed. Blij ging ze zitten. Ze keek me verwachtingsvol aan. Ik kon een diepe zucht niet onderdrukken en stond op om een dvd in de dvd-speler te stoppen. Ik maakte mijn huiswerk terwijl Ella de film Doornroosje voor de duizendste keer keek. Toen ik klaar was ging ik naast haar zitten en keek verveeld mee.

‘Kom op jongens, nog een keer.’ De coach klapte in zijn handen en begon af te tellen terwijl het liedje voor de derde keer door de zaal speelde. ‘Vijf, zes, zeven, acht’ Ik probeerde mijn uiterste best om in het ritme te blijven en de passen goed te doen, maar het was zo zwaar. Aangezien er binnenkort wedstrijden aankwamen verwachtten ze het beste van ons, en lieten ze ons, de beste jongensgroep die ze hadden, nou niet bepaald stil zitten. Het was een zware choreografie met veel verwarrend voetenwerk, vermoeiende, grote bewegingen en alles moest strak in het ritme zijn. Ik had de anderen jongens er veel over horen klagen, maar zelf vond ik wat uitdaging wel prettig. Het maakte het dat ik mijn best deed het beste uit mezelf te halen, en daar was ik tevreden over. Het eindresultaat was uiteindelijk de inspanning waard, en ik was er zeker van dat we het goed zouden gaan doen bij de wedstrijden. Misschien zouden we zelfs wel op televisie komen! Dan kon heel Yuki onze dans zien... Spannend.
‘Stop stop stop! Tom, je bent totaal niet geconcentreerd en je doet alles veel te slordig en slapjes. En kom op Evan, wat was dat einde nou? Zorg voortaan dat je veters gestrikt zijn zodat je er niet meer overheen valt, jongen.’ Ik knikte beschaamd en begon meteen mijn veters iets strakker vast te maken. Toen de les klaar was liet ik me languit op de koele grond vallen en wachtte tot ik niet meer hijgde en zweette.

‘Hee Evan.’ ‘Oh hoi Kate.’ Kate was een klasgenote van mij, en ik kwam haar bij de dansschool tegen toen ik net uit de kleedkamer kwam. ‘Ik heb net even bij je gekeken, je deed het echt vet goed, man!’ Ik bedankte haar, en wetend dat ze balletles had in het lokaal tegenover mijn zaal vroeg ik haar naar haar les. Al pratend over de aankomende wedstrijden liepen we de dansschool uit. Het was een interessant gesprek, maar toch maakte ik me een beetje zorgen over hoe flirterig ze zich gedroeg. ‘Je nieuwe haar staat je echt heel goed, weet je?’ ‘Ehm ja, thanks.’ Ik keek verlegen naar mijn schoenen. ‘Wat? Zeg ik iets verkeerds?’ Met een grijns schudde ik mijn hoofd. ‘Complimenten maken me altijd gewoon een beetje van mijn stuk, meer niet.’ Ze giechelde. ‘Muts.’ Ik pruilde mijn lippen. ‘Nou zeg.’ Ze giechelde ne gaf me een duw, ik lachte ook. ‘Je bent echt leuk, Evan.’ Ik trok bleek weg en keek haar een beetje ongemakkelijk aan. Met een bang voorgevoel maakte ik een vragend geluidje. ‘H-hoe bedoel je?’ Ze keek me speels streng aan. ‘Dat weet je best.’ Snel keek ik weg, hopend de situatie te kunnen ontwijken. ‘I-Ik moet hier zo d-de bus nemen.’ Ze klakte met haar tong. ‘Niet zomaar het onderwerp veranderen. Vind je mij dan niet leuk?’ Mijn wangen schoten van lijkbleek naar knalrood.’ ‘Ik...Ik.. Je bent echt heel leuk hoor! Je bent hartstikke gay!’ Beseffend wat ik gezegd had, begon ik geschrokken en verontschuldigend met mijn handen te wapperen. ‘Goed en oké! Dat wou ik zeggen, ik haalde de woorden door elkaar!’ Ze giechelde opnieuw. ‘Dus je vind me leuk?’ Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Ja natuurlijk was ze léúk. Ik bedoel, ze was mooi, schattig en was aardig. Maar ik vónd haar niet leuk. Niet op zo’n manier! Maar waarom? Ik kon mijn vinger er maar niet op leggen. Het was altijd zo met meisjes, ik vond ze wel leuk en aardig, maar dat was het. Ik snapte niet waarom ik nou niks meer voor ze kon voelen als ze zo leuk waren. Maar ik gaf de hoop niet op. Op een dag zou zij komen. Op een dag zou die ware prinses komen, zij die mijn ogen zou openen en van wie ik zou kunnen houden. De vrouw wiens kinderen mij ‘papa’ zouden kunnen gaan noemen. ‘Je bent leuk, maar ik... Het is gewoon niet op die manier.’, mompelde ik. Kate beet op haar lip. ‘Wil je me op z’n minst een kans geven?’ Ik wist niet goed wat ik kon antwoorden. Eigenlijk wou ik nee zeggen, maar ik wou haar ook niet kwetsen. ‘Ik wil je nergens toe dwingen, maar wil je me een kans geven en met me op een date gaan?’ Opnieuw kleurden mijn wangen rood. ‘Een d-date?’ ‘Gewoon uit eten. Kan je morgen?’ Verlegen knikte ik. ‘Oké dan, maar ik wil je alsjeblieft vragen om geen hoop te gaan krijgen. Ik kan mezelf niet dwingen om emoties te ontwikkelen die ik niet heb.’ ‘Nee, nee natuurlijk niet! Nee dat snap ik Evan, maar ik wil gewoon een eerlijke kans krijgen.’ ‘J-ja.’ We namen afscheid van elkaar. ‘Een date..’, mompelde ik van mijn stuk. Wat moest ik daar nou opeens mee?

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen