🆂🅾🆁🆁🆈 🅳🅰🆃 🅷🅴🆃 🆉🅾 🅻🅰🅽🅶 🅳🆄🆄🆁🅳🅴 🆅🅾🅾🆁 🅴🅴🅽 🅽🅸🅴🆄🆆 🅷🅾🅾🅵🅳🆂🆃🆄🅺❗️

‘Tijd voor Evan om uit de kast te komen.’ Ik gaf Jonathan een harde por in zijn ribben. ‘Ín de kast te gaan.’, verbeterde ik hem. We zouden onszelf voor tien minuten lang in Jonathans klerenkast gaan opsluiten voor mijn claustrofobie. Alleen de gedachte er aan al maakte mijn handen klam. Vandaag zou geen makkelijke dag voor me zijn, aangezien we dríé angsten van mij zouden behandelen terwijl Jonathan lekker niks had die dag. Jonathan deed de camera uit. ‘Enige uitleg?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Het is gewoon altijd al zo geweest. Ik raak altijd in paniek in nauwe ruimtes en ik wordt benauwd en daar door ook duizelig.’ ‘Te begrijpen.’ Hij klopte me bemoedigend op mijn schouder, begon weer met filmen en pakte een zaklamp. Ik stapte achter hem in de nauwe kast in. Al meteen op het moment dat Jonathan de deur dicht deed, in lachten uitbarstte en de zakplam aanknipte voelde ik me benauwd worden. Het was alsof de wanden steeds dichter op me af kwamen, hoe langer ik er zat.. ‘Evan? Gaat het?’ ‘Hoezo zou het niet gaan?’ ‘Je trilt.’ ‘Ik voel me prima.’ Jonathan lachte. ‘Echt niet.’, zei hij schamper. ‘Go fuck yourself.’ ‘Met jou hier er bij? Mooi niet, you pervert’ Ik schoot in de lach. Jonathan lachte en porde me. Het was even stil, wat me ongemakkelijk maakte aangezien Jonathan nu kon horen hoe zwaar en snel ik aan het ademen was. Ik voelde me duizelig worden door het snelle ademen. ‘Evan, probeer met me mee te ademen.’ Jonathan ademde in. ‘In’ Hij blies uit. ‘En uit’ Ik probeerde mijn best om met hem mee te ademen, maar toch kon ik mijn paniek niet onder controle houden. Wat als de kast niet meer open gaat? Jonathan klopte op mijn hand. ‘Relax, het komt goed.’ Maar dat hielp niet, ik bleef gestrest hijgen en kreeg mezelf niet gekalmeerd. ‘Evan!’, zei Jonathan streng, en hij greep mijn beide handen dringend beet. ‘Relax.’ Hij duwde de kastdeur een stukje open. ‘Zie? Je kunt er gemakkelijk uit als de tijd voorbij is. Alles komt goed. Er is genoeg zuurstof hier, je zult niet stikken.’ Trillerig knikte ik, er wurmde mijn handen los. Voor de rest van de tijd zaten we in stilte totdat we er uit konden.

‘Nu Evan uit de kast gekomen is-‘ Ik porde Jonathan opnieuw hard in zijn ribben. Hij lachte. ‘Is het tijd dat hij kennis gaat maken met mijn slang.’ Ik had even zin om een ongepast grapje te maken, maar bedacht toen dat we nog steeds gefilmd werden en ik geen perverse grapjes kon maken. ‘Ik vind dat hij een naam moet hebben.’, besloot ik. ‘Kipnugget?’ Ik schoot in de lach. ‘Waarom Kipnugget? Waar slaat dat op?’ Jonathan haalde zijn schouders op. ‘Ik vind het wel wat hebben. Kom hier, Kipnugget!’ Mijn adem stokte in mijn keel toen Jonathan voorzichtig het monster uit de glazen bak tilde. ‘Waarom ben je eigenlijk bang voor slangen?’ ‘D-de manier waarop ze bewegen is onnatuurlijk en angstaanjagend. En ze hebben scherpe tanden waarmee ze zo je nek kunnen doorbijten en-‘ ‘Kipnugget bijt niet, dat beloof ik je. Ik heb met mijn ma’s afgesproken dat we hem meteen wegdoen als hij dat doet, en ik heb hem nu al vijf jaar.’ Hij liep naar me toe, de slang in zijn handen. Automatisch deinsde ik meteen achteruit, weg van het enge ding die hij Kipnugget had genoemd. ‘Shhh, je hoeft echt niet bang te zijn.’, suste Jonathan. Hij vertelde me dat ik op zijn bed moest gaan zitten zodat hij de slang op mijn schouders kon leggen. Dat maakte me helemaal fucking angstig, om dat ding zo bijna om mijn nek ge hebben. Het was bijna alsof ik er tegen zei: “Kom maar, wurg me maar. Bijt me maar. Kijk eens, ik leef, en daar kun je zo een einde aan maken.” Maar tot mijn verbazing was het moment waarop ik het gewicht van de slang op mijn schouders kon voelen een stuk minder verschrikkelijk dan ik gedacht had. De slang was een stuk minder zwaar dan ik gevreesd had en bewoog amper. Jonathan bleef heel rustig. Hij sprak rustig, handelde rustig en zei steeds dat ik het heel goed deed, alsof ik een klein kind was die een prik moest komen halen. Maar ik wist dat hij dat deed om mij rustig te houden, omdat ik als ik in paniek kon raken, Kipnugget ook van streek kon maken en dan zou ik zelf alleen nog erger zou flippen. Het was behoorlijk fucking opluchtend toen Kipnugget weer veilig in zijn hok zat. Toch moest ik toegeven dat het minder erg was dan ik verwacht had.

De laatste angst van die dag was het spannendste. Zelfs Jonathan was zenuwachtig, aangezien hij ook weer ket zijn hoogtevrees zou moeten dealen tijdens de uitvoering van mijn angst. Het was tijd om iets illegaals te gaan doen. Jonathan had, wat ik eigenlijk behoorlijk hilarisch vond, een mail naar onze leraar gestuurd met de vraag of het oké was. Iets illegaals doen voor het goede doel, hoe komisch was dat eigenlijk? We hadden de leraar verteld dat we naar een verlaten fabriek zouden gaan op een uitgestorven industrieterrein, wat verboden terrein was, en daar wat graffiti zouden spuiten. Aangezien we niemand er pijn mee deden en geen overlast veroorzaakten, had de leraar het toegestaan. Jonathan hees zijn rugzak met de graffiti bussen, een zaklamp en wat drinken op zijn rug. Het was al avond, wat het allemaal extra spannend maakte. ‘Ben je er klaar voor?’ ‘Nope.’ ‘Ik ook niet.’

Reacties (2)

  • LaLoba

    Hahaha dat einde

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    'Ben je er klaar voor?’ ‘Nope.’ ‘Ik ook niet.’
    xD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen