*Merel POV*

… wat? Waar was Itachi nou gebleven?
“Laten we terug gaan,” klonk zijn stem opeens van achter me.
Verward draaide ik me om. Wat… is er zojuist gebeurd? Ik zou toch zweren dat hij een seconde geleden nog voor me stond. Bijna hadden mijn lippen die van hem geraakt en opeens…
Itachi leunde wat naar voren en voor een seconde dacht ik een vage hint van een glimlach te zien, voordat hij een pluk haar uit mijn gezicht veegde. Ik voelde mn wangen kleuren.
Zo snel als het was gebeurd was het ook weer over. Itachi liep al voor me uit, terwijl ik als een steen achterbleef. Wát was dat. … Deed hij dat nou echt?
… Ik schudde verward mijn hoofd en rende achter Itachi aan. “Hey! Laat me niet achter. Je was mijn bodyguard weet je nog!”
Itachi knikte. “En ik zal je ook beschermen.”
“Waarom moeten we nu al terug,” vroeg ik verveeld. “We zijn net pas buiten…”
Itachi antwoorde niet. Ik probeerde hem te bekijken zonder het teveel te laten blijken. Ik snapte hem niet… hij gaf me een soort van gemixede gevoelens. Ugh, wat had ik hier nou aan…
“Itachi!” kwam Kisame naar buiten rennen.
Meteen leek Itachi meer op zijn hoede te zijn. “Ja?”
“Argh, Pein heeft ons een nieuwe missie gegeven. Het is blijkbaar belangrijk. We worden meteen verwacht,” legde Kisame uit.
Itachi knikte en binnen een seconde bevond ik me in zijn armen.
“Whaa! Wat doe je?” vroeg ik geschrokken.
“Ik moet je snel bij de basis afzetten. We zullen een andere keer… wandelen,” zei hij, terwijl hij me mee nam.
Kisame haalde zijn wenkbrouw op maar bleef stil terwijl hij achter ons aan kwam.
Oké… dat Itachi moest gaan was jammer… maar het feit dat ik nu zo tegen hem aangedrukt was vond ik geweldig. Toch nog een kleine score vandaag.

***

Na dat ik Itachi en Kisame uitgezwaaid had zuchtte ik diep. Wat moest ik nou toch weer gaan doen? Ik had geen zin om me de hele dag te vervelen…
Grrgrrgrggrggr. Even keek ik naar mijn buik en pokede hem. “Stil jij,” zei ik.
“Ahahaha! Je praat grappig,” hoorde ik opeens een hoge stem. Ik keek op en keek met een glimlach naar Tobi. “Hai.”
“Hallo!” zwaaide hij. “Heeft Merel honger? Tobi wil wel mee naar de keuken!”
“Oké,” stemde ik in. Dan toch maar naar de keuken toe… mijn maag wint.
“Zullen we pancakes maken? Tobi wilt pancakes,” riep hij vrolijk.
Ik grinnikte. “Als jij dat wilt.”
“Whaaaaai!!”
Tobi begon naar de keuken te huppelen en keek even naar me om. Toen hij het handgebaar maakte dat ik met hem mee moest doen dacht ik… waarom ook niet… en huppelde vrolijk achter hem aan.

***

“BEN JE DAN NERGENS GOED VOOR!?”
KLETS. Er viel een bord op de grond.
Ik remde af en keek voorzichtig om het hoekje van de keuken.
“Ik zei toch dat ik geen spareribs kan maken!” riep Michelle gefrustreerd. “Ik heb dat nog nooit gedaan en vlees is mijn nemesis.”
Hidan zuchte gefrustreerd. “Ik heb je precies uitgelegd hoe je het moest maken!”
“Maak het dan zelf!”
Uhoh. Ik had Michelle al in tijden niet zo boos gezien.
“Wat is er? Kan Tobi helpen!?!?!?!”
“Tobi rot op! Niet ook al beginnen,” riep Hidan. Geïrriteerd pakte hij de pan van Michelle over, die gewoon stond te trillen van woede.
Michelle keek om en toen ze mij zag gaf ze me een blik alsof ze me wel kon vermoorden… oops.
“Merel! Daar ben je!” riep Hidan opeens. Oooooh neeeeee.
“Te laat om te rennen,” fluisterde Michelle.
“Hier. Doe dit schort om,” commandeerde Hidan, die iets naar mijn hoofd gooide. Ik ving het en bekeek het ding. … Serieus…? Konijntjes?
Ik trok mijn wenkbrouw op en staarde naar Hidan. “Ik wist dat je een zachte kant had…”
Het was bijna alsof er een zenuw in zijn voorhoofd kapot spatte, zo boos leek hij. “HET IS NIET VAN MIJ.”
Geërgerd haalde hij diep adem. “Weet jij hoe je spareribs maakt?”
“Uhhh… gewoon bakken?” zei ik droog.
Michelle rolde met haar ogen. “Dit is geen kantenklare troep. Hidan doet er helemaal moeilijk over.”
“Oh. Dan geen idee.”
Hidan staarde me met gespleten ogen aan. “Kan je het leren?”
“Sure. Als je me verteld wat ik moet doen…”
“Doe dat schort om.”
… Ik had mijn bek moeten houden.

***

Enige tijd later stond ik daar dan in de keuken, met een pan spareribs — gekruid precies zoals Hidan ze wilde.
Vol bewondering zat hij ernaar te kijken. Ik zou toch zweren dat er bijna kwijl uit zijn mondhoeken kwam.
“Klaar,” zei ik, terwijl ik de spareribs op borden verdeelde.
“Hey! Dat is allemaal van mij!” riep Hidan egoïstisch.
Ik haalde mijn schouders op. “Maar ik heb ze gemaakt.”
Even staarde hij me geïrriteerd aan, waarna hij me toch een gedeelte gaf. “Beter is dit lekker!” het klonk dreigend.
“Ik hoop het,” zei ik. En ik meende het.
Vol spanning wachtte ik af tot Hidan een hapje nam. Hij nam voorzichtig de eerste hap, kouwde even… en toen verscheen er een grijns op zijn gezicht. “Toch niet helemaal nutteloos.”
“Ugh!” riep Michelle gefrustreerd, terwijl ze der schort af deed. “Ik heb het gehad. Laat Merel je slaafje maar zijn,” zei ze terwijl ze kwaad de keuken uit liep.
Ik kon het niet helpen om te grijnzen. Waarschijnlijk had ik mezelf nu gered van Hidans gezeur de hele dag.
“Maar… de pancakes!” riep Tobi teleurgesteld.
“Ik zal ook nog pancakes maken,” stelde ik heb gerust. Meteen kreeg ik een knuffel. Heh. En dit vond ik ook niet bepaald erg.

Reacties (1)

  • INFIRESMAN

    Michelle run nu het nog kanxD

    ...konijntjes lmao

    HUGS FROM TOBIII

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen