Foto bij Chapter twenty-nine

Liever lezers ~
Allereerst willen ik jullie bedanken voor het invullen van mijn kleine poll ^^
Hierdoor zal het voor mij makkelijker zijn om de eerste stappen te zetten voor dit verhaal. Het verbaasde mij overigens dat merendeels er tóch eerst voor een Remake en daarna een vervolg koos. Bedankt voor jullie keuze!
Ik heb daarom besloten eerst een Remake te maken met een geheel nieuw character! Dus geen Kyara en ook geen Milou. Ik ben op een idee gekomen om het character hierdoor het beste aan te kunnen laten sluiten aan het eerste en het tweede deel. Er is een mogelijkheid dat er alsnog een nieuwe naam komt voor het eerste deel in plaats van As Cold As Ice, maar hier ga ik nog over nadenken.
De start van de Remake zal hoogstwaarschijnlijk in het nieuwe jaar zijn. De vaste dag/dagen voor uploaden zijn nog niet bekend.
Tot die tijd, geniet van deze story ~


Een schampere lach verlaat de mond van de jongen. Zijn houding bevalt me totaal niet en een blik over mijn schouder vertelt me dat mijn snowboard op een mooie positie ligt om weg te komen als dat nodig zou zijn. Ik zet een stap naar achteren en knel mijn hand steviger om de armband heen. Natuurlijk gaat dat niets uitmaken mocht ik weer een schok krijgen, maar het geeft me toch een wat zekerder gevoel. ‘Wat valt er te lachen?’ vraag ik hem. Hiroto glimlacht scheef naar me en kijkt me aan. ‘Milou,’ begint hij en zet vervolgens een stap dichterbij. De stap die ik meteen van hem vandaan doe als hij dichterbij kom, zorgt meteen voor een tinteling in mijn pols. Ik knars zacht mijn tanden en kijk hem scherp aan als hij dichterbij blijft komen, totdat hij vlak voor me staat. Een tevreden glimlach staat op zijn gezicht en Hiroto legt zijn hand onder mijn kin. Hij forceert me om hem aan te kijken en de energie die van hem af komt, zorgt er alleen maar voor dat ik me niet eens durf te verroeren. ‘Dat was een uitmuntende prestatie die je gisteren geleverd hebt. Zonder ook maar een hissatsu techniek te gebruiken, kunnen scoren, dat is veelbelovend,’ zegt hij goedkeurend. Ik sla Hiroto’s hand van me af en zet een stap bij hem vandaan. ‘Wat wil je van me?’ vraag ik geïrriteerd. Als Hiroto zijn hand naar me uitreikt, geef ik er opnieuw een klap tegenaan. ‘Raak me niet aan,’ sis ik hem toe. Mijn ogen spuwen vuur als ik de jongen aankijk en de tevreden glimlach op zijn smoel begint me steeds meer te irriteren. ‘Dat is goed,’ zegt hij. Ik kijk verbaasd naar de jongen die van me vandaan loopt en na een paar passen weer stopt met lopen. Hij kijkt even achterom naar mij en glimlacht me toe. ‘Als je met ze mee gaat, dan zal je niet gaan spelen,’ spreekt hij bevelend uit. Vol ongeloof staar ik naar Hiroto en zet een stap zijn kant op. ‘Pardon? Wie ben jij om dat uit te maken?!’ roep ik kwaad. ‘Dat maak ik zelf wel uit! Ik weet niet wat je allemaal weet van dat Aliea Academy en wat je ermee te maken hebt, maar als het aan mij ligt, zullen jullie geen voetbal meer aanraken als ik klaar met jullie ben!’ snauw ik Hiroto fel toe. ‘Zo naïef,’ lacht hij alleen maar schamper. Ik bal kwaad mijn handen tot vuisten en stap op hem af. ‘Weet je het zeker?’ vraagt hij me. Zonder er ook maar erg in te hebben dat hij me daarmee alleen maar waarschuwd, stap ik woest op hem af. Hiroto draait met een schampere lach zijn gezicht weg en stapt bij me vandaan. Een luide gil echoed over de bergtoppen als ik neerzak in de sneeuw. Mijn armen stevig om mijn lichaam geslagen. Met alle macht sla ik met de armband meerdere malen op de grond, tot ik het gelach van Hiroto weer hoor. Vol afschuw kijk ik op naar de jongen. ‘Dat zal niet gaan. Hij gaat pas af wanneer het daar tijd voor is. Tot die tijd, is het verstandig om je koest te houden,’ zegt hij waarschuwend en verdwijnt dan het bos in. Als verslagen laat ik me in de sneeuw zakken en staar naar de lucht. Ik knijp hard in de verse sneeuw en duw me dan grommend overeind. Zo snel als ik kan, ren ik achter de verse voetstappen in de sneeuw aan en duik bovenop de roodharige jongen zodra hij binnen bereik is. Ik hang hijgend over de jongen heen en kijk hem giftig aan. ‘Ik daag je uit. Als ik win, vertel je me alles!’ sis ik hem in zijn gezicht. De jongen onder me grijnst breed naar me en duwt zich onder mij vandaan. Hij klopt de sneeuw van zijn kleding af en kijkt me aan. ‘Deal.’

Er blaast een tedere wind door het bos heen en hier en daar vallen er wat sneeuwvlokjes. De zwarte voetbal die Hiroto onder zijn voet heeft liggen, heeft mijn aandacht getrokken. Hij rolt de bal heen en weer en het enige wat ik kan doen, is de bal volgen. Er zit zo een destructieve kracht achter, komt dat door de bal, of door de spelers? Misschien is het een combinatie van beide. ‘Normale mensen kunnen niet met deze bal spelen.’ Ik kijk verbaasd op naar Hiroto. ‘Je hebt gezien wat we ermee kunnen, toch?’ vraagt hij me. Ik schud langzaam mijn hoofd. ‘Nee. Alleen gehoord dat jullie scholen verwoesten,’ beantwoord ik zijn vraag. Hiroto grinnikt even en kijkt me dan recht aan. ‘Dat doen we met deze voetballen,’ zegt hij. Mijn ogen worden groot en stomverbaasd kijk ik van de jongen, naar de bal. ‘Daarmee?’ vraag ik ongelovig. Hiroto knikt als bevestiging. ‘Maar het lijkt erop dat jij geen problemen hebt om hier tegen aan te schieten. Dat betekent dat alles verloopt zoals plan,’ zegt hij tevreden. Ik bal gefrustreerd mijn handen tot vuisten en wijs naar hem. ‘Als ik win, vertel je me alles én haal je deze armband van mijn pols! En geen geintjes!’ schreeuw ik hem toe. ‘Als je me een schok geeft omdat je aan het verliezen bent, kun je het krijgen.’ Hiroto haalt nonchalant zijn schouders op en verdwijnt met de bal. Ik deins geschrokken naar achter als hij plots voor me staat en hij de bal tussen mijn benen schiet. ‘1-0,’ zegt hij geamuseerd. ‘Beste 3 uit 5, wint,’ vervolgt hij zichzelf. Ik grom even zachtjes en loop naar de bal toe. Dat is precies dezelfde set die hij de vorige keer ook maakte. Deze keer wist ik te blijven staan, maar opnieuw kon ik hem niet zien. Ik zet mijn voet op de voetbal en keer me naar de jongen. Als ik enkele tellen mijn ogen sluit en ze daarna weer open, is Hiroto weg. De bal wordt plots onder mijn voet vandaan geschoten waardoor ik mijn evenwicht verlies en ik tegen de grond klap. Direct duw ik mezelf overeind en houdt mijn omgeving goed in de gaten. ‘Zoek je iemand?’ wordt er hees in mijn oor gefluisterd. Ik draai me vlug om, maar Hiroto is alweer verdwenen voordat ik ook maar een glimp van hem opgevangen heb. Ik sluit grommend mijn ogen en probeer me te ontspannen. Het suizende geluid dat meerdere keren langs me heen gaat, vertelt me dat het Hiroto is. Hij gebruikt zijn snelheid en de omgeving om te verdwijnen. Niemand is zo snel om nooit zichtbaar te zijn. De bomen geven hem alleen extra beschutting. Heel subtiel geef ik mezelf een positie zodat Hiroto een opening heeft om een punt te maken. Zodra ik hem aan hoor komen, maak ik een schijnbeweging en tik ik de bal voor zijn voeten weg. Vol ongeloof kijkt de jongen me aan terwijl ik de bal aan mijn voet meeneem en het tussen zijn benen doorspeel. ‘1-1,’ grijns ik geamuseerd. Hiroto kijkt me verrast aan. Hij wendt hoofdschuddend zijn hoofd af en rekt zich even goed uit. ‘Zo te zien kun mij op mijn normale tempo aan. Is zien of je een stapje hoger nog steeds aan kunt, Ice Queen.’

Reacties (1)

  • Luckey

    Omg
    Ben benieuwd hoe dit afloopt

    Wachtt rustig op de remake:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen