*Still Michelle pov*

Na anderhalf uur was Hanako toch gaan slapen. We hebben nog een tijd over andere dingen gepraat, maar toch kon ik wat ze had gezegd niet uit mijn hoofd zetten. Ergens was ik blij dat ze me van te voren had ingelicht over hoe dat met Deidara werkte, maar ergens was ik er een beetje over teleurgesteld. Mijn roze wolkjes waren in een klap kapot geprikt en even werd ik weer geconfronteerd met de keiharde realiteit dat liefde niet zo makkelijk gaat.
Toch was her lastig om de zoen te vergeten, aangezien deze me in vuur en vlam had laten staan. Wat moest ik hier nou mee.
"Hwa, morning," gaapte Muerte, die de keuken in kwam.
"Wow, jij bent vroeg," zei ik verbaasd.
"Ik moet trainen," mompelde ze, terwijl ze koffie voor zichzelf zette.
"Zo vroeg? Het is nog donker!"
"Niet voor lang. Het is vijf uur," zei ze met opgetrokken wenkbrouw.
"Oh," zei ik verslagen. Bah, was ik toch nog de hele nacht wakker geweest. Misschien moest ik straks gewoon een dutje gaan doen.
"Ben je opgebleven?" vroeg Muerte opeens.
"Niet helemaal... ik werd midde in de nacht wakker," mompelde ik, terwijl ik op mijn armen ging liggen.
"Teveel over die vieze perv lopen nadenken zeker," grijnsde ze.
Ik bloosde en verschuilde mijn gezicht in mijn armen, "moh."
"Ik maakte maar een grapje," zei ze droog, waarna ze bij me kwam zitten. "Vertel. Wat is je probleem?"
"Hnn... ik krijg hem niet uit mijn hoofd," mompelde ik.
Even bleef Muerte stil, waarna ze lachte. "Hahaha, oh dat meen je niet. Je begint hem serieus leuk te vinden? Dat gaat echt nooit wat worden."
"Dat zei Hanako ook al," zuchtte ik.
"Hanako?" opnieuw trok Muerte haar wenkbrouw op. "Wat heeft zij tegen je gezegd?"
"Dat Deidara een player is en niet serieus is over relaties."
Opnieuw lachte Muerte, "wat een zooitje! Je bent toch wel door dat Hanako hem ook hartstikke leuk vind hè? Ze wilt hem vast gewoon voor zichzelf hebben. Al kan ik niet ontkennen dat Deidara inderdaad gewoon een vieze player is."
"Ze vind hem niet leuk," verdedigde ik Hanako.
"Ja en ik wil stiekem met hem trouwen," zei ze vol sarcasme.
"Welke idioot wil er nou met zo'n bitch als jij trouwen," kwam Hidan de keuken in.
"Hah!?" riep Muerte gelijk chagrijnig.
"Wie het ook is het gaat je nooit lukken."
Ik zag hoe Muerte haar ogen steeds gemener gingen staan, "als je niet even heel snel je bek houd..."
"Dan wat?" lachte Hidan. "Ga je weer proberen me te vermoorden? Je weet dat dát je ook nooit zult lukken."
Voor dat Hidan verder nog wat kon zeggen zag ik opeens haar kop met hete koffie voorbij vliegen, waarna het tegen Hidan aan kwam.
"Aaah! Verdomme jij tering teef," riep Hidan meteen, die helemaal onder de hete koffie zat. Het kopje had zijn arm geraakt en was vervolgens op de grond in stukken gevallen.
"Kya!" gilde ik ook. Wow! Ze heeft gewoon een kop hete koffie over Hidan heen gegooit! En ik had maar het het geluk dat ze mij niet raakte.
"Krijg je ervan als je je smoel niet houd," zei ze alsof ze niets ergs gedaan had.
"Dit zet ik je betaald, motherfucking bitch die je er bent," zei hij, terwijl hij zijn jas uit trok.
Voor een mini seconde stond ik verstijft. Wow! Oké! Dat zag er niet verkeerd uit.
Maar toen werd ik terug getrokken in de realiteit.
"Ehm, weetje... ik ga er maar vandoor," mompelde ik snel terwijl ik opstond.
"Nee, hier blijven," commandeerde Hidan me.
Zonder me te verroeren bleef ik staan. Ik moest eerlijk toegeven dat ik het stiekem wel eng vond nu. Ik wilde niet betrokken raken bij een gevecht tussen de twee.
"Veel plezier met dat nog uit je kleren krijgen~," zei Muerte vrolijk waarna ze hem een nepglimlach toe wierp en naar buiten liep. "Ik ga trainen."
Hidan was woedend! "Volgende keer maar ik der af!" riep hij, alhoewel hij het waarschijnlijk meer tegen zichzelf zei dan tegen mij.
"Ehm, eh... gaat het...?" vroeg ik voorzichtig.
"Ziet het eruit alsof het gaat, dom kreng?" beet Hidan me toe.
"N-nee," stamelde ik. "Doet het pijn?"
Hidan zuchtte, "de pijn is niet wat me uitmaakt. Het is het lef wat ze heeft!"
"O... oh. Ja. Maar...," begon ik voorzichtig. "Moet je niet iets op je huid smeren? Straks krijg je nog brandwonden."
Hidan lachte alleen maar. "Dat mag jij voor me doen."
"W-wat?" vroeg ik. Shit! Waar was ik nu weer in beland. Ik had gewoon weg moeten gaan toen ik de kans kreeg.
"Meekomen. Nu," zei Hidan die de keuken al uit was gelopen.
Ik had rillingen bij hoe dreigend Hidans stem klonk. Brr. Dit kon nooit goed gaan.
Met tegenzin besloot ik maar achter hem aan te lopen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen