*Merel POV*

Inmiddels was het al bijna vijf jaar geleden dat we ons normale leven weer hadden opgepakt. Michelle en ik waren gelukkig nog steeds dikke vrienden. Ik denk echt dat dit avontuur ons sterker heeft gemaakt.
Het was me opgevallen dat in al deze jaren het ons niet was gelukt om weer verliefd te worden. Ergens denk ik dat het nog wat meer tijd nodig heeft… In de eerste maanden, of eigenlijk zelfs jaren hadden we het er beide moeilijk mee gehad om überhaupt nog op dezelfde manier naar jongens te kijken. Al onze leeftijdsgenoten waren zo anders… zo’n teleurstelling. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit genoegen met een van hen zou nemen.
Maar het gewone leven gaat door en voor altijd single blijven was nou ook niet mijn bedoeling. Ik had een paar weken geleden een jongen leren kennen, Alex. Een redelijk gewone, doodnormale jongen. Tenminste niet zo’n irritant joch zoals de meeste van mijn leeftijd waren. Toch had ik me nog niet aan hem kunnen openstellen. We hebben een paar keer samen een drankje gedronken en een gezamelijke filmavond met vrienden was ook erg gezellig… maar verder was het nog niet gekomen. Ik was er nog niet helemaal klaar voor. Het had tijd nodig.
Michelle had ook nog niemand gevonden. Ze had een kleine crush hier en daar gehad maar niets was serieus geworden. Ik heb me een tijdje zorgen over haar gebaard. Ik heb in de afgelopen jaren mijn school afgerond en ben recent aan een baantje begonnen, terwijl ik nadenk over wat ik met de rest van mijn toekomst wil doen, maar Michelle leefde nog een beetje in een onrealistische sleur. Ze wilde het allemaal niet, wilde het normale leven niet oppakken. De laatste tijd lijkt dat wat beter te gaan, maar ik kan aan haar merken dat ze hier nog lang niet overheen was…
Ik zuchtte terwijl ik uit mijn auto stapte. Ik was nu 20 en had ondertussen mijn autorijbewijs gehaald. Vandaag was een treurige, maar ook vrolijke dag voor Michelle en mij. Het was de datum dat Michelle en ik precies vijf jaar geleden in de tekenwereld terecht waren gekomen. We hebben er een traditie van gemaakt om ieder jaar op deze dag iets leuks samen te doen, zodat we niet in ons eentje somber op onze kamer zouden zitten. Michelle was ondertussen naar de anderekant van het land verhuisd waardoor we elkaar minder vaak konden zien, dus dit maakte het extra gezellig om weer een dagje samen te spenderen.
“Heb je al je spullen?” vroeg Michelle, die haar tas met zwemkleding om haar schouder had geslagen.
“Yep,” zei ik, terwijl ik voor de laatste keer ook mijn tas checkte.
“Dit is echt een hele leuke zwemplas,” vertelde Michelle. “Ik ga er altijd met mijn familie heen.”
“Is het zo anders dan andere zwemplassen?” vroeg ik nuchter.
“Nouja, nee, eigenlijk niet. Maar ik heb er wel altijd veel plezier,” zei ze met een grijns. “Zullen we kijken wie het eerste in het water is?”
Echt weer Michelle. Kon niet wachten tot we ook daadwerkelijk het water in gingen.
“Oké, oké. Laat me eerst even mijn kleding uit doen,” zei ik terwijl ik mijn handdoek op het zand legde.
“Hnnn, schiet op,” zeurde ze, terwijl ze ongeduldig op en neer sprong. “Is het water koud eigenlijk?”
En weg was ze.
Ik schudde lachend mijn hoofd en trok mijn kleding tot op mijn zwemkleding uit en volgde haar.

“Hoelang kan jij je adem inhouden onderwater?” vroeg Michelle nadat we een tijd in het water gelegen hadden. Ze begon zich duidelijk te vervelen — Michelle verzon altijd spelletjes om in het water te doen. Je zou bijna niet zeggen dat ze al 21 was.
“Ik heb geen idee,” gaf ik toe. “Het is een tijd geleden dat ik dat voor het laatst uitgetest heb.”
“Omg, laten we kijken wie het aller langste onderwater kan blijven!” riep ze vrolijk.
“Oké,” stemde ik in. Waarom ook niet.
Michelle dook als eerste onder en snel volgde ik haar voorbeeld. Ik hield mijn ogen stijfdicht om te zorgen dat er niets van dat vieze water in mijn ogen zou gaan prikken en begon met tellen.
1… 2… 3…
12… 13…
Shit, ik voelde een nies aan komen. Alsjeblieft niet n-hu-hu- hatsjoe! Voor ik het door had had ik alle lucht die ik probeerde in te houden uitgeblazen en moest ik zo snel mogelijk boven water komen. Ik zwom naar boven en nam snel een diepe teug lucht. Wow. Dat was oneerlijk. Ik wilde dit spelletje opnieuw doen! Ik had oneerlijk verloren.
Ik zuchtte en keek naar de plek waar Michelle onderwater was gegaan. Ik was de tel kwijt, maar ze moest al wel twintig seconde onderwater zijn.
Even keek ik om me heen. Al die spelende en krijsende kinderen. Ugh, wat zou ik weer blij zijn als ik lekker in mijn kamer zat met mijn hoofdtelefoon. Niet meer dat gegil in mijn oren.
Ik weet niet waarom maar ik had het niet altijd zo op kinderen. Opzich kon ik wel met ze omgaan, maar nee, liever niet…
Jezus wat was Michelle hier goed in. Laat dat volgende potje ook maar zitten, dat ga ik nooit winnen.

Na voor mijn gevoel daar nog anderhalve minuut te hebben gestaan begon ik me lichtelijk zorgen te maken. Ik wist dat duikers hun adem wel lang in konden houden en het was waar dat Michelle veel van zwemmen hield dus misschien had ze het geoefend, maar…
Een onrustig gevoel besloop me en ik besloot om weer onderwater te duiken om Michelle omhoog te halen. Ze had sowieso al gewonnen dus het moest niet zoveel uitmaken, maar voor mijn eigen gevoel was het beter als ik wist dat ze niet aan het verdrinken was.
Eenmaal onderwater forceerde ik mezelf alsnog om mijn ogen te openen. Au, au, au! En ik zie verdomme ook zo weinig.
Even keek ik om me heen — waar was Michelle nou? … Oh god! Niet ver voor me uit zag ik Michelle opeens bewegenloos in het water drijven. Oh god, nee, ze was echt aan het verdrinken! Zo snel mogelijk zwom ik naar haar toe en trok haar met al mijn kracht omhoog. Oh god, laat het niet te laat zijn. Ik kon nu niet ook Michelle nog verliezen…

Reacties (1)

  • INFIRESMAN

    NOOOO MICHIKO CHAN DON'T DIE ON ME

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen