*Merel POV*

Eindelijk boven water deed ik zo snel mogelijk mijn best om haar aan de kant te krijgen. Even lette ik helemaal nergens meer op. Ik hoorde geen gekrijs van kinderen, ik zag niemand in de weg, het was bijna alsof we — … helemaal alleen waren? Wacht eens even… dit was helemaal niet de plas waar we net waren! Het was veel donkerder, en groter, en opener… en ik zag helemaal niemand! Oh niet nu! Wat was dit nou weer!
Met moeite trok ik Michelle verder. Ze leek niet te ademen en mijn paniek sloeg toe.
“Help!” gilde ik. Waarom was de rand opeens zo ver weg? Waarom was het water zo… koud…
Ik werd misselijk, maar besloot dat ik niet op kon geven. Ik kon Michelle niet in de steek laten nu. Ik moest haar zo snel mogelijk uit het water krijgen… zo snel mogelijk bij de EHBO krijgen… of desnoods mond-op-mond beademing geven. Hoe dan ook het doel was om het water uit te komen!
Opeens hoorde ik water bewegen en kreeg ik het gevoel dat we niet meer alleen waren. “Help! Help,” riep ik nog maals.
Voor ik er erg in had werd ik met een noodklap in het water geslagen. Ik kuchte al mijn adem in een klap uit en voelde mijn grip op Michelle verslappen… opeens leek het alsof iemand me door het water sleurde en voor ik het wist was ik weer boven en snakte ik naar adem.
“Oh, mijn god,” bracht ik moeizaam uit terwijl ik met handen en voeten uit het water kroop. Wat was er zojuist gebeurd?
“Wat is er gebeurd? Waar zijn jullie geweest?” hoorde ik een bezorgde en vooral bekende stem opeens.
Geschrokken keek ik op en zag een blauw figuur Michelle uit het water trekken — Kisame!
Oh mijn god ik kon mijn ogen niet geloven. Daar… voor mijn neus… was Kisame. De blauwe, creepy, visachtige Akatsuki member. Ik had nooit gedacht dat ik hem zo had gemist, maar door hem zo ineens voor me te zien kon ik het niet laten hem een eenmalige knuffel te geven. “Oh mijn god, Kisame! Je bent het echt!”
Kisame grijnsde, “natuurlijk ben ik het! Jullie hebben veel om uit te leggen, maar eerst…,” zei hij terwijl hij zich weer op Michelle richtte. Ik liet hem los.
“We deden een spelletje wie het langste zijn adem in kon houden en opeens was Michelle bewusteloos en toen ineens waren we hier en …”
“Je kan het later uitleggen,” zei Kisame, die Michelle’s hartslag voelde en vervolgens op haar borst begon te drukken. Ik hield mijn adem in spanning in. Ik had geen flauw idee wat er zojuist allemaal was gebeurd maar ik was verrast blij om Kisame opeens te zien.
“Gaat ze het redden?” vroeg ik voorzichtig.
“Ik doe mijn best,” zei hij, terwijl hij nu overging op mond op mond beademing. Normaal had ik nu willen kokhalsen of haar willen beschermen tegen dit… maar dit was een uitzondering.
Ergens probeerde ik me voor te stellen hoe Michelle zou reageren als ze hoorde wat Kisame had gedaan. Misschien zou ze hem wel gewoon uit blijdschap om zijn hals springen omdat ze hem zo had gemist. Ik glimlachte even bij het idee.
Michelle begon opeens allemaal water uit te spugen en meteen zat ik dicht bij haar, “Michelle! Oh thank god.”
Ze begon half te huilen en knuffelde me terug. “Merel, ik was zo bang. Ik kon opeens niet bewegen en toen stikte ik bijna en toen voelde ik mijn bewustzijn wegglippen en ik dacht dat ik dood ging en… heb jij me gered?”
Ik schudde mijn hoofd. “Het is goed, je bent veilig. Ik heb je niet gered, ik probeerde het maar… ik kreeg hulp.”
Nu pas keek ze naast zich… en bij het zien van Kisame begon ze nog harder te huilen.
“Vinden jullie me nog steeds zo eng?” vroeg hij verontwaardigd, terwijl hij een hand door zijn haar haalde.
“Kisame!” gilde ze, terwijl ze hem om zijn nek vloog.
Ik lachte… precies zoals ik dacht dat ze ging reageren.
Kisame grijnsde en sloeg zijn armen om haar heen. “Heb je me zo gemist?”
“Ja!” gilde ze, terwijl ze hem nog steeds goed vast hield.
“Mooi. Dan mogen jullie me nu eens uit gaan leggen waar jullie zijn geweest de afgelope paar maanden.”
“Paar maanden?” vroeg ik verbaasd. “Wacht… wat?”
Kisame keek me met een serieuze blik aan. “Een paar maanden geleden verdwenen jullie ineens zonder iets te zeggen van de basis. Niemand kon jullie vinden… Hidan was laaiend.”
“Oh,” zei ik, terwijl ik even tijd nodig had om dit te kunnen verwerken. We waren in deze wereld maar een paar maanden weg geweest… niet vijf jaar. “Dat is niet hoe wij het meegemaakt hebben…”
Binnen een kwartier hebben Michelle en ik Kisame zo veel mogelijk uitgelegd van hoe de situatie voor ons was gelopen. Kisame keek een beetje raar terwijl we het vertelde maar uiteindelijk knikte hij.
“Dat verklaard ook waarom jullie opeens volwassener lijken,” vond hij.
“Echt? We zien er ouder uit?” vroeg Michelle verbaasd.
Opeens kleurde Kisame’s wangen een beetje rood. “Ja, zien jullie dat zelf niet dan?”
Michelle en ik keken elkaar even aan. Misschien is het waar dat we er vrouwlijker uitzagen dan jaren geleden, ook met onze ‘teken-lichamen’ — die ik overigens ontzettend had gemist, maar ik denk niet dat ik er op dezelfde manier naar kon kijken als Kisame die ons daadwerkelijk een hele tijd niet had gezien.
“Oh. Nou ja, ik neem het maar als een compliment,” zei Michelle met een grijns. “Aww, bloos je?”
Kisame gromde en liet der los. “Kom. Ik neem jullie mee naar Itachi.”
Een warm gevoel vulde mijn buik.
“Itachi is hier?” vroeg ik opgewekt.
“Ja, we zijn op een missie samen,” legde Kisame uit.
“Oh! Zijn we ver van de basis?” vroeg Michelle.
“Ik vrees van wel,” mompelde Kisame. Het was duidelijk dat hij probeerde te bedenken wat hij nu moest doen.
Ik kon de glimlach niet van mijn gezicht krijgen. We gingen Itachi zo weer zien! Itachi… eindelijk.

Reacties (1)

  • INFIRESMAN

    OP NAAR ITACHIIIIIIII:)))))))))

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen