*Merel POV*

Ik draaide me nu pas om. Toen ik oog in oog stond met Kakashi kon ik zien dat ook hij geaffecteerd was door mijn actie. Ik deed mijn uiterste best om een grijns in te bedwingen en een pokerface te houden.
Kakashi kuchte, "dat legt nog niet heel veel uit."
Ik haalde mijn schouders op. "Ik kan het uitleggen, maar het is een raar verhaal. Je gaat het waarschijnlijk toch niet geloven."
Kakashi keek me recht aan en ik telde de secondes die voorbij gingen.
"Kom even mee. Ik wil je onder vier ogen spreken," zei hij opeens op de serieuste toon die hij ooit heeft gehad.
Ik keek naar Michelle en vervolgens terug naar Kakashi. "Nee. Ik heb belooft hier te blijven."
Kakashi zuchtte geërgerd en pakte me bij mijn pols. Voor ik nog wat kon zeggen werd ik met hem mee getrokken.
Michelle zei niks. Misschien vond ze dat ik met hem mee moest gaan.

We liepen een stukje door tot we op een plek waren waarvan ik er zeker van was dat als ik heel hard om hulp zou roepen niemand me zou kunnen horen -- en dat maakte me een beetje bang. Ik was er niet zo zeer van overtuigd dat Kakashi me ook daadwerkelijk iets zou aandoen, maar in al deze tijd kan veel zijn gebeurd. Wie weet hoe hij zou reageren.
"Ik geef je één kans om het me allemaal uit te leggen," zei Kakashi. "En daarna zal ik besluiten of ik je geloof of niet."
Ik knipperde... wat deed het er eigenlijk toe? Waarom móést hij mij persee geloven?
Geïrriteerd keek ik weg. "Al geloof je me niet, wat maakt mij d--"
"Akatsuki leden zijn rogue's, Merel. Je wilt niet met Akatsuki geassocieerd worden. Het kan je je leven kosten, makkelijk."
Ik slikte en keek hem even angstig aan. Serieus...?
"Dus vertel me wat er is gebeurd, met alle details, zodat ik weet wat echt is."
"En als ik lieg?"
"Dan zie ik dat."
Ik staarde hem aan, "zoals je het eerst ook zag..."
Kakashi zuchtte. "Dat was anders."
Nu zuchtte ik. Ik had er eigenlijk helemaal geen behoefte aan -- zo had ik mijn reunie met Kakashi niet voorgesteld -- maar ik vertelde hem vervolgens ook alles wat er was gebeurd. Nou ja, het meeste dan. Ik vertelde bijna niets over Akatsuki zelf, aangezien iets in mij me vertelde dat het beter was om dit niet te doen -- dat ik het geheim moest houden.
Na mijn verhaal zuchtte Kakashi weer. "Het klinkt inderdaad nogal vaag..."
"Maar het is echt waar!" verdedigde ik mezelf.
Kakashi knikte. "Ik geloof je."
Een smalle glimlach vormde zich op mijn lippen.
Even viel het stil tussen ons en de spanning was om te snijden. Als je het over awkward silences hebt...
"Het spijt me," zei Kakashi opeens.
"Voor wat?" vroeg ik verbaasd, niet begrijpend waar hij het over had.
Kakashi leek het moeilijk te hebben met deze woorden. "Voor wat ik toen heb gedaan, die maanden, jaren, geleden."
Ik bleef stil. "Voor ons uit huis zetten?"
Kakashi knikte. "Voor je uit mijn leven zetten. Het spijt me."
Ik slikte... wat moest ik daar op zeggen?
Kakashi kwam dichterbij en veegde de modder van mijn gezicht af. "Je dacht echt dat dit een goed idee was?"
Het was alsof er een shock door me heen ging, op de positieve manier.
"We moesten iets proberen," fluisterde ik in verdediging. Waarom liet de aanraking van zijn vingers op mijn huid me zo goed voelen?
"Dit maakte het alleen gevaarlijker, you dummy."
Ik bloosde. Ik kon het niet helpen. Iets in de manier waarop hij het tegen me zei liet mijn hart sneller slaan. Ik was vergeten hoe het voelde om oog in oog met hem te staan. Ik was vergeten hoe het voelde om zo aangekeken te worden. Alle herinneringen kwamen in een klap terug en nu hij hier zo voor me stond miste ik hem meer dan ooit tevoren.
"Het spijt me," fluisterde Kakashi nogmaals. "Kom met me mee."
Ik keek hem verward aan. "Wat bedoel je?"
"Terug naar Konoha. Je kunt niet bij Akatsuki blijven... het is niet de juiste keuze. Kom weer bij me wonen."
Ik slikte. Alles ging opeens in een sneltrein. Nooit had ik verwacht deze woorden uit zijn mond te horen en ik kreeg de neiging om hem om zijn nek te springen, maar iets weerhield me. "Dat kan ik niet zomaar doen."
"Ik had tijd nodig om erover na te denken, maar toen ik tot de conclussie kwam dat ik je in mijn leven wilde hebben was je al verdwenen. Doe dat niet nog eens," fluisterde hij. "Blijf bij me."
"Kakashi...," zei ik zacht. "Ik kan dat niet doen."
Voor ik het wist werd ik tegen een boom geduwt. Kakashi stond dicht bij me en staarde me intens aan. "Please?"
Ik slikte... waarom kon ik eigenlijk niet met hem mee? Waarom moest ik mee met Akatsuki? Michelle had Kiba ook niet vrijwillig verlaten... misschien wilde ze wel terug.
...
... ...
... ... ...
Itachi.
Opeens begon mijn hoofd te bonzen. Ik kon mijn gedachtengang niet meer stoppen. Wat moest ik doen?
Uit het niets trok Kakashi zijn masker omlaag en zoende hij me. Binnen een seconde stond mijn lichaam in vuur en vlam en sloeg ik mijn armen om hem heen. Mijn gedachtes kregen een black-out. Even kon ik helemaal niet meer nadenken over Itachi en over waar ik heen ging hierna. Even was het enige wat er toe deed Kakashi zijn lippen op die van mij en zijn lichaam tegen dat van mij gedrukt.
Een adem ontsnapte tussen onze heftige zoen door, en voor ik het wist waren Kakashi zijn handen overal en nergens. Overal waar ik ze al jaren weer had willen voelen. De kus brak en Kakashi begon mijn nek te zoenen, waardoor ik kreunde. Mijn handen gleden over zijn rug. Kakashi zijn ademhaling werd sneller, terwijl zijn hand opeens onder het topje van mijn bikini verdween. Hij masseerde mijn borsten en automatisch duwde ik mezelf meer tegen hem aan. Nog nooit had ik zo'n plotseling verlangen naar iemand gehad -- in het bos nog wel, maar dat kon me nu even helemaal niets schelen. Alles wat ik wilde is Kakashi's handen op mijn lichaam. Zijn andere hand verdween in mijn broekje en al snel voelde ik hoe hij me daar beneden streelde. Ik kreunde zijn naam en hield hem steviger vast.
Kakashi drukte kusjes op mijn oor, terwijl twee vingers naar binnen glipte en hij me begon te vingeren. Fuuuuuuck, dit is het laatste wat ik had verwacht. Het intense genot wat ik opeens voelde overstemde de pijn die ik in mijn voeten had -- opeens had ik er geen besef meer van. Het enige wat er nu toe deed was Kakashi. Kakashi en ik. En de immense aantrekkings kracht tussen ons twee.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen