*Michelle POV*

Ik genoot rustig van mijn onigiri en keek om me heen. De wereld zag er precies uit zoals ik me herinnerde. Ondanks dat het even koste om er weer aan te wennen was ik enorm blij om hier weer te zijn. Wat voor een wonder zich had plaats gevonden wist ik ook niet -- maar ik was blij dat het was gebeurd.
Behalve het feit dat ik bijna was verdronken dan, dat deed echt zeer... en het was eng.
Ik probeerde mijn onigiri zo rustig mogelijk te eten maar het lukte niet zo goed omdat ik honger had en niet bij iedere hap nadacht over hoe snel ik het aan het eten was... in plaats daarvan stroomden mijn gedachtes van het ene onderwerp naar het andere. De omgeving was een ding, maar tegelijkertijd kon ik de pijn in mijn voeten ook niet negeren. Ondanks dat ik blij was om hier weer te zijn had ik gewild dat het onder andere omstandigheden zou zijn gebeurd. Maar hier zat ik dan... in mijn bikini, terwijl het donker begon te worden... en met enorme en pijnlijke blaren onder mijn voeten. En toch... toch was ik blij.
Ik keek met een glimlach van Itachi naar Kisame. Het was fijn om ze weer te zien. We hadden ontzettend geluk gehad met deze timing. Het was bijna alsof het het lot was die dit had geregeld. Die ons terug had gebracht bij de plek die in de afgelopen vijf jaar nog het meeste als thuis had aangevoeld.
"Gaat het met je?" vroeg Kisame die naast me was komen zitten.
Ik knikte, "ik heb gewoon even rust nodig..."
"Dat en eten," zei hij met een grijns.
Ik glimlachte, "dat en eten."
"Het word donker."
Ik keek op naar Itachi. Hij was ondertussen opgestaan en staarde naar de lucht. "Ik denk dat het gaat regenen."
Oh... nee hè... het was al koud genoeg zonder regen.
Kisame stond op, "dan kunnen we beter doorlopen."
Itachi bleef nog even staan. Zijn ogen vielen op ons en ik zag hoe hij naar onze voeten keek. Hij was zich bewust van het feit dat we pijn hadden.
Merel en ik durfde niets te zeggen. We hadden er ook niets over te zeggen. Zelfs als we pijn hadden wisten we allebei evengoed dat we wel door moesten lopen... dat ze geen tijd hadden om teveel met ons te treuzelen.
"Ik denk dat we tever weg zijn van een dorp," zei Itachi vervolgens. "Zelfs als we ze dragen gaat het een paar uur kosten voor we er een bereiken."
Kisame dacht hier even over na en knikte toen, "dat is waar."
Itachi keek naar ons, "laten we hier overnachten en morgen door lopen. Dan kunnen jullie voeten ook uitrusten."
"Hun voeten?" toen pas keek Kisame naar onze voeten. "Oh, shit. Ja, we kunnen hier de nacht wel doorbrengen."
Even keek ik naar Merel... ik kreeg flashbacks op ons eerste avontuur in deze wereld... het feit dat we echt niet in het bos wilde slapen... op de harde grond... maar we hadden geen keuze. En dit keer waren we tenminste beschermd.
"Oké," zei ik zacht terwijl ik mijn benen optrok.
"Zullen we een vuur maken?" vroeg Kisame aan Itachi.
Itachi schudde zijn hoofd. "Het trekt aandacht en het gaat waarschijnlijk echt regenen."
Kisame knikte en ging weer zitten. "Dan zullen we de nacht maar zo door moeten komen."
Ik wreef even over mijn benen. Hoe erg het ook allemaal ging worden deze komende paar dagen... ik moest me maar gewoon bedenken dat aan het einde van de rit we weer bij Akatsuki zouden zijn... en dat is alles wat telt.
Ik wreef in mijn ogen en leunde vervolgens met mijn voorhoofd op mijn knieën. Misschien dat ik zo de wind wat tegen kon houden. Opeens voelde ik wat op mijn schouders. Ik keek op en zag Kisame me een beetje bezorgd aankijken. "Hier... misschien houd dat je warm." Ik keek naar zijn Akatsuki jas die om mijn schouders was geslagen en trok het meer om me heen. "Dankje," zei ik zacht. "Ga je hem niet missen?"
"Nee. Het is oké."
Even keek ik naar Merel. Ik zag haar ernaar kijken en merkte dat ze ergens jaloers was. Niet op een onaardige manier, en niet omdat Kisame het was, maar ik wist dat ze het ook koud moest hebben.
"Hier." zei nu ook Itachi, die zijn arm had uitgestrekt en zijn jas voor Merel haar neus hield. "Warm jezelf op."
Merel pakte het bibberend aan. "Dankje."
Itachi zei niks.
Iets in Itachi was zo mysterieus. Ik kon niet goed zien wat hij dacht... of hij het erg vond dat Merel nu zijn jas had, of dat het hem niet uitmaakte. Ik kon niet zien met wat voor bedoelingen hij het deed. En of hij geïrriteerd was dat ze nu langzaam reisde omdat er opeens aanhang bij kwam. Ik had werkelijk geen flauw benul.
"Probeer te slapen," zei Kisame vervolgens. "Hoe eerder jullie zijn uitgerust hoe eerder jullie ook weer verder kunnen."
Merel en ik knikte. Ik probeerde mezelf zoveel mogelijk in de jas te verstoppen en sloot vervolgens mijn ogen. Al snel merkte ik dat het niet fijn lag. Mijn voeten deden pijn door de druk die erop werd uitgeoefend en mijn rug zat ook niet in een goede positie. Voorzichtig probeerde ik wat onderuit te zakken zodat ik meer kon slapen. Makkelijk slapen ging dit niet worden... maar ik moest het op zijn minst proberen.
Na een paar minuten voelde ik een hand zacht over mijn haar strelen en hoezeer ik ook probeerde mijn ogen er niet voor te openen kon ik het toch niet laten om te kijken. "Kisame?"
Kisame stopte met wat hij aan het doen was en keek even weg. "Lig je niet hard zo?"
Ik bleef even stil. Wat moest ik daar op zeggen... het was de grond...
Opeens trok hij me dichterbij en legde mijn hoofd op zijn schoot. "Probeer zo maar te slapen."
"En jij dan? Je zit nu in een moeilijke positie..."
"Het is oké. Ik slaap vaker zo."
Ik knikte, maar wist eigenlijk niet wat ik me voor houding moest geven. Ik voelde me vreemd... vreemd omdat dit Kisame was. Vreemd omdat hij nog steeds zo aardig tegen me was, ondanks dat Merel en ik altijd zulke gemene dingen tegen hem hadden gezegd. Vreemd omdat... dit lief was en ik het niet van hem gewend was. Ik had het gevoel alsof ik egoïstisch was door nu aardig tegen hem te zijn. Door hem niet weg te duwen op de momenten dat ik er baat bij had. Ik voelde me schuldig... voor hoe ik hem al deze tijd behandeld heb. Het spijt me, Kisame. Ik zal beter mijn best doen om vriendelijk tegen je te zijn...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen