||Rosemary Tyler Ahotley

'I-ik heb geen idee waar u het over heeft,' piep ik zachtjes. Nog steeds kan ik mezelf wel vervloeken om mijn trillende stem, het laat me zo zwak lijken.
      'Oh nee, heeft je vriendje niets verteld?' vraagt de vampier met een suikerzoete stem en het is duidelijk dat hij me bespot.
      Ik schud geluidloos met mijn hoofd. Die man wilt iets van me en ik kan het hem niet geven. Hoe vaak gebeurt dit wel niet in die slechte, goedkope films? De verkeerde persoon krijgt altijd een gruwelijke dood en eerlijk gezegd ben ik nog niet klaar om te sterven.
      'Ik denk van wel, moppie, dus laat me je geheugen even opfrissen,' zegt de man met een eigenaardige grijns. Dan staat hij op twee meter afstand en het volgende moment is zijn voorhoofd twee centimeter van de mijne verwijderd. En dat in minder dan een fractie van een seconde. Onmenselijk.
      'W-wat?' stamel ik geschrokken. Die man kan zo snel bewegen dat hij net een bleke waas lijkt.
      'Kijk in mijn ogen en vertel me welke kleur ze zijn,' zegt de man.
      Ik staar diep in zijn bordeauxrode ogen en het koude zweet breekt me uit. 'Rood,' antwoord ik trillend. Nog even en ik krijg een echte spastische aanval van schrik. Of ik ga in schok. En ik weet niet welke eerder zou gebeuren.
      'En je kent vast wel de gebruikelijke mythen. Nu, welk wezen heeft rode ogen?' vraagt de man met opgetrokken wenkbrauwen.
      'Vampieren,' antwoord ik na een korte aarzeling. Die man kan toch niet serieus zijn? Ik bedoel, had hij niet wat origineler kunnen zijn en een ander mythisch wezen kunnen kiezen? Een vampier is wel heel cliché. Ineens lijkt de situatie zo hilarisch dat ik begin te lachen. Ik ben gevangen genomen door een gang met vampieren? Vampieren?
      'Wat is er zo grappig, schatje?' vraagt de man, duidelijk geïrriteerd. Waarschijnlijk is hij boos dat zijn verhaaltje niet het gewenste effect heeft.
      'Je bent gewoon een lunatic,' antwoord ik, ineens niet meer bang als ik was. Als iedereen net zo krankzinnig is als deze man, dan is het ontsnappen misschien makkelijker gedacht.
      Ik knipper een keer en de man is verdwenen. Direct vergaat het lachen me en versteend blijf ik zitten. Dan hoor ik ineens een raspende ademhaling vlak bij mijn rechteroor en een koude rilling kruipt over mijn rug. Misschien is deze man toch niet zo krankzinnig als ik gedacht had.
      'Vertel me zo maar of je dit ook hilarisch vindt,' zegt de man. Hij spuugt iets op de grond en het volgende moment lijkt het net alles of honderden messen in mijn schouder worden geprikt. Mijn lippen wijken van de pijn en een geluidloze kreet verlaat mijn mond. Tranen springen in mijn wijd opengesperde ogen en ik voel precies hoe het bloed uit de wond wordt getrokken. Net zoals hoe het leven uit mijn lichaam lijkt te stromen. Mijn vingers beginnen te tintelen en een warm gevoel verspreid zich door mijn lichaam.
      Dan stopt het zuigen en nog geen fractie van een milliseconde later staat de man weer voor me. Zijn grijnzende mond is rood en besmeurd met mijn bloed. Alles begint te duizelen en zwarte vlekken beginnen voor mijn ogen te dansen.
      'De volgende keer dat ik je kom bezoeken, moppie, zorg je er maar voor dat je de informatie hebt die ik van je wil.'

Reacties (2)

  • Slughorn

    Vraagt de vampier, dat weet ze hier toch nog niet? (; (Nou ja, dat weet ze later in het hoofdstuk).
    Maar iel! Eng...

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oh shit...ik zag het wel een beetje aankomen tbh...maar toch...shit

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen