We wachtten nog een tijdje, maar toen was mijn geduld op. “Dus kunnen we nu naar het ziekenhuis bellen?” vroeg ik weer en Ilse schudde glimlachend met haar hoofd. “Aan jouw geduld moeten we ook nog wat werken, maar goed. Ik zal het ziekenhuis bellen”, zei ze en ze nam haar telefoon erbij en tikte een nummer in. “Ja goedendag, u spreekt met Ilse Walner, we vroegen ons af of Niall Horan al binnen was en of Victor hem mocht komen bezoeken.” Ik zag haar nog wat knikken en hummen en toen legde ze in. “Hij is net binnen. Na de onderzoeken die hij moet ondergaan zullen ze het hem vragen”, zei ze en mopperend sloeg ik mijn armen over elkaar. “En hoe lang kan dat nog duren?” “Voor jou nog lang, maar normaal gezien niet zo lang…”, zei ze raadselachtig en mijn hersenen hadden even de tijd nodig om die zin te ontleden. Toen dat gebeurd was, waren we al enkele minuten verder en Ilse stelde voor om een spelletje te spelen. Ik knikte maar en ze haalde vier-op-een-rij tevoorschijn.

We speelden het verschillende keren, waarvan ik de meeste spelletjes verloor, totdat de telefoon terug ging. Ilse nam op en er werd wat gepraat. Toen legde ze terug in en zei: “Sorry Victor, maar hij wilt niet dat je komt…” “Dat… dat meen je niet…”, zei ik zacht en ontzet. Toen voelde ik me boos worden, maar ook verdrietig. Ik duwde mijn stoel ruw achteruit en beende snel naar mijn kamer. Waarom wou hij mijn niet zien? Ik was bezorgd om hem! En hij wou me dan niet toe laten? Ik begon te snikken en voelde me meteen een watje. Ik sloeg mezelf even hard in mijn gezicht en tot mijn verbazing leek het even te helpen. Ik kalmeerde en ging op bed liggen om te ontspannen.

Toen ik terug wakker werd, hoorde ik een zoemer afgaan en ik keek op mijn klok. Het was ochtend volgens mijn klok en fronsend stond ik op. Ik friste me op aan de lavabo die in mijn kamer stond en ik deed andere kledij aan, waarna ik maar naar de eetzaal ging. Iedereen wenste me een goede morgen en ik glimlachte zwak. Samen ontbeten we en opeens zei een begeleidster: “Victor, wanneer heb jij je voor het laatst gedoucht?” Ik kleurde vuurrood toen ik antwoordde: “Euhm… dat weet ik niet meer…” “Zou jij je dan nu niet eens douchen? Dan kan je fris en fruitig aan de dag beginnen”, zei ze dan en ik knikte maar. Ik stond op en ging naar de douches, zonder Ilse aan te kijken.

Na mij uitgekleed te hebben, ging ik onder de douche staan. Ik vloekte inwendig toen het water koud op mij terecht kwam. Gelukkig werd het warmer en ik genoot van de douche. De stralen lieten mij ontspannen en ik slaakte een lichte zucht. Opeens hoorde ik de deur naar de douches opengaan en ik fronste. Ik was de deur vergeten op slot te doen, geniaal Victor… Opeens werd het gordijn open geschoven die de douchecabine verborg en ik slaakte een kreet, waarna ik met een handdoek mijn lichaam probeerde te verbergen. “Jij? Wat… wat doe jij hier?” vraag ik vuurrood en verbaasd. Dit was zo gênant…

Reacties (1)

  • Paardenvriend

    Toen voelde ik me boos worden, maar ook verdrietig. Ik duwde mijn stoel ruw achteruit en beende snel naar mijn kamer. Waarom wou hij mijn niet zien? Ik was bezorgd om hem! En hij wou me dan niet toe laten? Ik begon te snikken en voelde me meteen een watje.


    ahww dat is echt zielig......

    En WIE staat daar?

    2 jaar geleden
    • Allmilla

      als je dat eens wist...:D

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen