*Michelle POV*


"Michelle..." hoorde ik Naruto zijn bezorgde stem bij me. Hij kroop wat dichterbij en legde een hand op mijn schouder. "Kiba is boos, maar hij meende het niet allemaal... hij heeft wel aan je gedacht."
Ik snikte. "Het maakt niet uit, Naruto. Ik heb hem gekwetst. Hij heeft mij gekwetst. Het is nu echt over."
"Niet huilen," zei Naruto zacht.
Ik wilde ook helemaal niet huilen! Ik wilde me niet zo voelen! Het irriteerde me dat Kiba dit effect op me had, dat het hem maar een paar woorden had gekost om me zo diep te raken. Ik irriteerde me dat het zo makkelijk voor hem was om weg te lopen.
Maar dat had ik immers ook gedaan.
Ik balde mijn vuisten in woede. Wat voelde ik me beledigd! En zo... gekwetst. Aan de kant geschoven. Maar ik was vooral ook erg boos op mezelf dat ik het zo had laten lopen.
Aan de ene kant kon ik het perfect begrijpen. Ik was uit zijn leven gestapt. Niet omdat ik hem niet meer wilde, maar dat deed er blijkbaar niet meer toe. Ik had hem pijn gedaan en dat heeft hij al die tijd gevoeld. Misschien meende hij het niet, maar daar kon ik niet op vertrouwen met hoe serieus hij me net had aangekeken...
Ik sloeg mijn vuist op de grond en begon harder te huilen door de pijn die door mijn hand schoot. Stom, stom, stom!
"Michelle!" riep Naruto, die nu mijn beide handen vast hield. "Je maakt jezelf kapot zo."
Ik snikte alweer. "Naruto ik heb het nooit zo willen laten lopen..."
Naruto knikte begrijpend, even wreef hij over mijn handen, maar toen zag ik hoe zijn ogen op mijn bikinitopje landen en moest blozen. Ik grinnikte even tussen mijn tranen door. Het was duidelijk waar hij aan dacht. Wat schattig.
"Zijn jullie veilig?" vroeg Naruto, die snel weg keek.
Ik knikte.
"Wat is er gebeurd? Waar zijn jullie heen gegaan?"
Ik veegde wat tranen weg en begon Naruto het verhaal te vertellen. Hoe we iemand tegen kwamen en bij Akatsuki terecht kwamen, dat we daar een paar maanden zijn geweest en toen opeens wakker werden in onze eigen wereld. Hoe we daar vijf jaar van ons leven hebben door gebracht terwijl we niet terug konden en hoe we gisteren pas weer hier wakker werden.
"Het klinkt vast ongeloofwaardig," zei ik toen ik klaar was met vertellen.
"Nee, helemaal niet. Ik geloof je!" zei Naruto.
Ik glimlachte, "echt waar?"
"Ik kan zien dat je oprecht bent," zei Naruto. "En ik weet nog hoe het was toen ik jullie vond. Ik weet dat je niet liegt."
"Dankje, Naruto. Ik ben blij dat je ons gelooft, dat betekend veel."
"Heb... heb je mij eigenlijk ooit gemist?" vroeg Naruto met een kleine blos op zijn wangen.
Ik glimlachte en hield zijn hand wat beter vast. "Natuurlijk heb ik je gemist, dummy."
"Echt!?" vroeg hij verbaasd.
"Echt," garandeerde ik hem.
"Moet je nu niet meer huilen?" vroeg Naruto, die me weer bezorgd aankeek.
Ik schudde mijn hoofd en veegde mijn opgedroogde tranen weg. "Nee. Het gaat weer."
Naruto glimlachte de meest oprechte en lieve lach die ik ooit had gezien. "Yoshi! Daar ben ik blij om."
Ik glimlachte ook en kwam wat dichterbij, waarna ik een kus op zijn mondhoek drukte. "Dankje, Naruto."
Meteen liepen zijn wangen rood aan. "W... w... wat... w... waarom...," begon hij te stotteren.
Ik grinnikte. "Ik vond dat je het verdient had."
"O... oh," stamelde hij, waarna hij een jongensachtige grijns op zijn gezicht kreeg ondanks dat zijn wangen nog steeds rood waren.
Ik zette mijn armen achter me neer, waardoor mijn borst wat naar voren werd gedrukt en staarde Naruto aan. "Dus hoe gaat het nu met jou?"
Naruto zijn blik gleed opnieuw naar mijn borsten, waarna hij me even in zijn geheel bekeek en hij slikte. "G... goed."
"Ja?" vroeg ik, terwijl ik lichtelijk geamuseerd begon te raken door het effect wat ik op hem bleek te hebben. "Heb je al een vriendinnetje?"
Naruto kuchte, "nee."
"Oh... dat is jammer. Je bent vast wel populair," zei ik, terwijl ik zijn reactie goed in de gaten kreeg.
Opeens werden Naruto zijn ogen wat doffer, treuriger, "nee. Niet echt."
"Echt niet?" vroeg ik verbaasd.
Naruto schudde zijn hoofd.
"Wow, maar... je bent zo... knap. En lief. Je zou verwachten dat een heleboel meisjes je willen," zei ik oprecht verbaasd.
"E... echt? Vind je dat echt?" vroeg Naruto, die me nu geïnteresseerd aan keek. Het was duidelijk dat het antwoord heel belangrijk voor hem was.
"Mhm," gaf ik toe. "Ik vond je eigenlijk altijd al best aantrekkelijk, haha."
Naruto zijn wangen kleurde weer rood en ik had door dat hij even niet wist hoe hij moest reageren.
"Hey, heb je eigenlijk al wel eens gezoend?" vroeg ik met een speelse ondertoon.
Naruto keek gelijk naar mijn lippen, waardoor hij nog wat roder werd en schudde zijn hoofd. "N-nee."
"Oh," zei ik terwijl ik weer rechtop ging zitten. "Heb je daar geen interesse in?"
Ik ging op mijn knieën zitten en plaatste een hand naast Naruto's been, waardoor ik half over hem heen leunde. Naruto slikte en ging automatisch een klein beetje achteruit. Wat was hij verlegen... je kon echt merken dat hij nog geen experience had. En op een of andere manier liet dat de predator in mij naar boven komen. Een diep verlangen om hem neer te duwen en met hem te doen wat ik wil gierde door mijn lijf, maar ik hield het een beetje tegen.
Naruto zijn ogen vielen weer op mijn lippen, waarna hij mijn lichaam weer bekeek. Ik was me ervan bewust dat ik door de positie waarin ik zat nog meer inkijk had. Toen hij niet antwoordde kwam ik nog dichterbij, mijn gezicht maar een paar centimeter van die van hem af. Ik beet zachtjes op mijn lip, staarde naar zijn lippen en keek hem vervolgens recht aan. "Ik wil het je best wel leren?"
Naruto maakte een vreemd geluid, wat ik niet helemaal kon plaatsten, maar het was duidelijk dat het hem bijna teveel werd. Zijn ademhaling werd wat sneller bij het idee en toen ik naar beneden keek zag ik het begin van een bobbel in zijn broek. Hij begon er opgewonden van te raken!
Ik glimlachte en legde een hand op zijn gezicht. Ik streelde zijn wang even en veegde mijn lippen tegen die van hem, zonder ze er echt op te drukken. Een zachte kreun ontsnapte uit Naruto's mond en ik wist dat hij dit heel graag wilde. Ik besloot hem niet langer te plagen en drukte mijn lippen op die van hem. Het was gelijk te merken dat hij zenuwachtig was en niet helemaal zeker was over wat hij moest doen, maar toch zoende hij me terug. Een warm gevoel overspoelde me. Hij was best wel sexy... en nu had ik de kans om met hem te zoenen. Hoeveel geluk was dat.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen