||Rosemary Tyler Ahotley

Ik word wakker van een pijnlijke steek in mijn schouder en hoewel ik me ontzettend zwak voel, probeer ik toch zo goed als kwaad mogelijk van het stoffige bed af te komen. Maar een sterke, ijskoude hand drukt me terug het bed in, terwijl de persoon met zijn andere een nat watje tegen de beet in mijn schouder drukt.
      'Blijf stil liggen en maak zo weinig mogelijk geluid,' sist de stem van Nathan zachtjes in mijn oor. 'Ze mogen niet weten dat ik hier hun gevangene zit te helpen.'
      'Nathan?' vraag ik zachtjes fluisterend. Een gevoel van opluchting overspoelt me en ik richt mijn ogen op het plafond. 'Ik heb zo'n rare droom gehad. Het was over een man, die beweerde dat hij een vampier was en me vervolgens beet omdat ik hem uitlachte.'
      'Dat is geen droom, Rosemary, dit doet waarschijnlijk een beetje pijn,' waarschuwt Nathan me. Hij drukt een watje met bijtend spul, waarschijnlijk alcohol, tegen de wond op mijn schouder en dat is alles wat ik nodig heb om weer wakker te worden. Het was inderdaad geen droom, maar de keiharde en super scherpe waarheid. Letterlijk super scherp.
      Met op elkaar geklemde kiezen kijk ik naar Nathan en zelfs in het donker van de kamer kan ik ook zijn rode ogen zien glinsteren. 'Waarom help je me in vredesnaam?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen. Hij heeft zelf toegegeven dat hij in de gang zit, al beweert hij dat het tegen zijn wil in is, waarom zou hij zijn leven riskeren om mij te helpen?
      'Ik dacht dat het beter was als je zo weinig mogelijk wist, maar dat heeft het tegendeel bewezen, dus luister goed naar wat ik je nu ga vertellen,' zegt Nathan en ik geef een bevestigend knikje. 'Eeuwen geleden, letterlijk, werd het dorpje van mij en mijn zuster overspoelt met vampieren. Iedereen werd afgeslacht, behalve mijn zuster en ik, wij zaten namelijk veilig - of dat dachten we - in de wijnkelder van onze ouders. Toen vonden de vampieren ons en ik bood mezelf aan zolang ze mijn zuster maar met rust zouden laten. De leider stemde in met de deal en hij beet me tot vampier en ik werd verplicht om bij hun te blijven tot het mijn dood zou worden.'
      Met opengevallen mond kijk ik naar Nathan. Ik vraag me af of ik hetzelfde zou doen voor Fleur en direct weet ik het antwoord: ja. 'Hoe heette je zusje?' vraag ik medelevend.
      Nathan laat een zucht horen terwijl hij weer zachtjes met het watje tegen mijn schouder dept. 'Ik weet alleen nog dat dezelfde naam had als de godin van de Jacht,' antwoordt Nathan zachtjes.
      'Diana,' zeg ik meteen.
      Nathan krijgt een waterig glimlachje. 'Dat was het ja,' zegt hij met een zucht. 'Hoe dan ook. Voor eeuwen waren we de machtigste en meest gevreesde coven op aarde, tot we een groep met shapeshifters tegenkwamen. Ze maakte de helft van onze clan af voordat we ons terug konden trekken. Sindsdien plannen de leiders van deze covens wraak, maar ze hebben eerst informatie nodig. En ze denken dat ze die informatie van jou kunnen krijgen.'
      'Maar,' antwoord ik niet-begrijpend. Ik snap de helft van het verhaal niet. 'Wat zijn shapeshifters?'
      'Het is niet aan mij om je dat te vertellen, maar ik moet het toch doen. Embry, je vriendje, Paul, je broer en de rest van hun vrienden zijn shapeshifers. Ze veranderen in wolven, op elk gewenst moment. En wij, vampieren, zijn hun gezworen aartsvijanden.'
      Voor even lig ik stil, terwijl ik de informatie in me op probeer te nemen. Embry, de jongen die ik mijn beste vriend durf te noemen, is een weerwolf? En mijn halfbroer ook? Ik heb geen tijd om te bepalen of het wel of niet waar is, ik moet er maar vanuit gaan dat Nathan de waarheid spreekt. 'Maar, wat heeft dat met mij te maken?' vraag ik nog steeds argwanend.
      'Deze domkoppen hebben de verkeerde meegenomen. Ze zijn nu aan het jagen, maar vertel ze nooit dat ik dat gezegd heb,' mompelt Nathan onder zijn adem. 'Ze zouden Serena moeten hebben, die wist wel van de legendes af. Jij bent het verkeerde persoon.'
      'Mijn god,' mompel ik zachtjes terwijl de tranen in mijn ogen springen. 'De verkeerde personen eindigen altijd dood in een container.'
      'Precies, en dat is waarom je het grootste lulverhaal ooit moet ophangen. Verzin elk detail, maar maak het niet te cliché, zo dom zijn deze vampieren namelijk ook weer niet,' zegt Nathan. Hij spitst zijn oren en pakt snel een paar flesjes. 'Ze komen terug, ik moet gaan.' En dan is hij verdwenen.

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Uhm wacht. Waarom word ze nu geen vampier??:(

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Embry, je vriendje. Dat gaat totaal aan haar voorbij (':
    En btw. Waarom vertelt hij dat haar, dat is inderdaad niet aan hem (':

    Nou succes meis! Je kunt dit!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen