||Rosemary Tyler Ahotley

Deze keer lig ik op een bed als ik ontwaak. Al is het bed niet veel comfortabeler dan de houten stoel. Minstens drie veren prikken in mijn rug, er is geen kussen, het bed zelf ruikt naar verrot en ligt vol met stof. Mijn armen en benen zijn deze keer echter niet aan elkaar gebonden en ik ben blij dat ik voor een seconde in een balletje kan rollen, met mijn knieën beschermend voor mijn buik en mijn armen daaromheen. Tot mijn grootste ergernis duurt het niet lang voordat ik de zoute tranen in mijn ogen voel prikken. Ik voel me altijd zo zwak als ik huil, of ik er nu recht toe heb of niet.
      Ik probeer zo stil als mogelijk te huilen, voordat de creeps die me gevangen hebben genomen merken dat ik wakker wordt en weet ik veel wat met me gaan doen. Na een paar minuten dwing ik mezelf om te stoppen, aangezien huilen me geen barst verder brengt. In plaats daarvan besluit ik om de kamer te verkennen.
      Ik krabbel van het bed, dat tot mijn grootste ergernis als een muis die vermoord wordt begint te piepen, en neem even de tijd om een paar keer diep adem te halen voordat ik flauwval. Ik plaats mijn handen tegen de muur en direct merk ik de enorme laag stof en viezigheid. Het is nog steeds pikdonker en voorzichtig voelend met mijn handen ga ik langs de muur op zoek naar een raam.
      Een hele ronde door de kamer later en ik ben tot de conclusie gekomen dat er op de kast, het bed en de houten stoel niets bijzonders in de kamer staat. Ik durf de kastdeuren niet open te maken, bang voor het geluid dat het misschien gaat veroorzaken en moedeloos ga ik op de houten stoel zitten. Waarom in vredesnaam zouden mensen mij willen ontvoeren? Natuurlijk ben ik weleens gemeen geweest, maar nooit zo erg.
      Ik word ruw uit mijn gedachten getrokken als de deur zonder waarschuwing wordt open gegooid en direct knijp ik mijn ogen dicht tegen het felle licht dat de kamer binnenstroomt. Bijna direct daarna open ik mijn ogen en probeer ik de persoon in me op te nemen.
      De man voor mij is breed, maar niet extreem lang. Hij is kaal en is over zijn hele gezicht getatoeëerd. Maar zijn ogen zijn de meest rare kleur die ik ooit heb gezien: bordeauxrood. Oké, de kleur is misschien niet het meest raar, maar als oogkleur? Dat is een tikkeltje anders. Hij is echter niet de man die me knock-out heeft geslagen en ook niet de man die Nathan heeft weggesleept. Er zijn dus minstens vier leden in deze zogenaamde gang.
      'Je ziet er bang uit,' merkt de man op. Hij grijnst scheef en ik kan zijn tanden op twee handen tellen.
      Ik weet niet hoe ik moet reageren. Moet ik knikken - ik ben immers bang -, met mijn hoofd schudden of gewoon niets doen? Ik besluit maar gewoon te doen alsof ik versteend ben van angst, terwijl mijn ogen snel de kamer om me heen in me opnemen. Het is inderdaad een kamer vol stof en van een bezem hebben deze personen volgens mij ook nog nooit gehoord.
      'Je hoeft niet bang te zijn hoor, want we zijn geen standaard gang die meisjes verkrachten, misdrijven plegen en in drugs dealen,' zegt de man opnieuw met een scheve grijns.
      Ik wil zeggen dat iemand ontvoeren bij mij weten nog altijd een misdrijf is, maar ik wil nog langer leven dan vandaag dus ik bijt op mijn tong terwijl ik me focus op de rode ogen van de man. Wie is er nu weer zo gestoord om rode contactlenzen in te doen?
      'Wat wij van jou willen, moppie, is informatie,' zegt de man. Zijn gezicht verandert van grijnzend naar serieus en zijn ogen verstenen.
      'W-wat voor informatie?' piep ik. Mijn stem slaat drie octaven over en ik vervloek mijn getril.
      'Oh je weet wel, die pack waar je in leeft, je inprent, die zogenaamde vegetariërs in de buurt, niet te vergeten over alle harige geheimen,' ratelt de man op alsof ik uit een ei kom.
      Ik kijk de man aan alsof hij aan de drugs zit en gek is. Wat?

Reacties (2)

  • Slughorn

    Haha wat slecht. Ze pikken juist degene die nog niets weet.
    Als ze maar rustig aandoen met haar...

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    My prayers have been heard, thank the lord! I love a love a love it! Ik heb wel een voorgevoel though. Is dit die groep die "nieuwelingen" creert?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen