Trigger warning: Lichtelijke afpersing en forcering. Als je er niet tegen kunt kan je gerust naar het volgende chapter gaan.

*Michelle pov*

Ik grijnsde naar Kisame, Deidara en Kakuzu en stak mijn hand uit.
“Geef,” zei ik met twinkelende oogjes. Pein en Konan waren zojuist de kast in gegaan en ik was de enige geweest die had durven wedden. Ik had twintig euro ingelegd, wat al het geld was wat ik bezat.
Kakuzu had tegen me gewed met wel vijf hele euro’s! Zo overtuigd was hij dat er niets zou gebeuren.
Deidara had er tien euro bovenop gegooit, ook zeker dat ze het niet zouden durven.
en Kisame had er ook nog twintig boven opgegooid.
Nu kan je vast wel bedenken hoe geïrriteerd iedereen was toen Konan uit de kast viel toen de deur open ging. Ze hadden overduidelijk met elkaar gezoend.
Iedereen gaf het geld en ik keek er grijnzend naar.
“Ik zorg er wel voor dat ik dat geld terug krijg,” zei Kakuzu op een bijna dreigende toon.
Ik kuchte. “Nou, fijn. Ik wil niet weten hoe je dat gaat doen,” zei ik terwijl ik hem droog aankeek.
“Wie is nu aan de beurt?” vroeg Merel.
Konan staarde me even aan waarna ze de fles aan Kakuzu gaf, “aangezien jij nog niet bent geweest.”
Kakuzu grinnikte en draaide hem, “nu maar hopen dat die niet op jou terecht komt.”
Ik huiverde en keek naar de draaiende fles. “Nou, op wie hij ook terecht komt… diegene heeft sowieso dikke pech.”
Toen de fles ook daadwerkelijk bij mij stopte kon ik bijna mijn ogen niet geloven.
"Wow, dat is inderdaad pech," riep Merel verbaasd.
Kakuzu begon eng te grinniken, wat me nog meer rillingen gaf.
"Niet zo'n grote mond. Dat brengt ongeluk," zei Kisame, terwijl hij naar me keek. Iets liet me denken dat hij het over een ander moment had dan nu.
“Shut it,” beet ik hem toe. “Aww man, dit word sowieso een regelrechte ramp!”
“Ik zal aan je denken,” zei Merel, terwijl ze droog naar me zwaaide.
“Ja. Bedankt. Keep all your thoughts and prayers with me,” mompelde ik. Met een kloppend hart in mijn keel stond ik op. Ik vond Kakuzu altijd mysterieus, ondanks dat hij ook zeker weten een creep was. Het maakte het ook zeker niet bepaald beter dat hij nog niet zo lang geleden dreigde dat hij het geld wel weer van me terug zou krijgen. Even keek ik richting Hidan en Muerte, die een soortgelijk moment gedeeld hadden. Kakuzu zou toch niet iets vreemds met me gaan doen, hè?
Ik keek naar Kakuzu die al naar de kast liep. Ik slikte en liep voorzichtig achter hem aan.
“Succes,” hoorde ik Aiko naar me fluisteren.
“Als die wat bij je probeerd moet je die perv gewoon in zijn kruis schoppen,” zei Muerte droog.
“Ja, want wat werkte bij mij ook al zo goed,” grijnsde Hidan.
Meteen zag ik hoe Muerte weer chagrijnig begon te worden en besloot me maar op mijn… nieuwe avontuur te richten. Voorzichtig liep ik achter Kakuzu aan de kast in. Hopelijk zou ik hier tenminste levend weer uit komen.
De deur sloot zich achter ons en het moment dat al het licht verdwenen was voelde ik de angst in me naar boven kruipen. Ondanks dat ik het niet graag toe wilde geven was ik wel degelijk bang voor wat er zou kunnen gebeuren — voor wat Kakuzu zou kunnen doen. Ik durfde nu dan ook helemaal niets te zeggen.
Opeens voelde ik hem dichterbij komen en uit reactie ging ik meteen achteruit waardoor ik tegen de wand van het schoonmaakhok knalde. “Auw,” mompelde ik zacht.
“Waar is je grote mond nu je daadwerkelijk alleen met me bent?”
“Wie zegt dat ik wat wil zeggen?” vroeg ik, maar ik voelde mijn stem trillen.
Ik hoorde Kakuzu grinniken. “Ben je bang?” fluisterde bij opeens dicht bij me. Dat liet rillingen over me heen lopen.
Opeens voelde ik hoe Kakuzu zich tegen me aan drukte. Ik probeerde geen angstig geluid te maken, maar de paniek schoot al snel naar boven. Ik kon geen kant op! Ik zatt ussen Kakuzu en de muur ingedrukt.
“W- wat ga je doen?” vroeg ik angstig. Ik merkte op hoe ik opeens helemaal niets meer kon. Mijn grote mond was verdwenen en ik had door in wat voor een positie ik me bevonde. Muerte had gezegd dat ik hem gewoon kon trappen, maar in werkelijkheid was dat iets wat ik niet kon doen. Ik leek wel verlamd en als ik ook maar iets probeerde zou hij me zo weer kunnen overmeesteren. Het bleef een feit dat Merel en ik hier woonde in een huis vol leeuwen en wij waren niets anders dan schattige puppies die alleen maar speels konden bijten. Als de leeuwen ons wilde verslinden konden ze dat doen zonder dat wij ons zouden kunnen verdedigen.
“Shht, niets om bang voor te worden,” fluisterde Kakuzu tenslotte. Opeens voelde ik lang haar langs mijn gezicht glijden. Voorzichtig pakte ik het vast. “Je… hebt lang haar?”
“Ja,” zei hij alleen.
“Heb je je masker afgedaan?”
“Natuurlijk. Hoe kan ik anders dit doen?” vroeg hij, waarna hij zijn lippen tegen mijn wang drukte. Ik voelde wat raars tegen me aan drukken, alsof er iets op zijn gezicht zat, maar daar kon ik me nu even niet op concentreren.
“Wat ben je van plan?” vroeg ik geschrokken toen hij mijn nek begon te zoenen.
“Ik ga mijn geld terug krijgen,” zei Kakuzu alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
“En jij denkt dat ik je geld ga geven zodat je stopt?” vroeg ik verbaast. Ik voelde me ongemakkelijk bij wat Kakuzu aan het doen was. Was hij serieus van plan om op deze manier zijn geld terug te krijgen?
“Of om verder te gaan. Of om te blijven leven, het kan allemaal,” zei Kakuzu, die grinnikte. Ik slikte. Ew, zou hij me echt iets aan doen voor een klein beetje geld? Wat ik eerlijk verdient had, trouwens!
“Dus kies maar. Wat wil je dat er in deze kast gebeurd? Wat je kiest zal de prijs bepalen,” zei hij met een kwaadaardige ondertoon.
Ik rilde opnieuw. Hij had zojuist gezegd dat hij me misschien wel wat aan ging doen. En op dat moment had ik door dat ik dit spel niet van hem kón winnen. Kakuzu had gewonnen. Hij had alle touwtjes in handen. Als iets hem niet beviel kon hij altijd dreigen me wat aan te doen en niemand zei dat hij zijn dreigenmenten niet waar kon maken.
“Ik wil dat je stopt, en me niets aandoet…” fluisterde ik.
“Weet je dat zeker? Dat zijn twee keuzes… dat kan aardig prijzig worden,” mompelde hij toen.
“… wat bedoel je? Als ik had gezegd dat je door moest gaan waren het toch ook twee keuzes,” zei ik geïrriteerd.
“Ah ja. Wat een pech… dat betekend sowieso dubbele prijs,” zei Kakuzu met een gemene lach.
“Dat is oneerlijk…” fluisterde ik.
“Vijftig euro.”
“Wat?”
“Ik zal je deze zeven minuten niets aandoen als je me vijftig euro geeft,” zei hij.
Even was ik stil… vijftig euro! Dat was bijna alles wat ik had! Opeens kreeg ik een idee. Wat als ik zeven minuten lang zou onderhandelen met hem? Dan was ik er vanaf!
“Dat is wel erg veel,” mompelde ik.
Opeens werd ik harder tegen de muur geduwt. “Geen geintjes.”
“Au!”
Kakuzu zijn ademhaling werd wat onrustiger, terwijl hij zichzelf meer tegen me aandrukte. “Goed. Als je het zo wilt spelen heb je misschien wat meer aanmoediging nodig.”
“Aanmoediging?” begon ik te vragen, maar nog voor ik mijn zin af kon maken voelde ik Kakuzu’s mond op de mijne gedrukt. Ik versteef en even wist ik niet wat ik moest doen. Duizende gedachten schoten door me heen, terwijl paniek weer omhoog kwam. Kakuzu zoende me! Een van de creeps… en ik had weer dit geluk.
Toen ik niet reageerde op zijn actie duwde Kakuzu zijn tong naar binnen. Ik huiverde bij het idee en vertikte het om erin mee te gaan. Alleen zijn met Kakuzu was vele, vele malen erger dan alleen zijn met Kisame had ik al wel gemerkt.
Kakuzu’s haar kriebelde in mijn gezicht, en ondanks dat hij opzich niet heel slecht zoende, voelde ik me er toch niet goed bij. Zijn mond voelde raar aan, alsof er iets in zijn lippen zat, al kon ik niet plaatsen wat het was.
Ik had gemixede gevoelens bij deze actie van hem. Het feit dat hij me het gevoel gaf dat hij me zo iets aan kon doen maakte me bang, wat me op de een of andere manier ook een klein beetje opgewonde maakte, al wilde ik dat liever niet toegeven. Toch bleef het een feit dat ik hier niet zelf voor gekozen had en dat ik me niet bepaald aangetrokken voelde naar Kakuzu, waardoor het me ook weer een slecht gevoel gaf.
“En, time’s up!” riep Deidara, die opeens de kast open maakte. Kakuzu stopte echter nog niet en toen ik door kreeg dat Deidara nu vast precies kon zien hoe Kakuzu me aan het zoenen was begon ik hem weg te duwen.
“Wow!” was het enige wat Deidara kon uitbrengen.
“Oh mijn god, waren ze nou aan het zoenen?” riep Hanako helemaal verbaasd.
“Zeker weten, un!” riep Deidara net zo verbaasd.
“Fucking damnit!” riep Hidan meteen. Hij had er overduidelijk op gewed dat er niets zou gebeuren.
“Dat is dan vijftig euro,” zei Kakuzu die zijn hand op hield.
“Wat? Echt niet,” zei ik. Toen ik nog eens naar Kakuzu keek zag ik dat hij inderdaad iets in zijn mond had zitten… het leken wel… draden! Yugh, had ik dat lopen zoenen?
“Oh jawel,” zei Kakuzu, die mijn pols pakte.
“Jij wilde niet vermoord worden, dat kost geld. Ik zou er eigenlijk nog twintig op moeten gooien voor de zoen,” begon hij.
“Je vraagt daar geld voor, un?”
“Natuurlijk vraagt die asshole daar geld voor,” riep Hanako, die me vervolgens de kast uit trok. “Heeft hij je geforceerd?”
Ik haalde mijn schouders op, al geen zin meer om te antwoorden.
“Zelfs als je me het geld nu niet geeft, zal ik het op een ander moment komen halen,” zei Kakuzu. Ik huiverde bij het idee dat die misschien wel naar mijn kamer zou komen als ik lag te slapen en gooide snel vijftig euro bij zijn voeten. “Laat me met rust.”
Kakuzu grinnikte en raapte het geld bij elkaar. Hoe je het ook went of keert: ik was blij dat die zeven minuten om waren.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen