‘Tijd voor je eerste angst.’ We zaten op Jonathans bed, en het was de eerste dag om onze angsten onder ogen te gaan zien. Ik knikte. Jonathan pakte zijn mobieltje en begon met filmen. Ik grijnsde zenuwachtig in de camera terwijl hij rustig uitlegde wat we gingen doen aan de camera, en dat we nu mijn angst voor naalden gingen behandelen. Ik had een injectienaald bij de apotheek te weten te krijgen, en het enige wat ik zou gaan doen was mezelf in mijn vinger prikken. We verschoven onze setting naar zijn bureau, en met trillende vingers prutste ik met het zakje waar de naald in zat. Jonathan stopte met filmen. ‘Dus.. Waarom? Waarom naalden?’ Ik haalde mijn schouders op terwijl ik nog steeds bezig was met het zakje. ‘Geen echte reden, ik vind het gewoon eng en heb het altijd eng gevonden. Toen ik dertien was en een keer bloed moest laten prikken was ik flauw gevallen; ik schaamde me dood.’ ‘Ach, je kunt er zelf niks aan doen. Kan ik weer filmen?’ Ik knikte. ‘Oké, tijd voor Evan om zichzelf te prikken.’ Ik hield de naald vast, en liet het op mijn vinger drukken. Maar ik durfde niet verder te duwen, ik wist niet waarom, maar ik kon het gewoon niet. Wat als ik weer flauw viel? Ik zou door mijn eigen vlees heen gaan boren.. ‘Evan? Je trilt.’ ‘W-wat?’ ‘Moet ik het voor je doen?’ ‘Prima’, bromde ik, en overhandigde Jonathan de naald. Hij moes zich vereerd voelen dat ik hem dat toevertrouwde. Voorzichtig, alsof ik van breekbaar porselein gemaakt was, pakte hij mijn hand en plaatste die met de palm omhoog op de tafel. Met zijn ene hand hield hij nog steeds die van mij vast, en met de andere pakte hij de naald. Mijn hand leek plotseling erg klein en kinderlijk in die van Jonathan. Ik keek snel weg toen hij dr naald naar mijn hand bracht, en ik voelde dat ik zwetende handpalmen kreeg. Kalm aan Evan, naalden zijn één van je minst erge op dit lijstje, hij gaat je heus niet vermoorden. Ik hield mijn adem in toen ik even een prikje in mijn wijsvinger voelde, maar na twee seconden was het weer weg en liet Jonathan mijn hand los. ‘W-was dat het?’ Jonathan maakte het naaldje schoon met wat reinigingsalcohol en stopte het weer terug in het zakje. ‘Jup.’ ‘Dat was niet zo erg.’ Hij zette de camera uit. ‘Gelukkig maar.’ Hij zuchtte toen trillerig. ‘Ik ben echt zenuwachtig.’, grijnsde hij. We zouden nu naar een uitkijktoren gaan voor Jonathans hoogtevrees, en hij behoorlijk nerveus. Jonathans huis lag vlakbij een soort parkje die over ging in een heuvel. Op die heuvel stond een hoge uitkijktoren. Het gras waar we overheen liepen was nat, het kleefde aan mijn gympen en doorweekte de onderkant van mijn broekspijpen. Jonathan trok zijn bordeauxrode beanie verder over zijn hoofd, schoof zijn bril verder zijn neus op, en propte daarna zijn handen in zijn zakken terwijl hij stevig doorstapte. Na tien minuten waren we boven op de heuvel, aan de voet van de uitkijktoren. Alsof het hem niks boeide, begon hij de trap op te lopen. Maar zijn hand omklemde de reling iets te stevig om hem relaxed te moeten noemen. Ik kon zien dat zijn andere hand trilde. Ik wou hem helpen, zoals hij bij mij had gedaan, maar ik wist niet hoe. Moest ik zijn hand pakken? What the fuck Evan? Opeens bedacht ik hoe grappig het zou zijn als hij uit zou glijden, maar toen herinnerde ik mezelf er aan dat dat behoorlijk sadistisch was, en hield gauw op met daar aan te denken. Ik begon wat sneller de trap op te lopen zodat ik naast Jonathan kon gaan lopen. ‘Gaat het nog?’ ‘Prima.’, bromde hij. Hij zag er bleek uit, en hij trilde, maar ik zou hem niet gaan pushen in zeggen dat het niet ging. Misschien voelde hij zich beter als hij zich voor de gek hield in zeggen dat hij niet bang was. Na nog twee trappen op waren we boven. Ik leunde met mijn armen op de reling en staarde naar de bomen, het gras en de struiken die te zien waren. Soms waren dingen zo veel mooier vanaf bovenaf, zo kon je het hele plaatje zien. Jonathan kwam naast me staan, en ik voelde heel even zijn schouder tegen die van mij. ‘Waarom heb je hoogtevrees?’ Hij zuchtte. ‘Het is eigenlijk één van de meest voorkomende redenen waarom sommige mensen hoogtevrees hebben.’ Opnieuw verliet er een diepe zich zijn lippen. ‘Altijd als ik op zoiets hoogs sta, krijg ik de ongelofelijk sterke drang er af te springen. Of iemand te duwen.’ ‘Je wilt zelfmoord plegen!?’, vroeg ik geschrokken. What the fuck? Hij schudde heftig zijn hoofd. ‘Nee nee, nee ik heb al lang geen suïcidale gedachten meer, het is gewoon een soort vreemde drang. Het komt best vaak voor en...’ Maar ik luisterde al niet meer. Geen suïcidale gedachten meer, had hij gezged. Niet meer... ‘Niet méér?’ Jonathan schrok toen hij er achter kwam wat hij er uit geflapt had. ‘Wat the fuck bedoel je daar mee, als ik vragen mag?’ Hij keek een beetje ongemakkelijk maar zei toen zacht: ‘Ik heb aan depressie geleden.’ Geschrokken keek ik hem aan. ‘Hoe is dat?’ ‘Verschrikkelijk.’, zuchtte hij. ‘Zoiets wens je je vijanden nog niet toe. Al je levenslust is weg. Ik kwam nog amper uit bed, ik wou niks, ik wou helemaal niks meer. Ik haatte iedereen, maar vooral mezelf. Ik was af en toe echt bang van mezelf, bang van anderen. Af en toe voelde het gewoon alsof ik dood was, dan kostte het me even om te beseffen dat ik hier nog was, ademend en wel. En die schuld, oh man die schuld die je dan voelt.’ ‘Hoezo voel je schuld?’ ‘Omdat ik een verdomd goed leven heb en nog steeds doodziek in mijn bed lag! Er zijn zo veel mensen die blijven doorzetten in de meest verschrikkelijke situaties en ik had niet eens een reden om zo depressief te zijn. Mijn psycholoog zei dat ik me niet schuldig moest voelen, dat ik er niks aan kon doen en dat het gewoon iets was in mijn hoofd en dat depressie de beste mensen kan overkomen.’ ‘Dat is ook zo, Jonathan je kon er ook niks aan doen, het is een ziekte. Mensen hier kunnen toch ook ziek worden terwijl ze goede hygiëne hebben?’ Hij knikte zacht. ‘Ja I know. Soms heb ik dagen waarop ik me opnieuw zo voel, en dan is het alsof het nooit meer goed komt.’ ‘Moet je dan geen hulp zoeken?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Mijn psychologe maakte het vaak alleen maar erger, en vaak heb ik een verschrikkelijke angst voor mensen, wat ze denken van me en wat ze me aan kunnen doen. Ach Evan, ik heb eigenlijk geen fucking idee waarom ik je dit allemaal vertel. Sorry dat ik je hier mee lastig val.’ ‘Niks sorry. Was je daarom vorig jaar weg?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat was niet de grootste reden, maar het speelde wel mee.’ ‘Wat was dan die reden?’ Jonathan schudde zijn hoofd en klopte even op mijn hand. ‘Alles op z’n tijd.’ ‘Oh’ In mijn hoofd ging ik alles langs wat hij gezegd had, en ik voelde mijn keel dik worden. Dat iemand zich zo kon voelen... ‘Jonathan?’ ‘Hm?’ Zonder op te kijken draaide ik me naar hem toe en knuffelde hem stevig. En vanaf dat moment wisten we dat we vrienden waren.

Reacties (3)

  • LaLoba

    Super lief dit c:

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Awh dat is wel cute. Is ie misschien toch homo...?

    3 jaar geleden
    • LaLoba

      Same dit denk ik nou ook

      3 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Ja he...ik ook. Zeker na dat laatste hoofdstukje....

      3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Cute😍

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen