Yo~
Ik doe mee aan NaNoWriMo maar het lukte niet, dus ik ben halverwege van verhaal gewisselt. Ik zal de resterende woorden aan dit verhaal dedicaten~~ vinden jullie vast niet erg.
Ik heb dit verhaal echt gemist! T^T

*Merel POV*


Het duurde even voordat ik daadwerkelijk door had in wat voor een situatie ik mij bevond. Ik met mijn grote mond… als ik me gewoon even had ingehouden dan zou ik nu die stomme fles niet hoeven te draaien.
Ik zuchtte diep, terwijl ik mijn moed verzamelde. Het hoefde niet per definitie een slecht iets te zijn. Het zou natuurlijk kunnen dat ik geluk had en met Itachi in die kast terecht zou komen, maar als het geluk mij tegen zat… Een rilling liep over mijn rug toen mijn ogen op Hidan vielen. Bah. Nee. Dat zou ik echt niet willen… Oké, niet aan denken. Het zou ook nog… ew! Zetsu! Stel je voor!
Oké, dit ging niet werken. Het enige wat ik zou moeten doen is gewoon het flesje draaien en zien waar het op uitkomt… “okay, here we go,” dacht ik terwijl ik dat werkelijkheid maakte.
“Niet Zetsu, niet Zetsu,” fluisterde ik, terwijl mijn ogen in angst het flesje volgde.
In mijn ooghoek zag ik hoe Zetsu me lichtelijk geïrriteerd aan zat te staren, maar dat kon me niet schelen. Ik wilde gewoonweg absoluut niet samen met hem in die kast zitten.
Het moment dat de fles bij Tobi stopte verscheen er een grote grijns op mijn gezicht. “Yes!” riep ik, terwijl ik al op stond.
“Wil je zo graag bij hem?” plaagde Michelle me waarna ik mijn schouders op haalde. “Geef toe, het is een stuk beter dan in de kast terecht komen met een van die andere gasten.”
“Eh, nou… dat weet ik nog niet zo zeker,” zei Michelle toen.
Natuurlijk wist zij dat nog niet zo zeker! Het was overduidelijk met wie zij het liefste in die kast terecht zou komen, maar ondanks dat ik ook liever met Itachi die kast in ging was dit geen slecht alternatief.
Tobi klapte blij in zijn handen en begon te roepen dat hij zo’n good boy was.
Ik lachte en schudde mijn hoofd. “Or a bad boy,” bracht ik in met een knipoog.
Binnen een second sprong Tobi op van zijn plek en trok me met zich mee.
“Wow, oké, iemand heeft haast,” hoorde ik Hanako ons na roepen.
Ik grijnsde terwijl ik met Tobi in het hok kroop en deed de deur achter ons dicht. Het kon me even helemaal niets schelen wat de andere van ons zouden gaan denken, dit was mijn moment. En ik wilde het niemand van me af laten pakken.
Het moment dat de deur gesloten was werd alles helemaal donker en ik verbaasde me over hoe weinig je daadwerkelijk nog kon zien. Ik had verwacht dat er wel wat lichtstralen zouden zijn die alles in een soort schemering aan je toonde, maar in plaats van dat had ik echt geen flauw idee wie en wat op welke plek was. Wat onhandig… en ook wel een klein beetje spannend.
“Wat nu?” durfde ik te vragen nadat er al zeker dertig seconden waren voorbij gegaan zonder dat iemand ook maar een beweging had gemaakt.
“Tobi really is a good boy,” zei Tobi vervolgens op zijn normale hypere manier zoals ik van hem gewend was.
“Dat zie ik,” antwoorde ik een beetje teleurgesteld, “er is helemaal niets spannends aan met jou.”
“Hmm,” hoorde ik Tobi zeggen, maar meer bracht hij er niet op in.
Het duurde echter niet lang voordat ik een aanwezigheid voelde, alsof iemand dicht bij me was gaan staan.
“Tobi?” fluisterde ik, maar hij antwoorde niet. Opeens voelde ik twee handen op mijn heupen en voor ik het wist werd ik tegen iemand, waarschijnlijk Tobi, aangedrukt.
Do you want Tobi to be a bad boy?” vroeg hij met zijn hypere stem, iets wat niet paste bij wat hij nou eigenlijk zei.
I want Tobi to be a very, very bad boy,” antwoorde ik met een speelse ondertoon. Ik kon de verleiding niet weerstaan.
Ik hoorde hem grinniken en vervolgens een geluid wat ik niet helemaal kon plaatsen. “Whatever you wish for,” hoorde ik hem opeens dichtbij fluisteren. Ik kon het niet helpen dat ik me steeds meer aangetrokken tot hem begon te voelen. Er was iets in dit moment wat wel zo extreem sexy was dat ik de neiging kreeg om hem te zoenen. Mijn handen voelde voor me uit en toen ze eenmaal in aanraking kwamen met zijn borstkas voelde ik waar zijn gezicht, of eigenlijk zijn masker, was. Echter, ik voelde helemaal geen masker! Ik voelde een zachte huid… zijn kaak… zijn lippen. Oh mijn god, Tobi had zijn masker af gedaan!
Opnieuw voelde ik hem grinniken en de vibratie die uit zijn mond kwam tintelde mijn vingers. Ik beet mijn lip en drukte me meer tegen hem aan om hem de hint te geven dat dit inderdaad de directie was waarin ik wilde gaan. Zoen me, alsjeblieft, dacht ik.
Het zelfde moment voelde ik hoe zijn mondhoeken krulde en pakte hij mijn hand om hem van zijn gezicht te verwijderen. “You asked for it,” zei hij vervolgens, en alsof hij mijn gedachte kon lezen drukte hij zijn lippen op die van mij.
Thank god, dacht ik, terwijl ik mijn lippen ook terug op die van hem drukte en we verstrikt raakte in een van de vuurigste zoenen die ik in mijn hele leven gehad heb. Mijn handen gleden al snel over zijn lichaam en hij volgde mijn voorbeeld. Verbazend genoeg smaakte Tobi naar iets zoetigs, maar iets wat ik niet kon plaatsen. Hij droeg een of andere mannelijke aftershave die mijn zintuigen wel dusdanig prikkelde dat ik bijna zijn kleding van zijn lichaam wilde rukken. Zijn warme, stevige handen grepen mijn billen vast en drukte me nog meer tegen zich aan.
Ik had Tobi altijd gezien als een hyper, misschien zelfs vrouwelijke jongen. Het zou me ook echt niet hebben vebaast als hij eigenlijk op jongens viel… tenminste, tot op het moment dat hij me zoende. Want deze zoen… deze zoen liet mij geloven dat Tobi een hele andere kant had die hij nooit aan iemand liet zien. Een mannelijke kant. Een aantrekkelijke kant. Een kant die ervoor zorgde dat ik met hem naar bed wilde.
Tobi stopte de zoen en begon met kusjes op mijn kaak een weg naar mijn nek te zoeken. Ik kreunde zacht en begon zijn akatsuki-jas los te maken, maar al snel stopte hij mijn handen. “Niet hier,” fluisterde hij toen.
“Waarom niet?” fluisterde ik terug, bijna wanhopig. In nog geen minuut tijd had hij er voor gezorgd dat ik hem wilde — dat was een prestatie die bijna niemand voor elkaar kreeg. Waarom konden we niet gewoon wat verder gaan? Zo erg was het toch niet…
“Geduld,” zei hij toen, waarna hij een nogal diepe lach had. Ik voelde hoe hij afstand tussen ons creëerde en al snel had ik door dat hij zijn masker weer op deed.
Really now?” vroeg ik, lichtelijk geïrriteerd. Hoe kon hij nou op dit moment stoppen? En god, hoe kon ik nou zo into him raken? Dit had ik écht niet verwacht.

Reacties (2)

  • INFIRESMAN

    HJohhihohihigohogkgog(lol)(lol):D

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Kan je eveb een opfris dingetje doen
    Ben verhaal lijn kwijtxD
    Ga wel lezen en kijken hoe ver ik kom

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen