||Rosemary Tyler Ahotley

Vampieren. Shapeshifters. What's next? Ik kan niet wachten tot de elfjes me uit dit hellhole gaan begeleiden en ik over gnomen ga struikelen iedere keer als ik door het bos loop. Het moet niet gekker worden.
      Zo zacht als mogelijk neem ik een hap van het stomp brood dat Nathan voor me gesmokkeld heeft. Het brood is zeker al een paar dagen oud, maar mij hoor je niet klagen. Dit is het eerste eten dat ik gehad heb sinds... Gosh, ik weet niet eens hoelang ik hier al ben. Een paar uur, een dag, twee dagen of een week? Zeker twee dagen. Dit is mijn eerste eten sinds twee dagen. Gelukkig krijg ik wel iedere dag een liter fles aan water, maar ik sinds dat Brandon - Nathan heeft me zijn naam verteld - me gebeten heeft voel ik me enorm zwak. En ik haat het als ik me zwak voel.
      Mijn gedachten dwalen af naar Embry. Zijn aanstekelijke lach en stomme grijns. Zijn chocoladebruine ogen waar ik uren in zou kunnen staren. Oh wat ik ervoor over zou hebben om me voor een minuut op te warmen in zijn sterke armen. Ik kan mezelf er niet eens toe zetten om mezelf een mentale schop onder mijn kont te geven. Het is nu glashelder voor me: ik vind Embry leuk. Heel leuk.
      Mijn gedachten dwalen af naar mijn zusje en ik ben intens blij met het feit dat we niet tijdens een ruzie gescheiden zijn. Op z'n minst heb ik een goed gesprek met haar gehad voordat ik ontvoerd werd.
      Ik vraag me af of ze naar me aan het zoeken zijn. Ze moeten nu toch wel door hebben dat het geen roekeloos iets is, maar dat het serieus is?
      Zonder waarschuwing wordt de kamerdeur open gesmeten en bijna standaard knijp ik mijn ogen dicht. Nog snel weet ik het stuk brood onder mijn shirt te proppen.
      'Hallo, Rosemary,' begroet een nieuwe vampier me.
      Langzaam open ik mijn ogen en tot mijn schrik zit de vampier al op zijn hurken voor me zit, zijn neus een paar centimeter verwijderd van de mijne.
      Met een kreet van schrik krabbel ik naar achter, tot mijn rug tegen de muur aan botst. Een felle pijnscheut trekt door mijn lichaam en ik vervloek mijn eigen zwakte.
      De nieuwe vampier brengt een lach uit en hoewel het als engelengezang in de oren klinkt, weet ik wel beter dan te geloven dat ze jongen onschuldig is. Hij pakt de houten stoel en neemt er op plaats. Gefascineerd nemen zijn pikzwarte ogen me in zich op en ik huiver lichtjes. De vampier is onmenselijk knap, beter dan zijn vriend Brandon, maar het zorgt er alleen maar voor dat ik meer haat voel. Een vampier met perfecte, zwarte haren, een perfect gezicht en een perfect lichaam. Te perfect.
      'Ik ben William, Thorn, en ik leef al een lange tijd op deze planeet,' glimlacht William eigenaardig. Hij heeft inderdaad een ouderwetse naam, maar hij moet niet ouder dan mijn leeftijd geweest zijn toen hij gebeten werd. 'Maar jij mag me natuurlijk Will noemen.'
      'O-oké,' antwoord ik een beetje onzeker. Mijn stem kraakt en piept als een oude deur en ik verlang naar nieuw water.
      'Ik ruik iets wat je niet zou moeten hebben,' zegt William en voor het effect snuift hij de lucht voor hij me eigenaardig aankijkt. 'Volgens mij is het brood en als ik jou was zou ik het nu aan mij geven voordat er consequenties vallen.'
      Ik weet niet hoe snel ik het brood in Williams ijskoude handen moet drukken, terwijl ik mezelf vervloek voor mijn langzame eetgewoontes.
      'Goed zo,' glimlacht William goedkeurend. 'Nu, waar waren we...'

Reacties (3)

  • Slughorn

    Awh. Wat erg...zielig voor haar...

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Maar maar...als ze weten wat ze willen weten...wat gebeurt er dan!?

    3 jaar geleden
  • Shibui

    Hoezo mag zij geen brood hebben, of zie ik het nou verkeerd?

    3 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Ik denk dat ze haar willen verzwakken? Misschien omdat ze hopen dat dat haar bang maakt of dat ze de informatie die ze willen geeft?

      3 jaar geleden
    • Shibui

      Hmmmm, ja dat is ook een idee!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen