*Michelle POV*

“Waar gaan we heen?” vroeg ik, terwijl ik mezelf vastklampte aan Naruto die met een noodvaart door de bomen vloog. Iets in me zei dat hij me hier ver vandaan wilde krijgen. “Naruto, alsjeblieft!”
Maar hij negeerde me. Zijn armen waren stevig om me vastgeklemt.
Het voelde alsof het uren duurde voordat Naruto eindelijk ergens stopte en me neer zette. In al die tijd waren er talloze scenario’s door mijn hoofd geschoten. Hoe zou Merel reageren als ze wist dat ik weg was? Zou Kisame achter me aan zijn gekomen? Of zouden ze me laten gaan?
“Waarom deed je dit!?” vroeg ik verward. Ergens zelfs een beetje boos. “Je kunt me niet dwingen om met je mee te gaan.”
“Ik wil je beschermen, Michi,” zei Naruto zacht. “Je kunt niet met de Akatsuki mee gaan. Ze zijn niet… goed.”
“Waarom niet?” vroeg ik.
Naruto schudde zijn hoofd. “Het doet er niet toe. Geloof me nou maar als ik zeg dat je veiliger bent bij mij. Ik zou je niets laten overkomen.”
Ik slikte. “Naruto… ik kan niet bij je blijven. Merel is daar nog.”
“Ik zal Merel uit hun klauwen redden! Ik beloof het. Ik geef mijn woord.”
“Naruto! Je hoeft haar niet te redden. Er valt niets te redden. We waren daar vrijwillig.”
Naruto wilde het niet horen. “Kakashi zal het vast begrijpen. Misschien neemt hij Merel wel mee! Kiba komt er wel overheen. Hij … is gewoon gekwetst.”
Ik zuchtte en ging op mijn knieën zitten. Nog steeds wilde ik niet graag op mijn voeten leunen, het deed teveel pijn.
“Gaat het?” vroeg Naruto bezorgd.
Ik schudde mijn hoofd, “mijn voeten doen pijn.”
Naruto keek er even naar. “Kan ik iets voor je doen?”
“Ik denk dat je genoeg gedaan hebt,” zei ik zacht terwijl ik weg keek.
In mijn ooghoek zag ik Naruto zijn expressie treurig worden en hij ging wat van me af zitten.
“Ik weet niet wat ik moet doen,” zei hij vervolgens.
“Hoe bedoel je?”
“Wat het beste is,” legde hij uit. “Ik dacht dat je me had gemist.”
“Ik héb je ook gemist.”
“Waarom wil je dan niet met ons mee?”
Ik bleef even stil. Ik wist het eigenlijk zelf ook niet helemaal. Akatsuki… Konoha… ik wilde op beide plekken graag zijn. Hoe konden ze van me verwachten dat ik een keuze zou maken?
“Heb je daar vrienden?”
Ik knikte. “Geloof het of niet maar ze zijn heel aardig voor me. De meeste, althans.”
“Ik vind het moeilijk om te geloven,” zei Naruto vervolgens, “zijn ze niet… harteloos?”
“Helemaal niet. Kisame bijvoorbeeld? Die man die net bij ons was? Hij is super lief.”
Naruto trok zijn wenkbrouw op, “echt?”
“Hij heeft mijn leven gister nog gered. We zijn vrienden. Soms is hij een beetje creepy, maar hijs eigenlijk heel lief.”
Naruto knikte. “Ik ben blij dat je veilig bent.”
“Naruto… kunnen we alsjeblieft terug?”
Hij schudde zijn hoofd. “Ik weet nog niet wat ik moet doen.”
Ik zuchtte en ging dichterbij hem zitten waarna ik hem knuffelde. Naruto bloosde en knuffelde me terug. “Ik wil nog geen afscheid nemen, Michi…”
Ik knikte. “Ik ook niet.”
Wat een ontzettend moeilijke keuze. In Konoha had ik Naruto… maar in Akatsuki had ik Deidara en Kisame. Zelfs Hanako en Aiko nog. Maar in Konoha was daar Kiba die me nu haatte…
Ik wist ook helemaal niet hoe Merel haar gesprek met Kakashi was verlopen… wat zij nu eigenlijk wilde. Een ding was zeker… ik wilde sowieso bij haar blijven.
“Het word donker,” zei Naruto die naar boven staarde. Ik knikte.
“Heb je het koud?” vroeg hij, terwijl hij zijn vest uit begon te doen. Ik knikte en Naruto sloeg het om me heen. Ik ritste het vest dicht en kroop dichter tegen hem aan. “Ben je van plan hier te overnachten?”
“Nee,” zei Naruto zacht. “Er is een dorp hier vlak bij…”
Hij graaide in zijn broek zak en pakte er een klein schattig kikker-portomoneetje uit. Langzaam begon hij eht geld te tellen. Zweet druppelde langs zijn slaap. “I-ik denk dat ik een kamer kan huren.”
Ik bleef even stil. “Weet je dat zeker?”
Naruto knikte. Opeens stond Naruto op en ging voor me staan. “Klim op mijn rug.”
Ik glimlachte, “zoals toen we elkaar net hadden ontmoet.”
Naruto knikte, “zoals toen.”
Ik klom op zijn rug en Naruto vervolgde de weg naar het dorp. Het was inderdaad dichtbij. Binnen een paar minuten waren we er en Naruto zette me weer neer op de grond. Ik pakte zijn hand en even keek hij er naar, maar glimlachte. Een kleine blos verscheen op zijn wangen maar hij leek al iets zelfverzekerder. Zijn hand hield nu ook de mijne vast en voorzichtig liepen we naar een Inn.
Binnen vroeg Naruto om een kamer, en met een sip gezicht leverde hij alles tot de laatste cent in, waarna we naar een kamer geleid werden. Ik was al eerder in een Inn zoals dit geweest… samen met Kisame. Ik slikte bij de gedachte…
Eenmaal binnen bekeek ik de ruimte. Het was niet heel groot en wederom stond er maar een bed, maar het was tenminste warm.
“I-ik slaap wel op de grond,” zei Naruto, die het zich ook realiseerde.
“Dat hoeft niet. Je kan bij me slapen,” zei ik, terwijl ik op het bed ging zitten. Naruto’s wangen kleurde weer rood. “I-is dat echt oké?”
Ik knikte. Naruto kuchtte, “laten we eerst douchen.”
Een seconde viel er een stilte en opeens leek het door te dringen hoe dat had geklonken. “N-nee! Ik bedoelde apart.”
Ik lachte. Oké hij was echt schattig. Ik had hem zeker wel gemist.
"Ga jij maar eerst," zei ik, terwijl ik op bed ging liggen. Naruto knikte. "Kan ik je even alleen laten?"
Ik verzekerde hem dat het oké was en vervolgens ging Naruto douchen.
Ik sloot mijn ogen even en dacht over alles wat er vandaag was gebeurd. Wat ik met deze situatie aanmoest wist ik ook nog niet, maar voor nu genoot ik maar van het feit dat ik een dutje zou kunnen doen op een écht bed. En verder zou ik morgen wel zien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen