Sorry dat dit hoofdstuk een beetje kort is

‘Is er nou eigenlijk iets tussen jou en die chick, Kate?’ Ik keek geschrokken op van mijn blaadje waar ik al drie angsten op had neergekrabbeld. ‘H-hoezo?’ ‘Dude, wel tien mensen of zo hebben jullie gisteren in dat restaurant gezien.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘We hebben niks. Ik.’ Ik zuchtte. ‘Ik heb haar afgewezen.’ ‘Aish, hoezo?’ ‘Omdat ik haar niet leuk vind, dûh.’ ‘Ze is best knap hoor.’ ‘Dus? Jij zou dus alleen met iemand daten omdat ze knáp is? Nou je hebt alle meisjes aan je voeten liggen dus voor jou zou het vast niet lastig zijn.’ Hij keek verlegen naar zijn vingers en schudde zijn hoofd. ‘Ik bedoel alleen... Ach laat maar. Hoe veel angsten heb jij?’ ‘Drie.’, bromde ik. Natuurlijk had ik wel meer dingen die ik eng vond, maar sommige wou ik eigenlijk helemaal niet delen met Jonathan. ‘Je hoeft me niet te vertellen waarom je ergens bang voor bent hoor.’, zei hij, alsof hij mijn gedachten kon lezen. ‘Hm’, mompelde ik terwijl ik ‘podiums’ op schreef. Na een paar minuten vroeg ik: ‘Klaar?’ ‘Bijna.’, mompelde Jonathan. ‘Nou schiet een beetje op, wil je?’ ‘Ja ja.’ Ik rolde geïrriteerd met mijn ogen maar zei niks terug. Uiteindelijk was hij klaar, en kreeg toen ook nog eens de moed om te vragen of hij mijn lijstje mocht zien! ‘Dat is privé hoor! Ik ga dat echt niet zomaar aan jou laten zien!’ Hij zuchtte. ‘Evan, ik wil alleen even zien of er ontuitvoerbare angsten op staan. Stel je voor dat je bang bent om te sterven. Heb jij zin om lekker gezellig dood te gaan voor die actie?’ Ik bromde wat en overhandigd hem mijn lijst. Ik probeerde zijn reactie van zijn gezicht af te lezen terwijl hij het papier bestudeerde, maar hij had een poker-face opgezet. Ik wou boos worden toen er opeens een brede grijns op zijn gezicht kwam, maar hij legde zijn eigen lijst naast die van mij en wees op onze nummers tien. We hadden allebei De Volle Maan opgeschreven. ‘Jij hebt het toch ook over dat oude landhuis?’ Ik knikte. De Volle Maan was een ongelofelijk creepy oud landhuis die al zo lang als ik wist leeg stond op een heuvel, afgelegen van de bewoonde wereld. De laatste tijd raakten er af en toe mensen vermist, en heel veel geruchten zeiden dat er mensen ontvoerd werden naar dat huis. Anderen zeiden ook dat er soms midden in de nacht lichten brandden of dat er schimmen rondliepen. Behoorlijk griezelig dus. Ik griste naar Jonathans angsten en begon ze te lezen.

1:Spinnen
2:Hoogtes
3:Clowns
4:Spreken voor een groot publiek
5:Kerkhoven
6:Fast food
7:Vliegen (als in een vliegtuig, niet de diertjes)
8:Poppen
9:Donkere bossen
10:De Volle Maan


Daarna las ik die van mezelf nog een keer door.

1:Naalden
2:Claustrofobie
3:Slangen
4:Podiums
5:Iets illegaals doen
6:Horrorfilms
7:Voodoo-poppen
8:Buiten zijn in het onweer
9:In de nacht door een gevaarlijke buurt lopen
10:De Volle Maan


Ik was altijd een nieuwsgierig persoon geweest, en eigenlijk wou ik niks liever dan Jonathan naar de reden achter al zijn angsten vragen. Maar dan zou ik wel een hele erge hypocriet zijn. Toch kon ik het echt niet laten om ‘Fastfood?’, er uit te flappen. Jonathans wangen werden rood en hij haalde zijn schouders op terwijl hij naar zijn schoot tuurde. ‘Ik hoef jou niks te vertellen.’ ‘Ben je bang dat een patatje je wurgt?’ ‘Ben je bang dat je door het podium door zakt?’, kaatste hij terug. Daarna zuchtte hij vermoeid. ‘Zullen we afspreken dat we onze angst aan elkaar uitleggen voordat we ze uitvoeren?’ Ik tweifelde. Aan de ene kant zou ik één van mijn grootste geheimen die ik zelfs niet aan mijn eigen vrienden had verteld aan Jonathan moeten vertellen, waar ik me dood voor schaamde, maar toch was ik zo ongelofelijk nieuwsgierig naar hem. Misschien kon ik wel een leugen bedenken voor wat ik niet wou vertellen. ‘Prima. Zijn we dan klaar voor vandaag?’ ‘Prima, mag ik je nummer zodat we kunnen overleggen?’ ‘Echt niet, no way!’ Hij keek me geërgerd aan. ‘Luister Evan, als je denkt dat ik hier voor mijn plezier zit heb je het ook mooi mis hoor. Maar we zitten deze aankomende weken toch echt met elkaar opgescheept, ondanks dat we dat misschien niet willen. En dan kunnen we maar beter gewoon samen werken, want dan gaat alles wel zo makkelijk. Ik wil je echt niet vragen om vrienden te worden, maar kun je je in elk geval iets minder kinderachtig gedragen en je zo aanstellen alleen omdat onze vrienden elkaar niet mogen? Heb ik jou ooit persoonlijk iets aangedaan? Please Evan, werk een beetje mee.’ Damn, ik wou het niet toegeven, maar die knaap had verdomd gelijk. ‘Oké prima dan.’, bromde ik, en schreef mijn nummer onder het lijstje met mijn angsten. Jonathan liep met me mee naar beneden, maar we zeiden elkaar geen gedag.

De hele weg thuis bedacht ik me hoe stom Jonathan wel niet was, en hoe erg hij me op de zenuwen werkte. Toch bleven zijn woorden steeds in mijn hoofd hangen. Heb ik jou ooit persoonlijk iets aangedaan? Was het eerlijk om hem te haten ondanks hij dat niet had gedaan? Ik schudde mijn hoofd. Hij was vervelend en een bemoeial, dat had hij me aangedaan.

Reacties (1)

  • LaLoba

    Ik ben echt super nieuwsgierig waar dit naar toe gaat

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen