*Michelle POV*

Ik keek hoe Merel met Kakashi meeging. Het is waar dat we hadden beloofd hier te blijven, maar zo erg kon het toch niet zijn? We zouden haar vast wel weer snel vinden.
Kiba's blik viel weer op mij. De blos op zijn wangen was wat minder geworden, hij leek weer gefocused. "Zo... nu is het tijd om uit te leggen wat er is gebeurd."
"Jullie waren opeens vertrokken!" zei Naruto nu ook. "Ik dacht dat er wat ergs was gebeurd..."
"We hebben een briefje achtergelaten," zei ik voorzichtig.
"Er stond alleen op dat jullie vertrokken! En het duurde drie dagen voor ik hem had gevonden..."
Ik knikte, "het spijt me..."
"Waarom gingen jullie weg?" vroeg Kiba. Zijn blik sneed door me heen. Ik had niet verwacht dat het zoveel pijn zou doen om hem zo naar me te zien kijken. Kiba, de lieve Kiba... die al die tijd zo aardig tegen me was geweest, die mijn geheim bewaard had, waar ik mijn eerste keer mee had gedeeld, en die bijna zijn leven had verloren door mij te beschermen. Ik had hem nooit achter moeten laten.
Ik slikte. "Het was niet echt mijn keuze," begon ik -- het was moeilijk om hier over te praten. "Er was teveel gebeurd."
"Teveel gebeurd? Wat kan er in godsnaam zijn gebeurd dat zo erg was dat je het dorp voorgoed moest verlaten? Zónder een afscheid te nemen! Je hebt me niet eens één woord gegunt!" riep Kiba pissig.
Even bleef ik stil. "Het spijt me. Toen Kakashi ons het huis uit zette... toen hij en Merel... toen ze uit elkaar gingen... Merel kon dat niet aan!"
Naruto bleef stil en luisterde naar alles wat er werd gezegd.
"We wilde Naruto niet tot last zijn... jou niet tot last zijn!"
"Je bent me nooit tot last geweest!" riep Kiba.
Ik schudde mijn hoofd. "Het was niet eerlijk. Hoe onze relatie ging. Het is niet eerlijk begonnen. Ik voelde me zo schuldig."
"Tch!" Kiba trapte een steen de bosjes in. "Wil je zeggen dat je spijt hebt!? Dat je alleen een relatie met me bent aangegaan omdat jij je schuldig voelde?"
"Nee!" riep ik. "Nee! Dat bedoelde ik helemaal niet."
Naruto kwam tussen beide, "jongens... geen ruzie maken." Daarna keek hij mij aan, "is dat echt waarom je bent weg gegaan, Michelle? Ik had je kunnen helpen..."
Ik schudde mijn hoofd. "Merel wilde weg en ik was niet van plan haar alleen te laten. Ik ben niet van plan om haar alleen te laten. Ze zou het in haar eentje nooit gered hebben in deze wereld."
"Dus schoof je mij maar aan de kant," zei Kiba met opgetrokken wenkbrouw. "Waarom kon je het me niet eens vertellen?"
"Je had me nooit laten gaan!" riep ik.
Kiba bleef stil. Hij wist dat ik gelijk had.
"Je schreef niet eens één zin op aan mij gericht."
Nu was het mijn beurt om stil te vallen.
"Betekende ik dan echt niets voor je?" vroeg Kiba.
Ik bleef even stil. "Je betekende wel iets voor me, Kiba. Ik heb nog vaak aan je gedacht."
Kiba bleef even stil. "Ik niet aan jou," mompelde hij, terwijl hij om wilde draaien.
"Kiba!" riep Naruto nu, die het blijkbaar niet vond kunnen om zo iets te zeggen.
"Wat, Naruto? Ze heeft me verlaten zonder een woord te zeggen, ze heeft óns verlaten. Ze had wel dood kunnen zijn. We hebben zolang gezocht en niets kunnen vinden! Maar ze was gewoon oké. Er was niets aan de hand. Ze is gewoon vertrokken!" riep Kiba boos.
"Maar je kunt niet zeggen dat je nooit meer aan haar gedacht hebt! Dat is... gemeen."
"Nee, wat zij heeft gedaan is gemeen. Wat ik heb gedaan is gewoon... logisch."
Ik kon mijn oren niet geloven. Was dit echt dezelfde Kiba als die van een paar jaar geleden?
Opeens liep Kiba naar me toe. "Als je echt om me had gegeven had je me iets laten weten. Dan had je me laten helpen. Dan had je niet zo makkelijk de keuze gemaakt om weg te lopen en me waarschijnlijk nooit meer te zien. Om mijn hart te breken."
Hij stopte een paar centimeter voor mijn neus en staarde me recht aan. "Weet je wat, Michelle? Vergeet mij, zoals ik jou ben vergeten, want ik zal nooit meer om kijken en me afvragen of het wel goed met je gaat, of je nog leeft, of iemand je pijn heeft gedaan. Vanaf nu zet ik je officieel uit mijn leven. Dus leef het jouwe, ver weg van dat van mij."
Zijn woorden voelde alsof iemand me in mijn hart had gestoken. Ik voelde tranen achter mijn ogen prikken, maar vertikte het om voor zijn neus te gaan huilen. "Kiba..."
"Nóóít meer," zei hij, waarna hij afstand nam, zich omdraaide en weg liep.
"KIBA!" riep Naruto bijna zo geschrokken van zijn woorden als ik. "Waar ga je heen?"
"Kakashi halen," zei Kiba, zonder om te kijken.
Akamaru begon wat te jammeren, gaf me nog een laatste blik, en rende achter zijn baasje aan.
Het moment dat ze waren verdwenen zakte ik weer door mijn knieën op de grond en begon ik te huilen. Ik wist niet waar de tranen vandaan kwamen. Na al die jaren had ik het idee gehad dat ik en Kiba wel echt over waren, maar nu hij zo voor me had gestaan merkte ik duidelijk op dat ik nooit een afsluiting had gehad. En misschien ook nooit willen hebben. Zijn woorden deden pijn, verschrikkelijk veel pijn en het hele beeld wat ik nog van Kiba in mijn hoofd had gehad viel in stukjes in elkaar. Kiba was niet meer hetzelfde. Kiba zou me nooit meer zo lief aankijken. Hij zou me nooit meer vasthouden, of aanraken, een knuffel of kus geven. Het was over. Kiba en ik... waren echt over.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen