||Diana Cassandra Volturi

'Weet je nog alle tips die Alice en Jasper je gegeven hebben?' vraagt Carlisle kalm terwijl hij over de grens van Forks naar La Push rijdt.
      Ik knik, een klein beetje nerveus. 'Niet te recht staan of zitten, want dat doen mensen niet. Niet te beleefd of met oude woorden praten, dat doet deze generatie niet. Niet continu iemand recht in zijn ogen staren, dat maakt mensen nerveus. Niet mijn neus op trekken in afschuw en als er iets mis vragen of dat ik naar het toilet mag,' noem ik het rijtje op. Het verbaast me hoe behulpzaam en warm de Cullens zijn, aangezien ze altijd als de zwarte schapen worden afgeschilderd. Maar zo staat de Volturi - en ik dus ook - waarschijnlijk ook bekend.
      'Perfect,' antwoordt Carlisle.
      'Het is voor het eerst sinds een paar eeuwen dat ik me onder mensen bevind die niet als mijn eten gaan eindigen,' zeg ik. Ik weet niet waarom ik het zeg, misschien om subtiel aan te geven dat ik misschien mijn dekking ga verpesten, of misschien omdat het het juiste ding is om te zeggen. Ik geef in ieder geval niet snel mijn zwaktes direct toe.
      'Je hebt zelfbeheersing en dat is een van de beste eigenschappen die iemand kan hebben,' glimlacht Carlisle, terwijl hij de auto voor een rood gekleurd huisje parkeert. 'Ik weet zeker dat alles gaat zoals het hoort.'
      Hij stapt uit de auto en ik volg zijn voorbeeld. Ik friemel met de sjaal die Alice me gegeven hebt en ik duw het stuk stof iets hoger als de natte hondenlucht mijn neus binnendringt. Neem gewoon korte ademhalingen, Diana, al is het maar een keer per minuut.
      Ik volg Carlisle naar binnen, waar ik direct een golf van warmte over mijn lichaam voel spoelen. In de hoek van de kamer zit een meisje met heldere, grijze ogen haar zusje voor te lezen en iets verderop kijkt een wolf met een verliefde uitdrukking op zijn gezicht naar het meisje. Aan de tafel zit nog een koppel, al zijn ze iets te klef voor mijn smaak. Op de sofa zit een jongen met zijn rug naar mij toe, terwijl hij eens in de zoveel seconden knikt naar de duidelijk jongere jongen die tegen hem aan zit te praten.
      'Dokter Cullen,' zegt duidelijk de oudste en de leider van het stel. Hij heeft zijn armen om een oogverblindende vrouw met vier grote littekens in haar gezicht gewikkeld en drukt een kusje op haar slaap.
      'Mag ik jullie voorstellen aan mijn nichtje, Cass Cullen,' glimlacht Carlisle en hij slaat zijn arm om mijn schouders terwijl hij me een zetje naar voren geeft. Een beetje verrast door het feit dat hij onze dekking heeft verandert. 'Ze weet van de legendes, dus het is geen geheim.'
      'Aangenaam kennis te maken, Cass,' zegt de vrouw in de alfa's armen met een vriendelijke glimlach. 'Ik ben Emily en dat is Sam.'
      'Ik wist niet dat je levende familieleden had, Carlisle,' zegt Sam terwijl hij mij een knikje schenkt.
      'Ik ook niet, tot op een paar weken geleden. Het leek me wijs om haar te introduceren, voordat jullie haar zouden waarnemen als een vampier,' antwoordt Carlisle kalm.
      'En jullie krijgen hier geen problemen me met de bloeddorstige en machtige opperhoofd vampieren,' vraagt Sam spottend.
      Ik wil een stap naar voren zetten en Sam eens keihard vertellen wat ik van die zin dacht, maar een kneepje in mijn arm van Carlisle houdt me nog net op tijd tegen. Arrogante wolven.

VROLIJK SINTERKLAAAAAAAS!

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    Ik vind het zo leuk dat alles in elkaar overloopt!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen