Oké, ik heb al een lange tijd niks aan dit verhaal geschreven en een hoop hoofdstukken weggelaten, maar 1 ga nog een hoofdstuk maken.
De allerlaatste reden.

Sem, het is echt super moeilijk na alles dat ik je ken.
Je hebt me zo veel pijn gedaan.
Je vrienden deden een paar weken terug nog niet leuk tegen me.
Dat is nu over.
Jij kapte met het pesten ongeveer een jaar geleden.
Maar doordat je vrienden nog door gingen, kon ik dat van jou in die tijd niet verwerken.
Ik ben pas kort geleden begonnen met het te verwerken.
Op het moment gaat het al iets beter met me.
Ik ben nog steeds depressief, maar niet heel erg.
Laatst had ik een terug val en had ik mezelf gesneden.
Dat was maar eenmalig. Ik zag ook in door een van mijn beste vriendinnen dat het niet de oplossing was.
Ze gaf me een quote: "De boot kan niet zinken, als de boot het water niet toe laat."
Ik ben een van de grootste doorzetters op de wereld als ik niet al de grootste ben.
Ik geef nooit op.
Er is zo veel gebeurt in mijn leven.
Zo veel narigheid.
Waarom zou ik het opgeven?
Gelukkig ben ik het niet meer van plan om mezelf wat aan te doen, maar ik heb soms nog wel de neiging tot het.
Het nare is. Ik was zo blij na me eerste jaar op deze rot school dat ik niet meer bij je in de klas zat.
Helaas in de derde kwam ik bij je broer.
Jullie lijken erg op elkaar.
Je broer heeft tot nu toe nog niks naars richting mij gedaan, maar het kan goed zijn dat die achter me rug om niet leuk doet.
Ik hou hem namelijk goed in de gaten.
Ja dat is vast raar, maar mijn quote is: "Blijf altijd vooruit gaan, ondanks wat er gebeurt!"
Vooruit gaan. Dat doe ik ook. Het probleem is sommige dingen gaan mee.
Ik blijf vooruit gaan, maar niet alles blijft achter me.
Ik neem dingen mee.
Mijn vader wilt me niet meer zien en hij is alleen nog maar met zich zelf bezig.
Misschien maar beter ook, want ik besef steeds meer hoe naar mijn vader al me hele leven was.
Ik had me hele leven lang geen familie.
Ik had niemand.
Ik beet mezelf heel erg. Gelukkig naarmate dat ik ouder was, zag ik in dat dat niet de oplossing was.
Het geweld was ook totaal niet fijn.
Me vader die mij pijn deed, me broer. Me moeder.
Ik deed hun nooit pijn.
Hun elkaar heel erg heftig.
En hun mij ook.
Toen ik naar deze school ging had ik nooit geweten dat ik zo ruzie met Thomas zou krijgen. En dat ik verliefd op hem werd.
Ik ben daar zo erg om gepest, een jaar lang.
Waarom vond ik hem zo leuk?
En nou vind ik Sem leuk. En ik vind hem echt leuk, want ik vind hem nou ook al iets van een half jaar als het niet langer is leuk.
Eerst haatte ik hem zo erg.
Nou ja op het begin mocht ik hem.
Ik vond hem de aardigste jongen van de klas.
Hij was ook altijd zo aardig tegen me.
Hij is zo erg veranderd door zijn vrienden. Geen idee door wat nog meer.
Toen hij wist dat ik Thomas leuk vond.
Toen ging hij me pesten. En het was niet plagen. En ook niet eens over Thomas.
Nee, het was pesten. Hij haalde me neer.
Ik bleef aardig tegen hem. Ik had gelijk naar mijn mentor moeten gaan, maar nee. Ik bleef gewoon aardig tegen hem.
Dat zit me nog steeds zo dwars. Uiteindelijk haatte ik hem en nu vind ik hem leuk. Waarom zie ik toch zijn goede eigenschappen?
En waarom lijken hij en z'n broer zo veel op elkaar?
Jullie zullen vast denken: Huh, hoe kan je bij zijn broer in de klas komen?
Blijven zitten.
Niet ik. Hij.
Ja, omdat zijn broer en hij zo op elkaar lijken vind ik het nog lastiger.
Dan is het weer een beetje zo alsof ik bij hem in de klas zit.
En sowieso. Die broer weet wat er tussen zijn broertje en mij is gebeurt.
En hij heeft verder natuurlijk daar niks tegen mij over gezegd die broer, maar toch.
Hij weet het wel.
En heel veel mensen weten het.
Ik kom Sem de hele tijd tegen.
En geen idee waarom, maar ik loop ook de hele tijd precies langs hem!
Ik word er echt gek van!
En ook thuis.
Er is zo veel mis!
Me ouders gelukkig dus geschieden, maar nog steeds zit het allemaal niet goed!
Maar ja. Ik geef de moed nooit op!
Ik zal altijd blijven vechten!


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen