Bang bang, two shots fired
Man down, one fool, one liar
Ring ring, trust gone missing
House on fire
And there goes the alarm ringing in my head
Like somebody said, "don't you trust him, no"

- Anne-Marie

Minder dan een half uur later staat Harry op de stoep voor Louis' appartement met een baksteen in z'n maag. Hij had een taxi hierheen genomen zonder Louis te verwittigen. Voor zichzelf had hij al uitgemaakt dat Louis waarschijnlijk toch niet zou reageren, of hij zou zeggen dat Harry geen moeite moest doen. Harry wist niet welk van beide hij erger zou vinden. Het leek erop dat Louis thuis was; Harry kon een doffe schemering van het licht zien door het raam.
Zijn borst trok samen als hij naar het gebouw keek. Hij was nog nooit naar binnen geweest en hij wist het adres enkel maar omdat Niall hen er eens heen gereden had, toen ze te dronken waren om zelf nog naar huis te rijden. Louis' appartement was de eerste stop geweest. Hij herinnerde Louis die op de trappen liep en zich dan nog eens omdraaide om te zwaaien. Deze herinnering zorgde ervoor dat de pijn erger werd. Nu is het andere pijn dan de vorige keer.
Hij had toen te veel vettig eten gegeten tijdens het diner en hij had de rit naar huis de hele tijd geklaagd over zijn buikpijn en de lage kwaliteit van zijn leven. Louis was die avond nog langsgekomen met wat Rennie's. Hij had Harry geplaagd met zijn lage pijngrens, maar hij had hem ook in zijn armen gehouden tot Harry zich weer beter voelde.
"Ik weet dat je je uren geleden al beter voelde," Had Louis gezegd toen Harry met zijn hoofd op zijn schoot lag en Louis met zijn handen door zijn krullen ging. "Onaanvaardbaar gedrag, Styles. Zo profiteren van de situatie. Gebruik maken van mijn goedhartigheid." Hij maakte geen aanstalten om zelf weg te willen, dus bleef Harry in dezelfde positie lliggen.
Het was zo gezellig, zo leuk.

Tranen sprongen in Harry's ogen door de stomme herinnering. Er waren er zo veel, te veel stomme, perfecte momenten.
Het was eigenlijk meer een gebroken gevoel, dan een gevoel van pijn. Dacht hij en staarde naar het licht in het raam. Een maniakale grinnik verliet zijn samengeperste longen. Je hebt gelijk, lach zodat je niet huilt. Huil niet. Huil niet.
Harry zat in de taxi vol woede, klaar om die allemaal op Louis los te laten. Om zijn appartement binnen te vallen en de antwoorden uit hem te dwingen. Hem te vragen waarom, hoe en of hij hem eigenlijk wel kende.
Nu was hij vooral bang. Zo bang en verdrietig en gekwetst. Hij was niet klaar om zijn gedachten bevestigd te horen worden. Hij was er niet klaar voor om Louis te zien. Hij wilde zich de lieve, verzorgende en kwetsbare Louis herinneren. Harry wilde de andere versie van Louis niet. Hij wilde niet dat die kant van Louis bestond.
Harry veegde een paar tranen van zijn wangen. Hij zette zich schrap en begon de trappen op te gaan.
Hoe kon hij zelf? Hoe? Vroeg hij zich af, hij hield zich sterk aan het laatste beetje hoop. Bij elke trede werden zijn zenuwen erger, het ging zo ver dat hij op de rand van paniek was. Het voelde alsof hij de uitslag van een heel belangrijke auditie te horen zou krijgen. Maar deze keer wist hij niet wat hij goed of fout had gedaan.
Hij stopte even voor de aftandse deur, zijn hele lijf vol met angst. Hij bracht zijn bevende hand omhoog en slikte hard voor hij op de deur klopte.
Harry liet meteen zijn hoofd zakken en sloot zijn ogen. Hij zette een stap naar achter en luisterde naar de dichterbij komende voetstappen in het huis. Zijn hart sloeg zo snel en zo hard dat het pijn deed aan zijn ruggengraat.
Hij zou zoiets toch niet doen? Nee toch?
De deur ging open en Harry's ogen ook. De tijd leek wel vertraagd toen hij zijn hoofd terug ophief.
Daar stond Louis in de deuropening, bleek gezicht en hem aankijkend.
Toch wel.
"Louis." De naam kwam er verschrikkelijk uit, afgebroken, een snik. Het scheurde uit Harry alsof zijn ziel eraan vast hing. Hij draaide zich om en keek richting de straat, tranen belemmerden zijn zicht. Hij kon Louis niet aankijken, hij kon het niet aan om nog eens te zien wat hij net in de blauwe ogen gezien had.
Assen. Assen. Alles rond hem leken assen. Alles stortte in, viel neer en liet hem achter met een beledigd gevoel. Het was erger dan hij zich had voorgesteld, erger dan hij zich ooit kon indenken of voorstellen. Het leek alsof zijn lichaam elliptische bewegingen maakte. Hij voelde zich dronken door de pijn. Het leek of hij erin zou verdrinken, snakkend naar adem die hij nooit zou vinden.
"Wat wil je?" vroeg Louis stijfjes, na enkele tellen. Al de woede die hij eerder had gevoeld, kwam terug naar boven. De vlam van woede leek terug te ontbranden. Hij draaide zich terug om, zijn ogen woedend.
"Meen je dat nu? Ben je nu serieus?" Snauwde hij door de tranen heen. Voor hij wist wat hij deed stormde hij Louis' huis binnen tot in de woonkamer, kokend van woede. "Nou?"
Louis ging snel achter de sofa staan met een harde blik en een strakke kaaklijn. Hij kruiste zijn armen, er kwam geen reactie. Harry begon te ijsberen, hij begon bijna te hyperventileren. Hij draaide zich na vijf passen terug naar Louis, maar toen hij hem aankeek leek alle vechtlust terug te verdwijnen. Hij had geen energie voor het gevoel van een gebroken hart. Hij haalde beverig adem en hield zijn hand op als een soort barrière tussen hen. Hij had iets meer nodig dan Louis' stomme sofa, iets wat hij had gekozen in plaats van Louis.
"Ik snap het niet," fluisterde hij, zijn stem gebroken door emoties. "Waar komt dit plots vandaan? Ik bleef maar in mezelf herhalen op de weg naar hier, Louis zou zoiets nooit doen. Louis doet zoiets niet. Waarom zou hij zoiets doen? En ik kan het niet begrijpen. Ik kan niet.-" Hij snakte naar adem. Louis schoof ongemakkelijk op zijn voeten aan de andere kant van de sofa. Hij leek klein, versteend en verdwaald. Maar hij bleef stil.
"Want ik dacht.... jij niet dan, helemaal niet? Want ik hou-" Harry stopte zichzelf. Hij kon het niet opbrengen om het te zeggen, want het kwam plots in hem op hoe eenzijdig hun liefde was geweest. Hij had even moeite met ademen. De pijn op de stoep was blijkbaar nog maar een begin.
"Ik ben zo stom," fluisterde hij. Zijn wangen waren felrood door beschaamdheid en woede. "Je hebt zo'n sukkel van me gemaakt." Rimpels kwamen op Louis' voorhoofd. Hij fronste.
"Je bent blijkbaar nog steeds bespeelbaar. Dus..." Harry's mond viel open. Zijn ogen werden waterig en verwijdden. Het voelde alsof hij een stomp in zijn maag kreeg door de plottwist van een thriller. Zijn favoriete personage was blijkbaar de slechterik. Hoe kon ik zo blind geweest zijn? Ken ik hem dan helemaal niet? "Jij gaat naar Berlijn," zei Louis en hij haalde zijn schouders op.
"Dat lijkt nu inderdaad mijn enige keuze." zei Harry, te geschrokken en teleurgesteld om meer te zeggen.
"Jah," zei Louis, de enige emotie was de lichte beving in de spier van zijn kaak. "Dus, ik bedoel maar, ik snap in de eerste plaats al niet waarom je ons zo serieus nam." Hij gebaarde tussen hen in met een buiging van zijn pols.
"Oh, ik snap het," kraste Harry. Hij spande zijn vuist aan en liet weer los om zichzelf af te leiden van de brutale pijn in zijn hart. "Dus...dus je deed maar alsof, om zo, wat jij dacht, het beste voor het orkest te doen?" Louis haalde zijn schouders op. Harry's lichaam leek in elkaar te storten en hij keek naar zijn schoenen. Hij voelde zich zo blind en verloren. Hij wenste dat er iets in hem zich zou verzetten tegen Louis, maar er gebeurde niets. Dat was nog het ergste van al. Hij zou voor de rest van zijn leven van Louis houden, maar Louis zou dat nooit toelaten. Hij zou het zelf niet proberen. Hij voelde zich zo verslagen, ontmoedigd en klein.
Toen hij zijn hoofd opnieuw ophief om iets te zeggen stoomden de tranen langs zijn wangen.
"Ik snap je niet," snikte hij en hij schudde zijn hoofd. "Ik wilde.... Ik wilde altijd aan jouw kant staan. En hoe hard ik ook probeer, je wilt me daar niet. Je laat me niet toe. Je duwt me altijd weg. Ik begrijp niet waarom ik dat niet kan leren." Hij krijg er de laatste woorden met moeite uit.
Louis keek naar beneden, hij staarde naar de sofa voor hem. Hij maakte geen oogcontact en hij zei niets.
"Goed," zei Harry. "goed." Hij schudde zijn hoofd. "Vaarwel Louis," fluisterde hij voor hij wegliep.

Afspeellijst
+ Alarm - Anne-Marie

Hello!!

Komt het nog ooit goed tussen Harry en Louis?
Let me know what you think!

Greetz

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen