Foto bij O1O • Chaos

Ethan Carson

Er wordt tijdens de jacht niet al te veel gezegd tegen elkaar. Ik heb na echt een uur proberen eindelijk een konijn kunnen vangen en momenteel houd ik deze vast in mijn armen terwijl we terug lopen naar het kamp.
We zijn gelukkig niet meer aangevallen geweest door gekke kerels die op Rose willen kruipen of zombies, dus dat is al een goed ding. Ze wil echter niet meer tegen me praten en ik weet eerlijk gezegd niet of dat een goed ding is of dat ik dat erg moet vinden.
We komen weer terug aan bij het kamp en het eerste wat ik doe, is in de caravan zoeken naar wat klapstoeltjes waar we op kunnen gaan zitten. Gek genoeg vind ik ze ook effectief en ondanks de ernst van de situatie moet ik toch even lachen. Wie wordt er nu blij van klapstoeltjes tijdens een zombieapocalyps? Juist ja, ik.
Ik zet de stoeltjes neer en ga dan zitten waarna ik het konijn klaar begin te maken zodat we dadelijk kunnen gaan eten. Rose pakt zwijgzaam het stoeltje op en zet hem tegenover me neer zodat we een bepaalde afstand tussen elkaar houden en ik kijk haar aan.
“Jij mag vanavond de caravan hebben,” zeg ik tegen haar. “Ik slaap wel in de tent.”
Het lijkt er even op dat ze gaat protesteren, maar dan besluit ze uiteindelijk om gewoon te knikken en haar handen naar voren te strekken zodat ze verwarmd kunnen worden door het vuur dat ik daarnet heb aangestoken. Het is best wel handig dat we wat hout konden vinden en een aansteker hebben liggen in de caravan. Ik moet zeggen dat alles me tot nu toe redelijk goed lukt wat het overleven van een zombieapocalyps betreft, maar er zijn ook bepaalde dingen die ik niet kan en één ding daarvan is vuur maken met stenen.
Ik kijk van Rose weer terug naar het konijn en terwijl ik verder ga met mijn werk heb ik het gevoel alsof ik niet meer samen met Rose aan een kampvuur zit, maar alsof ik opeens weer weggezogen word in mijn gedachten.

Heerlijke geuren drongen zich in mijn neusgaten toen ik mijn tas op de grond legde. Ik liep naar voren en sloeg mijn armen over elkaar heen terwijl ik met een grijns naar mijn oma keek die in de keuken stond.
“Oma, het is ook een feestdag voor jou. Je staat al heel de dag in de keuken.”
Ze draaide zich naar me toe en legde haar vinger tegen haar lippen ten teken dat ik mijn mond moest houden.
“Oh, houd op, Ethan! Nu zijn jij en Isa eindelijk hier en dan mag ik er niet van genieten? Geen sprake van! Jullie vorige kerstperiode is niet bepaald aangenaam geweest en daarom is het des te meer een reden om ervoor te zorgen dat deze kerstperiode eentje wordt om nooit meer te vergeten.”
Haar woorden zorgden ervoor dat mijn grijns van eerst veranderde naar een grimas. Ik keek haar niet meer aan en richtte mijn blik in plaats daarvan naar de grond. Ik merkte pas dat ze voor me stond toen ze een hand op mijn wang legde.
“Och, lieverd toch. Het komt vast wel goed met hem, echt waar.”
Ik schudde mijn hoofd en ik was boos op mezelf omdat een traan langs mijn wang naar beneden gleed. Ik moet me thuis altijd zo inhouden en oma kreeg het altijd voor elkaar om me recht in mijn hart te raken met haar lieve woorden en bemoedigende houding.
“Ik denk niet dat het goedkomt, oma. Vorige week zat hij er echt zwaar door en… en hij lijkt niet meer op zichzelf. Isa begint het nu ook op te merken en het lijkt wel alsof ze bang voor hem is.”
Toen ik naar oma keek, zag ik dat zij ook tranen in haar ogen had.
“Het is gewoon een vreselijke periode voor jullie drieën. Ik denk dat het echt beter zal gaan als de therapie aanslaat.”
Ik snoof.
“Welke therapie? Hij is al twee weken niet meer naar zijn afspraken gegaan, oma. Hij houdt vol dat het prima gaat met hem, maar vorige week heb ik nog een telefoontje gekregen waarbij ze hebben gezegd dat ze de behandelingen stop gaan zetten als blijkt dat hij stopt met zijn afspraken na te komen.”
Oma gaf een bemoedigend klopje op mijn schouder en glimlachte dapper naar me.
“Dan zal ik nog wel eens met hem praten,” zei ze. “Vroeg of laat zal hij toch echt wel inzien dat hij die therapie gewoon nodig heeft en dat zijn kinderen hem nodig hebben.”
Ik draaide me boos van haar weg.
“Ik heb hem niet nodig!” snauwde ik boos naar haar.
Toen zag ik pas wie voor me stond. Het zorgde ervoor dat ik snel mijn hand over mijn wangen haalde en een glimlach probeerde op te zetten, maar haar grote ogen keken me angstig aan en ze had haar lichaam half van me weggedraaid ten teken dat ze elk moment kon gaan rennen.
“Grote broer boos?”
Ik had het gevoel alsof ik weer terug moest gaan huilen en dat werd alleen maar erger toen ik zag dat ze een pruillipje maakte met haar lip.
“Nee, natuurlijk niet,” zei ik zacht tegen haar. “Hoe kan ik nu boos zijn met zo’n lieve zus zoals jij?”
Ik zette één knie op de grond en hield mezelf in balans terwijl ik mijn armen naar haar uitstrekte. Mijn zusje kwam naar me toegerend en niet veel later hield ik haar stevig vast terwijl ik, voor een derde keer die avond, probeerde om niet vlak voor haar neus te breken.
“Grote broer zal er altijd voor je zijn om te beschermen. Altijd.”


“Altijd,” fluister ik zachtjes.
“Ethan, je bloedt!”
Huh? Ik kijk wat verward omhoog en knipper met mijn ogen. De realisatie dat ik bloed, komt pas binnen als ik een scherpe pijn door mijn hand voel gaan en ik naar beneden kijk om te zien waar die pijn vandaan komt.
En inderdaad, ik bloed. Ik heb namelijk in mijn hand gesneden tijdens mijn flashback. Zo te zien is het een vrije diepe snee en heb ik het konijn echt volledig gemist.
“Laat me je helpen,” zegt Rose snel. “Er ligt waarschijnlijk wel iets in de caravan om het te verbinden.”
“Laat het maar, Rose,” zeg ik wat geërgerd. “Het doet niet eens pijn en bovendien houdt het bloeden vanzelf wel op. Het is maar een klein sneetje.”
Deze keer laat ze zich niet zo gemakkelijk door me afwimpelen en na een paar minuten – ik ben gewoon verder gegaan met het eten te maken – zit ze uiteindelijk naast me. Ze pakt mijn hand vast alsof het een fragiel ding is dat elk moment kan afbreken en ik kan het niet laten om met mijn ogen te rollen.
“Wat vakkundig gedaan,” zeg ik uiteindelijk als ze klaar is.
Ze kijkt me achterdochtig aan, maar deze keer ben ik niet sarcastisch of iets in die trant. Ze heeft de windel er echt goed rond gedaan, want hij zit niet te los en ook niet zo strak dat mijn hand straks gaat tintelen omdat mijn aders afgekneld worden.
Maar Rose blijkt het nog steeds niet door te hebben dat ik oprecht ben, want ze neemt haar plaats tegenover me weer in en niet veel later zitten we zwijgzaam te eten. Ik heb ook niet veel zin om de stilte te verbreken en zeker niet omdat Rose bepaalde dingen verkeerd opvat. Ik heb niet zo’n zin om dit weer te gaan corrigeren en dus neem ik de stilte met alle liefde aan.
Nadat we gegeten hebben, zeggen we welterusten tegen elkaar en ga ik naar de tent en gaat Rose naar de caravan. Eigenlijk had ik haar moeten zeggen dat ze me mag roepen als er iets is, maar zelfs daar heb ik geen behoefte aan en ik ga op de grond liggen in de tent waarna ik vermoeid mijn ogen sluit.
Wat nog maar een paar minuten later lijkt, maar wat in werkelijkheid waarschijnlijk een paar uur later is, word ik wakker gemaakt door een – hoe kan het ook anders? – harde gil. En je mag drie keer raden van wie die weer afkomstig is.
Rose natuurlijk.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Zijn zusje was dood. Volgens mij was zoiets al eerder gezegd, maar was ik het vergeten. Het is echt heel zielig.

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Ethan's karakter is eigenlijk een van de moeilijkste en tegelijkertijd interessantste waar ik tot dusver aan geschreven heb.

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Echt? Mooie uitdaging, dan! Op het moment heb ik ook zo’n karakter. Succes!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen