Foto bij Chapter 30.3 ||

Alexis Sanchez


Op mijn hotelkamer lag ik op bed naar het plafond te staren. Anne was weg met Nadieh en we hadden net rust na de training. Ik was helemaal uitgeput. Pas vlak voor het einde van het WK, of na de poulefase, had je pas door wat voor aanslag het op je lichaam was. Constant spelen, geen pauze, geen tijd om soms even net iets minder dan 100% te geven... Het was zwaar. Maar dat was ook het deel wat het zo uitdagend maakte en je tegelijkertijd ook zoveel pushte. Na een tijdje besloot ik me maar te douchen en had ik de moed om even naar benden naar de lobby te gaan, om een rondje te lopen, even in de tuin van het hotel te kijken en hier en daar wat socialisatie te krijgen. De socialisatie die kwam er, alleen niet van de persoon van wie ik dat wilde.
'Alexis!' riep mijn vader blij. Ik zuchtte en wilde eigenlijk weer omdraaien, maar mijn vader praatte gauw verder. 'I'm so proud of you! You did so well during that game. And you're through!' Ik zuchtte en klemde mijn kaken op elkaar om niets te zeggen. Wat hij tegen Anne had gezegd was ik nog niet vergeten en was ik ook niet van plan om te vergeten. Wat dacht hij wel niet, om zich zomaar in onze zaken te mengen terwijl hij niet eens voor me had gezorgd als kind en niet eens in mijn leven stond?
'I wish I could be as jolly as you.' bromde ik en keek weg. Guillermo leek heel verbaasd.
'Why aren't you? Are you injured?' vroeg hij dan ook.
'I know what you said to Anne.' verbeet ik mezelf.
'I only told her the truth!' schoot mijn vader meteen in de verdediging. 'It's really true Alexis, haven't you seen the media?'
'Who even cares what the media says? I love Anne, and I'm gonna continue the relationship even without Chile's or your permission. The only thing distracting me from the World Cup right now is you and I wish not to spend any more attention towards you. I wish you all the best, but I also wish not to see you anymore.'

Nadieh Ramsey


Anne en ik waren gearriveerd op het terrein waar het Engelse team altijd trainde en hoewel ik nog niet had uitgedacht hoe we dit precies gingen doen, stormde ik op het gebouw af. Razend was ik op Theo, maar ook op Anne en god ze waren nog niet klaar met me, maar ik wilde alles dan behalve dat de media en ook Melanie hier lucht van kreeg. Ik zou 'm zelf vermoorden als het moest, maar laat het dan door mij zijn en niet de media die van niets wisten.
'Do you even know how you're going to do this?' vroeg Anne. Ze had er beduidend geen zin in.
'No, but we will figure something out. And yes, I said "we" because you dragged him in here as well.'
'I shouldn't have trusted him when he said he would take all the blame.' zuchtte Anne dramatisch, waarna ik mijn ogen rolde.
'What did you expect? That I wouldn't have figured it all out? Damn Anne, i thought you knew me better by now.' Ik rukte de deur open van het trainingsgebouw en prbeerde het negeer van mijn hakken op het linoleum te negeren. 'Do we have any idea where they keep and test this?' vroeg ik aan Anne. Anne haalde haar schouders op.
'Medical office maybe?' Ik knikte en keek op de naambordjes op de deuren van verschillende kantoortjes. Ik zag het en wilde de deur al open trekken, maar Anne hield me tegen.
'Wait! What if there are people in there?' Ik dacht even na. 'We can't just steal the pee and ask for the toilet?!' ging ze verder. Ik trok een vies gezicht.
'Pee?!'
'How else did you think they would test it?'
'I don't know! Blood maybe?!'
'And blood is better than urine?!'
'Do you think having this discussion is better than saving Theo's career?' Ik was klaar met dit gekibbel. Anne rolde haar ogen, drukte zich langs me heen en zette de deur op een kiertje.
'Alright, there's nobody. Let's get in.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen