*Merel POV*

Fel licht scheen in mijn ogen en moe probeerde ik de dekens over me heen te trekken, maar het lukte niet. Verward opende ik een oog en probeerde mijn deken te vinden. Oh. Dat is waar... ik lag niet in bed... Ik gaapte en keek naar mijn kussen. Waarom lag ik zo zacht als ik in het bos in slaap was gevallen?
Ik knipperde bij het zien van een slapende Itachi. Blijkbaar had ik op hem gelegen...
Zou hij naast me zijn komen liggen toen ik sliep? Ik kon me namelijk niet herinneren dat hij daar al lag... Ik glimlachte bij het idee dat hij misschien wel zo was gaan liggen zodat ik ook zacht kon slapen. Wat... lief.
Opeens opende Itachi zijn ogen en keek me aan.
"Hoi," zei ik.
"Hallo."
Ik ging snel rechtop zitten. "Eh... sorry... ik was blijkbaar op je gaan liggen."
Itachi knikte alsof het hem niet uitmaakte. Misschien had hij het echt express gedaan.
Ik keek opzij naar Kisame en Michelle en zag dat ze beide nog sliepen.
"Hoe voel je je?" vroeg Itachi.
"Het gaat wel," zei ik. Ik had het nog een beetje koud, ondanks Itachi had ik ook weer niet heel comfortabel gelegen en ondanks dat ik er niet op stond voelde ik mijn voeten echt wel.
Itachi knikte en stond op.
Ik gaapte en wreef in mijn ogen. "Het heeft niet geregend vannacht," merkte ik opeens op.
Itachi knikte opnieuw. Opeens vroeg ik me af of hij erover gelogen had gisteren... of dat hij het gewoon fout had gegokt.
"Mmnnnn," mompelde Michelle in der slaap.
Ik lachte. Zelfs op een plek als dit kreeg ze het nog voor elkaar om te dromen.
Itachi liep naar Kisame toe en schudde hem voorzichtig wakker. Meteen opende Kisame zijn ogen. "Ja?" vroeg hij met een schorre stem.
"Het word tijd om te gaan."
Kisame keek even verward om zich heen en vervolgens naar de slapende Michelle die nog op zijn schoot lag. Ik zag hoe hij haar voorzichtig probeerde op te tillen, maar ze werd wakker.
"Hmmm?" vroeg ze, terwijl ze slaperig overeind kwam.
Kisame keek snel weg. "We moeten weer verder."
"Oh..." klonk ze. Duidelijk nog half inslaap en vooral niet blij met de informatie dat we moesten gaan lopen.
Kisame stond op en hielp haar overeind.
"Ahh," zei ze pijnlijk toen ze op der voeten stond.
Even keek Kisame ernaar.
"Laten we ze dragen," zei Itachi gelijk, terwijl hij al naar me toe liep. "Klim op mijn rug."
Even sloeg mijn hart een slag over. Op Itachi's rug klimmen...
Ik knikte en deed wat hij van me vroeg. Michelle volgde slaperig mijn voorbeeld bij Kisame en zo vertrokken we. We hadden nog steeds hun jassen aan... zouden ze het niet koud hebben?

***

"Waar gaan we heen?" vroeg ik na een tijdje, terwijl ik wat om me heen keek. Alles wat ik kon zien was bos. Dat, en Michelle die op Kisame's rug weer inslaap was gevallen. Hoe moest je me niet vragen... ik zou het niet kunnen.
"Het dichtsbijzijnde dorp wat we kunnen vinden. We moeten wat spullen halen," legde Itachi uit.
Ik knikte, "is het nog ver weg?"
"Nog minstends een uur."
"Hmm."
Ik zuchtte. Ondanks dat ik blij was om terug te zijn moest ik me ook gelijk weer vervelen. Het was wel weer wennen zo'n wereld zonder telefoon, en laptop... muziek.
"Kunnen we niet over iets praten?" vroeg ik verveeld.
"Waar wil je het over hebben?"
"Hmm, ik weet niet...," zei ik bedenkelijk. "Hebben jullie naar ons gezocht?"
Het duurde even voor Itachi antwoord gaf. "We hebben alles afgezocht. Sommige gaven het al snel op, anderen zijn blijven zoeken."
"Wie hebben het opgegeven?" vroeg ik nieuwsgierig.
"Hidan was boos en dacht dat jullie gewoon vertrokken waren. Naomi heeft nooit meegezocht. Muerte, Zetsu, Kakuzu, Pein en Konan gave het ook op na een tijdje. We hebben missies waar we ons op moesten richten."
Ik knikte begrijpelijk. Ik had ook niet verwacht dat iedereen naar ons opzoek zou zijn, maar toch... toch had ik me afgevraagd wie ons überhaupt had gemist.
"En wie bleven zoeken?" ik durfde het bijna niet te vragen.
"Ik weet het niet zeker. Tobi en Deidara hebben het wel eens over jullie. Deidara heeft vooral altijd geloofd dat jullie niet zomaar verdwenen waren en weer gevonden konden worden. Aiko en Hanako hebben het nog maanden volgehouden. En Kisame...," even keek Itachi naar Kisame, maar hij leek ons niet te horen. Itachi richtte zijn blik weer voor zich uit. "Kisame heeft het het langste volgehouden."
Even was ik verbaasd. Uit alle Akatsuki leden was het Kisame geweest die het langste naar ons had gezocht? Na al het geplaag en de gemene opmerkingen die we naar hem hadden gemaakt... oké, ergens voelde ik me daar nu een beetje slecht over.
"En jij?" vroeg ik voorzichtig. Het was me opgevallen dat hij zichzelf hier niet in genoemt had.
"Ik heb Kisame geholpen met zoeken."
Ik bleef stil maar kon het niet laten hem even beter vast te houden. Itachi had naar ons gezocht... hij was me niet vergeten! Met moeite probeerde ik een glimlach in bedwang te houden. Ondanks dat ik niet zeker wist waarom hij had gezocht verwarmde het mijn hart toch dat hij het had gedaan.
Ik besloot niet verder te vragen, omdat ik het risico niet wilde lopen dat mijn hoop vernietigd werd.
Misschien had Itachi ons ook wel gemist. Misschien... had Itachi mij gemist.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen