*Michelle POV*

Abrupt werd ik wakker van een droom die ik me amper nog kon herinneren. Deidara... er was iets met Deidara.
Ik rilde en trok de dekends over me heen die blijkbaar op de grond gevallen waren. Ik had het koud en toch stond het zweet me op mijn voorhoofd. Ondanks dat ik niet meer wist wat zich in mijn droom had afgespeelt wist ik zeker dat het een nachtmerrie was geweest...
Brr, wat konden de nachten koud zijn in de Akatsuki base, dacht ik terwijl ik nog meer onder mijn dekens ging liggen. Wat zou Deidara nu aan het doen zijn? Waarschijnlijk lag hij rustig te slapen in de kamer hiernaast.
'Je mag ook wel met mij mee,' had hij gister tegen me gezegd. Eerlijk gezegd had ik het voor een seconde overwogen. Wat zou er gebeurd zijn als ik met hem mee was gegaan?
Maar als ik er echt over na dacht was het beter om niet te snel van stapel te lopen met dingen zoals dit. Ik wilde nergens spijt van krijgen. Nooit meer.

***

Na nog een paar minuten in bed gelegen te hebben zuchtte ik en sloeg de dekens weer van me af. Ik irriteerde me ongelooflijk aan het zweet wat zich had opgehoopt in de nacht. Het was tijd voor een douche.
"Hmm, wat ga je doen?" hoorde ik Merel slaperig vragen.
"Ik neem even een douche. Blijf maar slapen."
"Hmmm," mompelde ze weer, terwijl ze zich omdraaide.
Snel pakte ik wat schone kleding uit de kast en verdween in de badkamer.

***

Zelfs terwijl het warme water over mijn lichaam stroomde en al het zweet werd weggespoelt bleven de herinneringen aan gister avond in mijn hoofd spoken. Zoals ik al verwahtte had ik het moeilijk met het vergeten van de zoen die in de kast had plaatsgevonden. Deidara's warme handen op mijn lichaam, zijn zachte lippen op die van mij...
Ik voelde hoe het bloed naar mijn wangen stroomde en leunde tegen de douchewand aan. Oh god, zelfs de herinnering alleen al gaf me kriebels in mijn buik. Opeens werd de stomende douche me teveel. Ik kon de warmte niet aan in combinatie van mijn lichaamstemperatuur dat ook aanzienlijk was gestegen in de laatste drie minuten. Het enige wat nog door mijn hoofd speelde was de herinnering aan onze zoen en mijn verlangen om hem nu bij me te hebben in de douche.
Snel draaide ik de kraan dicht en begon me af te drogen. De douche liet me helemaal niet beter voelen. In tegen deel zelfs... het maakte het alleen maar erger. Misschien moest ik er gewoon even uit. Even naar buiten, of naar de keuken om wat te drinken... maar zo kon ik niet verder slapen.

***

Stilletjes liep ik langs Merel, die allang weer inslaap was gevallen, en verliet onze kamer in alleen mijn pyjama. Brr, de gang was ook al zo koud! Nou ja, kon ik tenminste een beetje afkoelen.
Opeens begon ik er spijt van te krijgen dat ik helemaal geen sokken had aangetrokken.
Snel dook ik de keuken in in de hoop dat er misschien nog wat limonade in de koelkast te vinden was.
"Hey, wat doe jij nou hier zo laat?" hoorde ik Hanako haar stem opeens.
"Wha!" riep ik geschrokken. "Dat kan ik ook aan jou vragen."
Hanako zat in haar eentje aan de keukentafel met een kop drinken. Ze leek moe en zat nog in haar normale kleding alsof ze helemaal niet had geslapen nog. "Ik kon niet slapen," mompelde ze.
"Oh. Ik ook niet meer," zei ik toen, terwijl ik de koelkast opende.
"De limonade is op," zei Hanako nog voor dat ik het had gezien.
"Aww, man," jammerde ik. "Daar had ik nou net zo zin in." Ik zuchtte en zette vervolgens de waterkoker maar aan.
"Waarom kon jij niet slapen?" vroeg ze.
Het duurde even voor ik kon antwoorden. Ja, wat moest ik daar op zeggen? Ik kon moeilijk gewoon vertellen dat mijn hoofd nogal vol zit van Deidara. Dat ik alleen nog aan ons moment in de kast kon denken gister... en dat ik stiekem naar hem toe zou willen. Nope, dat wilde ik lekker voor mezelf houden. "Oh, ik weet niet... ik had het gewoon warm, maar nu is het dan weer koud..."
"Ben je ziek?" vroeg ze bezorgd.
"Het zal wel meevallen," zei ik, terwijl ik bij haar kwam zitten. "Dus, waarom kon jij niet slapen?"
"Oh," zei ze, maar verder bleef ze stil. Ik analyseerde haar expressie en het leek erop alsof ze een antwoord aan het verzinnen was.
"Ik voelde me gewoon niet zo geweldig," zei ze tenslotte, terwijl ze naar haar drinken keek.
"Heb je helemaal nog niet geslapen?"
"Nee."
"Waarom niet? Je kan het op zijn minst proberen," moedigde ik haar aan.
"Vind je Deidara leuk?"
De vraag kwam zo uit het niets dat ik er van schrok. Automatisch begon ik te blozen. "Leuk? Eh... dat is het niet... ik bedoel... ik weet het niet..."
De verlegenheid sloeg toe en ik stopte met uitleggen. Wat moest Hanako nu wel niet van me denken? Ze had vast door dat ik me aangetrokken voelde door hem...
"Ik hoop dat je niet verliefd op hem word," zei ze na een korte stilte. "Hij is niet helemaal wie hij lijkt."
"Wat bedoel je?" vroeg ik lichtelijk gealameerd.
Ze schudde haar hoofd om duidelijk te maken dat ze het niet wilde uitleggen. "Trap gewoon niet blind in zijn praatjes. Hij kan charmant zijn, maar..." ze stopte haar uitleg.
Even bleef ik stil.
"Zeg, Hana..." begon ik. "Wat is er nou eigenlijk precies tussen jou en Deidara gebeurd gister? Toen jullie samen in de kast zaten."
"We hebben gezoend," gaf ze bijna gelijk toe.
"Wow, echt?" vroeg ik. "Maar... waarom zeg je al deze dingen dan? Wacht, vind je Deidara leuk?"
"Dat is het niet... het was niet de bedoeling... ik had nooit erin mee moeten gaan," begon ze.
Even dacht ik terug aan ons gesprek van een paar maanden geleden. "Wacht... degene waardoor jij ontmaagd was... die Akatsuki-member... was dat Deidara?"
Hanako begon te blozen en durfde me niet aan te kijken.
"Oh mijn god! Oh mijn god. Oh mijn goood. Het was echt Deidara. Jij en Deidara... oh wow." Hier moest ik even de tijd voor nemen.
"Het is al lang geleden," mompelde ze, terwijl ze een lepeltje door haar mok roerde. "Het betekende niets."
"Weet je dat zeker?" vroeg ik. "Wat zei je ook alweer? Dat je dronken was op dat moment en er spijt van had?"
"Het had nooit mogen gebeuren. De jongens hadden zo'n stom idee om eens met zijn alle te gaan drinken... ik werd dronken... Deidara en ik konden het eens goed met elkaar vinden voor een keer... hij flirte met me... op een of andere manier had het effect op me," ze dwaalde af en zuchtte. "Maar voor Deidara is het alleen dat. Het is gewoon iets leuks om de tijd mee door te komen."
Opeens werd de waterkoker heel luid en Hanako stopte haar verhaal. Snel drukte ik hem uit en schonk en glas thee voor mezelf in. "Je had er meer van verwacht?"
"Nee, niet persee. Ik verwachte niets, maar... je eerste keer is toch bijzonder. Of... dat hoort het te zijn. Ik had het niet aan Deidara moeten geven. Iemand die het niet waardeerd en de dag erna weer met de volgende flirt," fluisterde ze, waarna ze me opeens recht aan keek. "Ik probeer je alleen maar te waarschuwen. Als je wilt dat het echt iets word tussen jou en Deidara zou ik daar niet op rekenen... ik denk niet dat hij er hetzelfde over denkt."
"Oh," kon ik alleen uitbrengen. Ondanks dat ik nog geen gevoelens voor hem had kwam het toch niet zo lekker aan. Dit zou nergens heen kunnen gaan en dat wist ik nu al van het begin. Was het dan nog wel de moeite waard om er energie in te stoppen?
"Ik wilde je alleen waarschuwen. Wat je er verder mee doet moet je zelf weten," zei ze tenslotte.
Ik knikte zonder nog te antwoorden. Dat was zeker iets om over na te denken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen