Foto bij 019

Laiza Emanuel Grey

Lopend door de gangen met zoveel emoties die in mijn hoofd rondspelen en alles door maar één jongen. Blonde haren en ijsblauwe ogen , oh wie houd ik nog voor de gek. Ik zal zijn naam niet uitspreken , maar het is te duidelijk. Iedereen is momenteel in de grote hal voor de lunch , maar ik loop rond het kasteel. Denken aan eten kan ik nu even niet. Ik ben al bijna het hele kasteel rondgeweest en dat is dus best wel veel om te wandelen. Uit het niks zijn er voetstappen op de gang te horen en ik ga snel tegen de muur staan. Dit is een gedeelte waar ik eigenlijk niet hoor te komen en al zeker niet in het weekend.
'Ik moet je helpen Draco , dat heb ik Bellatrix beloofd.' , hoor ik de akelige stem van niemand anders dan Snape.
'Dat maakt mij niets uit' , hoor ik dan ineens de stem van Draco voordat hij wegloopt. Het andere paar voetstappen gaat de andere kant op weg van mij , maar het paar waar ik eigenlijk nog meer voor vreesde. Nablijven zou ik nog wel doorstaan , maar dat andere. Dat durf ik nu niet echt te zeggen. Als een muis zo stil sta ik tegen de muur geplakt en hij liep er zo voorbij alsof ik bij het behang hoorde. Maar helaas , hij stopte en draaide zich om net toen ik een ademteug wou nemen. Daar ging mijn verhulling als muurbloem.
"Laiza , wat doe jij nu hier? Stond je me af te luisteren?", een brok ontstaat in mijn keel als hij dat zegt. Ik was hier niet heen gekomen om dit gesprek te overhoren , maar ik heb het wel gehoord.
"Nee, ik - ik liep hier"
"Waarom loop je hier nou weer , het is het midden van de lunch!", lichtelijk komisch vond ik het wel, want waar ik me zorgen over zijn behoefte tot eten had gemaakt deed hij dan nu hetzelfde.
"Ik moest denken"
"Waarover", zegt hij licht geïrriteerd. Die irritatie , alsof ik te min voor hem was. Loop dan lekker weg.
"Laiza serieus , je staat me hier af te luisteren en dan vertel je me niet eens waarover je zogenaamd aan het denken was" , nadat hij dat zegt knapte er iets in mij. Woede , Frustratie en vooral heel veel emotie.
"Ik kwam hier niet om je af te luisteren , maar het is wel door jou. Je bent zo dom bezig en dat zou me niks moeten interesseren, maar dat doet het toch. Waarom weet ik niet , nou eigenlijk weet ik dat wel. Ik word gek van je en je moet hier gewoon mee ophouden. Je weet wat ik bedoel en echt hou er mee op , want ik kan het niet. Ik kan het niet aanzien , want of ik het wil of niet ik ben en blijf helaas verliefd op je" , ratel ik verder. Tijdens geen enkel moment van mijn ratelspeech heb ik oogcontact met hem gemaakt. Als ik ineens twee handen op mijn wangen voel word ik bijna gedwongen om op te kijken in die twee te mooie blauwe ogen.
"Laiza , ik - het spijt me zo erg. Dit wil ik ook niet , maar ik kan niet anders. Alsjeblieft begrijp dat Laiza. Het spijt me echt!" Zijn handen gaan van mijn gezicht af en hij draait zich al om. Ik pak zijn schouder en draai hem om , om daarna mijn handen op zijn gezicht te leggen en hem te kussen. Voor heel even voelde dit echt , al is het maar dit ene moment. Maar ik wist al dat ik zoveel meer zou willen!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen