Jay van treisen

We zijn er bijna x stuur ik naar Kaylee. Michael en ik hadden nog even van elkaar genoten en zijn toen toch maar echt gaan lopen, anders zouden we daar morgen ochtend nog staan.
Is goed, we zitten op het strand links van de tweede afstap. Ik lees het sms'je en frons even, 'Mike, they are at the second staircase to the beach? Do you know where that is?' Hij knikt en glimlacht even naar me.

'What are you smiling at?' vraag ik, terwijl ik voel dat ik begin te blozen. Wie zou niet blozen als die jongen naar je lacht? 'I just can't get my head around things, it will pass,' nu verschijnt er ook een glimlach op mijn gezicht. het is ook een raar verhaal. En niet alleen voor mij. hij is "mister big star" dat hij zich nu zo laa gaan met mij moet hem ook wel echt iets doen. Dan snap ik wel datje daar even over na moet denken.

Opeens hoor ik een geluid dat ik al lang niet heb gehoord en waar ik altijd heel kalm van word. Naast onze voetstappen en het getik van de gitaar op Michael zijn rug hoor ik nu golven. Zacht water geruis. De zee. of eerder de grote oceaan. Mijn hart begint spontaan sneller te kloppen en ik merk dat mij pas ook in tempo toe neemt.

'wow, slow down. someone is excited,' lacht Michael naar me. 'Yes, I grew up in a city surrounded by land, i have always loved to be at see. And I have never seen a big ocean like this before. Besides that, i wanna start or beach and bonfire night. Can we make a bonfire?' Mijn enthousiasme maakt de jongen naast me alleen maar aan het lachen. Ik kan het niet helpen dat ik nu echt zo'n film scene in mijn hoofd heb van een groep vriendn rond een kampvuur op het strand. 'You're so lovely with you're enthousaisem and you're ideas. We always make bonfires when we go to the beach,' verteld michael. 'Look ahead.' Een klein stukje voor me is een bocht maar ik kan tegen de zwarte hemel al een vaag oranje ligt zien.

'That's them?' Ik kijk Michael vragend aan en hij knikt. We lopen de hoek om en dan kom ik oog in oog te staan met de meest grote watermassa die ik ooit gezien heb. In het schemerende avond ligt is het water nog steeds vel blauw en de golven deinen zachtjes heen en weer. Natuurlijk had ik de oceaan overdag al een keer gezien met de tante van Kaylee toen we op de boulevard hadden gelopen, maar nu in dit ligt lijkt de oceaan iets magisch te hebben.

Ik voelde dat Michael eerder naar mij keek dan naar de oceaan en ik besef me nu pas dat ik door het overweldigende uitzicht was gestopt met lopen. 'I'm sorry, it's just so magical. The ocean looks like it is shining.' vertel ik hem nogsteeds in een soort trans. Ik had ook onze vrienden nog niet op gemeerkt die ik nu zie zitten rond een laag vuurtje. Ik voel hoe Michael mijn hand pakt en me van het trapje begeleid. Ik schop mijn schoenen uit om mijn voeten op het zand te voelen. Een gevoel wat toch altijd dubbel is want, het is fijn en voelt grappig maar je voeten worden toch altijd net iets te vies en het zand gaat dan schuren. Maar dat was later zorg.

'Lost your way?' Luke kijkt me half geamuseerd half bezorgd aan als ik naast hem in het zand plof. Ik kijk verward terug en snap dat hij doelt op het feit dat het ons wel een halfuur heeft gekost om hier te komen terwijl het nog geen tien minuten lopen is. Het lijkt me verstandiger me nu van de domme te houden. 'No just got cought up in a conversasion.' Ik haal mijn schouders op en kijk naar michael sie half naast en half tegen over me is gaan zitten met zijn gitaar. De andere geeft hij aan Calum, die naast Kaylee zit en naar mijn mening iets te dichtbij.. Ik grinnik even. Hoper.

'Beer?' Ashton kijkt me vragend aan en houd een flesje naar me uit dat al geopend is. Normaal drink ik niet echt bier. Ik ben meer een wijn drinker, maar nu past bier wel beter. ik glimlach en pak het flesje aan, en neem maar meteen een slok Dit belooft een leuke avond te worden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here