I feel an ache in my body
But if only I'd have no bones
I know the air isn't breathable
And it's no good for my lungs
I feel an anger inside of me
Burns like the sun in my chest

-Anne-Marie

Harry was die avond nog tot laat aanwezig in Barbican. Hij typte nog wat notities over zijn laatste cyclus op zijn laptop voor de kamer rondom hem donker werd. Hij fronste naar zijn mobieltje om te zien of hij geen gemiste oproepen of berichten had. Hij had gehoopt dat Louis misschien iets van zich zou laten horen, want hij had hem uren geleden al een berichtje gestuurd om te weten of hij oké was. Hij nam zijn tas en verliet het kantoor. Hij zag dat hij een enthousiast berichtje van Niall had gekregen. Het was een antwoord op zijn vraag of hij morgen wou helpen met het verhuizen van zijn dozen in ruil voor biertjes.

Natuurlijk man!!! Bier!!!!!!!

Maar er was niets van Louis. Harry zuchtte terwijl hij door de verlaten gangen liep. Het was niets voor Louis om zijn berichten te negeren. Een onverklaarbaar gevoel van onheil kroop door zijn lichaam.
"Hij zal zich nog steeds niet goed voelen, dat is alles..." mompelde hij tegen zichzelf. Zijn gedachten gingen weer naar de compositie die hij achtergelaten had in Louis postvakje. Hij hoopte dat hij geen grenzen overschreden had en Louis zich ongemakkelijk voelde. Hij was volledig in gedachten verzonken, waardoor hij toen hij de hoek naar het trappenhuis omsloeg bijna tegen Liam Payne botste.
"Whoa, Maestro!" zei Liam. "Ik had je niet gezien. Sorry daarvoor!"
"Waar brand het, Payne? Je lijkt nogal gehaast?" vroeg Harry met een grinnik. Liam schudde geërgerd zijn hoofd en ging met zijn hand door zijn haar.
"Het zijn die voortdurende meetings," zei hij en maakte een gebaar over zijn schouder in de richting van het administratiegedeelte, terwijl hij met zijn ogen rolde. "Grimshaw heeft me net naar zijn kantoor gestuurd achter enkele documenten die hij was vergeten." Hij keek even op zijn uurwerk. "Ik vrees dat we hier voor tien uur niet buiten zullen zijn." Harry knikte en zijn hartslag steeg een beetje door het horen van het woord 'meeting'. Hij wist dat ze een keuze zouden gaan maken over zijn vast contract en dat was waarschijnlijk wat er nu aan het gebeuren was. Een lang durend debat zorgde wel dat zijn vertrouwen in een goede beslissing wat daalde. Harry stond nu wat ongemakkelijk voor Liam. Hij wist dat zijn zenuwen niet enkel over de beslissing ging, maar het was het feit dat er een beslissing gemaakt moest worden. Ik moet, wat de uitkomst ook is, met Louis praten. Hij kreunde intern door de onzekerheid en de angst voor het idee van die conversatie. Ik moest verdomme al weken geleden met hem gepraat hebben. Hij had het al een maand weten uit te stellen, maar nu kon hij dat niet meer doen.
Liam moest gemerkt hebben dat Harry zich af vroeg wat er hem te wachten stond, want hij leunde wat naar voor. Hij wou duidelijk iets vertrouwelijk zeggen.
"Het is echt ongelooflijk dat het zo lang duurt om te beslissen." fluisterde hij en hij rolde opnieuw met zijn ogen. Zijn ogen werden donkerder en hij boog zich nog dichter naar Harry toe. "En tussen ons, als het een negatieve uitkomst zal zijn..." Hij keek even rond zich om te zien of er niemand in de buurt was. Toen hij verder ging, fluisterde hij stiller dan ooit. "wet ik dat het allemaal door Louis Tomlinson komt." Harry richtte verrast zijn hoofd op. Verwarring en adrenaline stroomden door zijn lichaam. Het leek wel vergif.
"Wat?" kreeg hij er met moeite uit. Zijn hart bonkte tegen zijn ribben.
"Ja," knikte Liam en stak zijn lippen vooruit in afkeuring. "Dus, Turner heeft hem tegengehouden in de lobby deze namiddag en hij heeft naar zijn opinie gevraagd. Hij vroeg hij dacht dat jij goed in het LSO zou passen en weet je wat hij zei? Hij zei van niet. Hij zei nee!" Liam's ogen waren wijd uit ongeloof. Hij schudde afkeurend met zijn hoofd. "Ik dacht even dat Grimshaw hem zou vermoorden." Harry beet hard op zijn lip. Hij staarde vol ongeloof naar Liam, te verbaasd om iets anders te doen. Ik snap het niet. Ik snap het niet. Hij voelde zichzelf flauw worden, hij was verbluft en radeloos. Zijn hersenen leken wel van katoen gemaakt te zijn en er weerklonk een continue piep in zijn oren. Dit moest een vergissing zijn. Dat moest wel. Gewoon een misverstand. Louis zou zoiets toch niet doen? Hij voelde zich misselijk, een wrange smaak in zijn mond. Zijn hart leek in twee te scheuren. Waarom? Waarom zou hij zoiets doen?
"En dat nadat je hem die Dvořák hebt gegeven!" fluisterde Liam met een haatdragende toon.
Harry ging met bevende hand over zijn voorhoofd, hij zuchtte diep en keek ver voor zich uit. Hij kreeg geen vat op de situatie, hij kon het niet begrijpen. Koud zweet brak uit.
Liam keek hem aan alsof hij net iets heel fout gedaan had, omdat Harry zo lang zweeg. Hij had waarschijnlijk gehoopt op ook wat commentaar op Louis' gedrag van Harry. Waarschijnlijk had iedereen een verbale reactie van hem verwacht. Niemand wist dat Louis Tomlinson mijn sjofele hart in zijn bezit had.
"Ik- uh.." zei Harry. Zijn plan om zich sterk te houden, werkte langs geen kanten. "Ik-" Hij kon deze situatie geen ramp laten worden. Hij wilde niet dat Liam Payne het te weten kwam. Hij wilde niet dat hij het van zijn gezicht zou kunnen lezen. Niet nu. God, zeker niet nu. Niet als... Maar... Hij zou toch niet? Ik ken hem. Of dacht ik dat maar? Hoe kon hij? Ik kan niet geloven dat hij dat zou doen. Het kan gewoon niet.
Harry zuchtte beverig. Hij voelde zich nog steeds zo hopeloos beschermend over Louis, zo diep en halsoverkop verliefd op hem, dat hij de opmerking van Liam niet kon laten passeren. Hij gebruikte dat toegewijde deel van zijn lichaam om zijn stem terug te vinden.
"Ik heb de Dvořák gekozen." legde hij stil uit. Hij probeerde het niet te laten merken dat hij elk moment in tranen kon uitbarsten. Het leek hem te verstikken. "Maar om Louis hier te hebben die het wilde spelen, dat was de cadeau." Liam knipperde bezorgd met zijn ogen. Hij leek iets uit te zoeken. Shit Harry had het waarschijnlijk enkel maar erger gemaakt. Hij slikte rond de brok in zijn keel. Hij kon dit, hij kon even toneel spelen voor hij hier wegging. En met Louis ging praten. F*ck hij moest met Louis praten.
"Maar buiten dat," ging Harry verder. Hij probeerde de brandende pijn in zijn lichaam te negeren. "Ik denk niet dat we ooit echt een goede samenwerking hadden, Louis en ik, niet?" Hij kreeg er zelf een kleine, ongemeende grinnik uit. Liam glimlachte begrijpend.
Dat is een leugen, dacht Harry.
Hij probeerde het van zich af te zetten, dat moest als hij niet wilde dat het hem verstikte.
"Ik zal niet zeggen dat ik niet teleurgesteld ben, maar ik kan ook niet zeggen dat het me heel erg verbaasd." zei hij. Hij hield zijn toon zo neutraal mogelijk, zelf zijn hart zat nu in zijn keel. Liam zuchtte begrijpend en schudde zijn hoofd. Hij dacht duidelijk zelf aan zijn eigen ervaringen met de moeilijke, prima donna muzikanten. Zou ik dat echt moeten zijn? Dacht Harry, een onaangenaam nerveus gevoel nestelde zich in zijn lichaam. Moet ik hier echt verbaasd over zijn?
Zijn gedachten werden onderbroken door Liam die zijn keel schraapte en richting Grimshaw's kantoor wees.
"Goed," zei hij en gaf Harry een bemoedigende klopje op de schouder. "Ik moet ervandoor. Sorry dat ik je dit moest vertellen, Maestro. Ik zal het daar nog wat proberen te redden voor je." Harry knikte bedankend en toen ging Liam verder.
Harry bleef alleen achter in de trappenhal. Hij haalde trillend adem, één hand tegen zijn buik. Hij voelde zich bloot en rauw, zelfs zijn huid deed pijn.
Hij moest nu met Louis gaan praten.

Afspeellijst
+ Machine - Anne-Marie
Hello!

Wat denken jullie van dit stukje? Hoe zal Louis zich hieruit praten?

Zonnige groetjes!

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen