*Michelle POV*

“We zijn er.”
Langzaam opende ik mijn ogen. Blijkbaar was ik inslaap gevallen op Kisame’s rug…
Ik gaapte.
“Je mag afstappen,” hoorde ik Kisame droog.
“Hmm…” zei ik slaperig, terwijl ik van zijn rug af klom. Ik had nog wel een paar uur kunnen slapen.
“Kisame en ik moeten wat spullen halen. Ik verwacht van jullie dat jullie hier blijven tot dat we terug zijn,” zei Itachi bijna streng.
Merel knikte.
“Blijf verscholen achter de bosjes,” zei Kisame nog. “We zien jullie straks.”
“Byebye,” gaapte ik, terwijl ik tegen Merel aan leunde. “Merel ik ben moe.”
Merel duwde me weg. “Je hebt uren geslapen!”
“Hnnnnn.”
Ik hoorde Kisame in de verte lachen en keek hem en Itachi even na.
“Nou, daar zaten we dan,” mompelde ik.
Merel knikte. “Kan jij het al bevatten?”
“Dat we hier zijn? Nee. Ik had nooit gedacht dat we hier überhaupt nog rond zouden lopen, ondanks dat ik het had gehoopt natuurlijk. Maar dit... het voelt als een droom. De beste droom ever," zei ik dromerig.
Merel grinnikte. "Nou, laten we hopen dat het geen droom is."
"Inderdaad!" riep ik meteen. "We hadden geluk, though! Dat Kisame er was om ons te helpen... en übrhaupt om ons te vinden."
Merel haar gezicht stond opeens heel serieus, "ja."
"Wat is er?" vroeg ik verbaasd.
"Nee, gewoon..." begon ze, maar ze zocht overduidelijk naar de woorden. "Weet jij eigenlijk wat er is gebeurd toen je aan het verdrinken was?"
"Nee...?" zei ik terwijl ik mijn wenkbrouw optrok. Waar doelde ze op?
"Kisame heeft je gered."
"Dat zei je...?" zei ik verbaasd. Waarom vertelde ze me dit nou nog een keer?
"Nee, ik bedoel... je was aan het verdrinken... en Kisame heeft je gered."
Ik keek haar niet begrijpend aan, tot ik opeens aan iets moest denken... zou ze bedoelen dat...
"Wat probeer je te zeggen?" vroeg ik nerveus.
"Hij heeft je mond op mond beademing gegeven."
Ik gilde. Ik kon het niet laten. Ik wist dat we eigenlijk verstopt moesten zitten enzo, maar het was automatisme. Oh. Mijn. God. Wat!? Kisame's lippen hadden... oh mijn god, oh mijn god, oh mijn god. Ik was technisch gezien gekust door een visman. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH.
Ik rilde even. Ik weet dat ik had gezegd dat ik lief voor hem zou zijn... en... en... ik ging ook lief voor hem zijn... maar... maar...
"Shhht," zei Merel gelijk.
"Oh mijn god. Ik snap dat het was om mijn leven te redden maar... I feel a little violated," jammerde ik.
Merel haalde haar schouders op, "je hebt er tenminste niets van gemerkt."
"Dat is waar..."
"Hey! Hoorde jullie die schreeuw? Iemand heeft hulp nodig!" riep iemand niet zo verweg van ons.
Ik spitste mijn oren... ergens klonk die stem zo bekend... maar ik kon het even niet plaatsten...
Merel schrok en trok me gelijk meer de bosjes in, "jij fucknugget nu heeft iemand ons gehoort."
"Sorry?" fluisterde ik.
"Naruto! Wacht! Waar ga je heen!?"
... mijn hart zakte in mijn schoenen. Naruto... Naruto was hier... en niet alleen dat... die stem. Die stem behoorde ongetwijfelt toe aan Kiba. Ik herkende hem uit duizenden.
Geschrokken sloeg ik mijn hand voor mijn mond, terwijl ik naar Merel keek of ze het ook door had.
Merel was net zo erg geschrokken als ik en schoof nog meer de bosjes in.
"Ze mogen ons niet zien!" fluisterde ik gepanikeerd.
"Ik weet het!" fluisterde ze net zo gepanikeerd terug.
Oh god, dit ging je niet menen. Van alle dingen die er vandaag hadden kunnen gebeuren... van iedereen die we hadden kunnen tegen komen. Als Kiba en Naruto ons zouden vinden... wie weet wat er zou gebeuren. En Kisame en Itachi waren er ook nog niet! Wat als we... meegenomen zouden worden.
"We moeten ons vermommen," zei ik snel.
Merel knikte en keek snel om zich heen. "Modder!" gilde ze.
Ik keek ernaar knikte. "Ja... modder?"
"SNEL. Michelle. Teken een snorretje bij me!"
Even knipperde ik, maar eigenlijk was dat best een goed idee! Dan leken we tenminste niet onszelf. Snel pakte ik de modder en begon een snor bij der te tekenen.
Merel keek me zenuwachtig aan. "Lijkt het echt?"
Ik bekeek het even maar schudde mijn hoofd. "Nee! Misschien moet ik er bladeren op duwen!"
"Doe het!"
Je kon merken dat we beide totaal in paniek waren. Snel rukte ik wat bladeren van de struik en duwde het op de snor. Tot mijn verbazing bleef het zitten.
"Haaa! Het lijkt helemaal niet natuurlijk!" zei ik in paniek.
"Doe er dan wat aan!" fluisterde Merel in paniek terug.
Snel rukte ik ook wat takken van het bosje en begon het in haar haren te stoppen. "Misschien lijkt dit beter? Akatsuki heeft ook weirdo's. Misschien geloven ze het."
Merel knikte. "Dankje! Je hebt mijn leven gered."
"We hebben tenminste deze jassen," zei ik nog, terwijl ik me er nog meer in probeerde te verstoppen. Itachi en Kisame waren allebei een stuk groter dan ons, dus eigenlijk waren de jassen veel te lang, maar we moesten er maar op hopen dat niemand dat door zou hebben.
Merel knikte en begon in de zakken van de jas te voelen. "Moet jij geen snor?"
Ik probeerde erover na te denken maar de paniek sloeg al snel toe. "Oké!"
Merel leek opeens te schrikken en trok wat uit de binnenzak van Itachi's zak. "Omg, Michelle! Volgensmij is dit een permanent marker. Kut! Ik heb net modder op mijn gezicht gesmeert."
"Oh. Dat werkt misschien wat geloofwaardiger ja!"
Merel kwam snel dichterbij en begon een snor met krullen op mijn gezicht te tekenen. Zo'n Italiaanse snor. Het kriebelde en ik moest bijna nie-hie-hie-hatsjoe!
Merel keek me geschrokken aan. "Michelle... je hebt een enorme streep op je wang..."
"W... wat!"
Shiiiiiit! Niet ook dat nog! Hoe ging dit ooit werken!?
"Ik hoor geritsel," zei ik gepanikeerd.
"Snel, laten we doen alsof we iets aan het doen zijn."
Ik knikte en keek om me heen. Snel pakte ik een losse tak, ging op mijn hurken zitten en begon in de modder te wroeten.
Merel begon met de marker op de grond te tekenen.
Mijn hart ging tekeer.
"Hey! Jullie... waren jullie degene die gilde?" hoorde ik Naruto's stem opeens achter me.
Oh god, laat het hem alsjeblieft niet merken!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen