Foto bij Chapter 89

Okay, quite honestly... facepalm ik mezelf heel erg als ik kijk naar hoe ik ons heb beschreven 7 a 8 jaar geleden. Ik weet ook niet meer helemaal precies hoe het was, dus ik heb er nieuwe plaatjes voor gezocht.

Vanaf dit moment, canon, is dit MEREL'S plaatje in het verhaal.

Aangezien de plaatjes irritant klein erbij komen te staan kan je er ook hier op klikken (Art is niet door ons gemaakt en zijn eigenlijk OC's van andere mensen. We gebruiken alleen het uiterlijk).
Michelle
& Merel

*Merel POV*

Zonder te stoppen of überhaupt nog om te kijken ging Kisame er met me vandoor. De wind blies hard tegen me aan en ik had het enorm koud. Natuurlijk kon ik niet aan hem vragen of we konden stoppen. Of ik Itachi’s jas aan kon.
In plaats daarvan probeerde ik me maar zo goed mogelijk aan hem vast te houden, in de hoop voor nog wat warmte.
Het duurde ook zeker een paar uur voordat we ergens stopte. Kisame remde pas af op het moment dat hij Itachi in de buurt voelde.
“Itachi,” zei Kisame, toen Itachi bij ons was, “hoe staat het ermee voor?”
“We zijn Kakashi kwijt. Het is veilig, voor nu.”
We remde af en Kisame zette me neer op de grond. Brrrrr, wow wat had ik het koud!
Kisame merkte dit en gooide de jas naar me toe. Meteen trok ik hem aan.
“W-wat bedoel je kwijt?” bibberde ik. “Je hebt toch niet… hij is toch niet…”
Itachi schudde licht zijn hoofd. “Hij is vrijwel ongedeerd.”
Ik zuchtte uit opluchting. Oh wat was ik daar blij mee!
“Wat doen we met Michelle?” vroeg Kisame meteen to the point.
Ik keek even naar hem, terwijl ik over mijn eigen armen wreef om meer warmte te creëren. Waarom was hij hier zo serieus over? Het viel me al vaker op dat hij zo gefocused was op ons, of misschien wel gewoon Michelle. Hmmm…
“Heb je een idee waar ze is?” vroeg Itachi.
Kisame schudde zijn hoofd. “Ik heb gelet op de directie waar ze heen gingen, maar wie weet is dat al weer veranderd.”
Itachi knikte. “Ze kunnen niet al te ver zijn gekomen, zelfs niet in deze tijd.”
Ik vroeg me af waar ze nu was… wat er met haar gebeurd was.
Kisame zuchtte geërgerd. “Ik ga naar haar zoeken.”
Itachi knikte ook, maar keek toen naar mij. Het leek alsof hij iets wilde vragen maar dit niet deed. Vervolgens keek hij naar Kisame. “Kunnen we een pauzen nemen? Het lijkt me beter als Merel de kans krijgt om op te warmen.”
Kisame bleef even stil en keek weg. Het was duidelijk dat het niet was wat hij wilde.
Itachi staarde hem aan, “ga anders vast vooruit. We komen zo snel mogelijk achter je aan en zullen helpen. Ze lijkt niet in gevaar, toch?”
Kisame knikte. “Tot later.” En meteen was hij verdwenen.


*Michelle POV*

Midde in de nacht werd ik opeens wakker omdat ik naar de wc moest. Moe keek ik naar de kleding op de grond en zuchtte… het was koud. Voorzichtig stond ik op uit bed en pakte Naruto zijn vest. Het was lang genoeg om me te bedekken en net zo makkelijk aangezien ik toch alleen even de gang op moest en weer terug.
Op mijn tenen liep ik de kamer uit. Zacht sloot ik de deur en probeerde mijn weg te vinden op de donkere gang. Voor ik het wist werd ik hard tegen een muur gedrukt.
Ik wilde gillen maar een hand lag al op mijn mond. Een donker figuur stond voor me. Opeens kwam hij dichterbij en met een hijg bij mijn oor hoorde ik wie het was.
“Het ziet er naar uit dat je een leuke nacht hebt beleefd,” zei Kisame in mijn oor met een diepe stem.
Ik rilde… er was iets in de manier waarop hij het zei… hij leek boos. Hij haalde zijn hand van mijn mond af, maar drukte me nog steeds hard tegen de muur.
“Kisame,” fluisterde ik geschrokken, “wat doe je hier?”
“Jou ophalen,” zei hij nors. “Je dacht toch niet dat ik je bij hem ging laten? Laat me je alvast een tip geven… het is beter als je nu niet tegen werkt.”
Ik slikte. Door de manier waarop Kisame tegen me aandrukte voelde ik hoe het vest wat ik aan had wat omhoog schoof. Een gevoel van angst overspoelde me — ik had ook godverdomme mijn bikinibroekje aan moeten trekken!
Kisame merkte mijn angst op, maar dacht vast dat het kwam door hoe hij tegen me deed. “Luister goed. Geen één woord hierover tegen Pein. Ben ik duidelijk?”
Ik slikte. “Kisame… waarom doe je zo?” Nog nooit had Kisame zo eng tegen me gedaan. Natuurlijk vond ik hem altijd al wel een beetje creepy, maar hij had me nooit letterlijk bedreigd. Ik wist niet hoe ik me hierover moest voelen.
Ik voelde hoe zijn lichaam tegen het mijne drukte. Ik was blij dat het donker was, anders was de kans groot geweest dat hij had kunnen zien dat ik niks onder dit vest droeg. Overigens was ik ervan overtuigd dat er op mijn benen nog wat sporen te zien waren van de samenkomst van Naruto en mij.
Tenminste, ik hóópte dat hij dit niet kon zien.
“Ben ik duidelijk?” herhaalde hij, zonder op mijn vraag antwoord te geven.
“J-ja,” stammelde ik.
Kisame bleef even stil, maar liet me nog niet los. Opeens bekeek hij hoe ik eruit zag. Mijn hart klopte in mijn keel. “Trek dat vest uit,” beval hij.
Mijn wangen kleurde rood. “W-wat?”
Kisame zijn hand ging naar de sluiting van het vest, maar snel pakte ik zijn pols.
“N-nee… alsjeblieft…”
Kisame trok zijn wenkbrouw op, waarna hij me opnieuw goed bekeek. Hij leek een vermoede te krijgen. Opeens voelde ik hem meer tegen me aan en een soort kreun ontsnapte uit mijn mond. Ik voelde zijn been gevaarlijk dicht tegen me aan drukken. “Ben je naakt hieronder?”
Mijn wangen kleurde rood en ik keek een andere kant op, maar Kisame pakte mijn kin vast en zorgde dat ik hem moest aankijken. De gang was nog slechter verlicht dan de kamer waar ik net met Naruto was, maar toch kon ik zijn gezicht er nog enigzins uit opmaken.
Angst, schaamte en nerveusheid gierde door mijn lijf. Allemaal zorgde het ervoor dat de spanning van dit moment hevig werd opgevoerd. Ik was bang voor wat er ging gebeuren.
Kisame liet me los en nam afstand. “Trek het uit,” beval hij opnieuw.
“Nee, waarom?” vroeg ik angstig. Holy shit, ik had me al in tijden niet zo kwetsbaar gevoelt. Ik wilde me helemaal niet voor zijn neus uitkleden — zelfs niet in het semi-donker.
“Nu,” zei Kisame, nog steeds zonder het uit te leggen. “Als je het zelf niet uittrekt doe ik het.”
Door de toon in zijn stem twijfelde ik hier geen moment aan. Ik slikte. Wat moest ik doen?
“Geef me dan jouw jas,” fluisterde ik.
Kisame bleef even stil, waarna hij opeens grijnsde. “Trek hem maar uit.”
Wat. Wat bedoelde hij daarmee… wilde hij nou serieus dat ik…
Toen Kisame me zo bleef aanstaren kreeg ik in de gaten dat hij serieus was. Ik zuchtte en met tegenzin begon ik zijn jas uit te ritsen. De hele tijd voelde ik zijn blik op me. Eenmaal open hielp Kisame me met het uitdoen, waarna hij hem aan me gaf.
“Je vest trekt omhoog,” zei Kisame toen. Snel keek ik naar beneden. Het was niet echt zichtbaar, maar het kwam inderdaad steeds gevaarlijker dichterbij. Ugh. Gelukkig kon ik nu zijn jas aan.
Kisame bleef me aanstaren en geïrriteerd duwde ik hem naar achter. “Draai je om!”
Hij grijnsde en bleef naar mijn benen staren. “Kisame!”
Kisame rolde zijn ogen en draaide zich met zijn rug naar me toe. Voor een paar seconde checkte ik of hij niet stiekem ging omkijken, waarna ik zo snel als ik kon het vest uit trok en de Akatsuki jas aantrok. Ik draaide me met mijn rug naar hem toe en ritste hem snel dit. Veilig!
“Ben je klaar?” vroeg Kisame vervolgens.
“Ja,” zei ik.
Kisame draaide zich weer naar me toe. “Kom. Laat het vest hier.”
Ik knikte en vouwde het vest op, waarna ik terug naar de deur van onze kamer liep en hem ervoor legde. Sorry Naruto… ik wilde niet weg zijn als je wakker zou worden… maar diep van binnen wist ik de hele tijd al dat ik weer terug naar Akatsuki zou gaan.
Hopelijk, op een dag, zouden onze paden weer kruisen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen