Foto bij 3.16 Niall pov

Fijne Kerst iedereen!:)

“Niall, wakker worden…”, hoorde ik vaag en ik opende moe mijn ogen. “Het ontbijt is er: croissants!” hoorde ik dan weer iemand opgewekt zeggen en ik keek opzij, waar ik Liam dan glimlachend zag zitten in zijn bed. Ik drukte op een knopje en mijn bovenstuk van het bed ging omhoog, waardoor ik ook rechtop zat. Ik pakte het plateau van opzij en zette deze op mijn nogal magere benen. “Niall, vang!” hoorde ik opeens en ik kon nog maar net op tijd een croissant vangen die naar mij toe werd gegooid. Ik grinnik even, neem een hap van de croissant en gooi het dan terug. Liam keek beteuterd naar zijn croissant, maar zei toen: “Hoe gaat het nu met je? Goed geslapen?” Ik knikte en antwoordde: “Ja goed en heerlijk. Jij?”

“Tja, het gaat wel… buiten het feit dat ik nog steeds niet kan lopen en de dokters zeiden dat het nog wel een tijdje kon duren voordat ik ze weer fatsoenlijk kan gebruiken…” antwoordde hij en ik fronste: “Wat is er met je benen?” “Wel… die wonden van dat ongeluk hebben een paar spieren beschadigd en één wonde is zelfs zo diep dat het rakelings langs mij bot gaat”, zuchtte hij en vroeg dan: “Wat heb jij eigenlijk opgelopen?” Ik haalde mijn schouders en zei zacht: “In mijn buik is er iets kapot, waarschijnlijk door de seks…” Ik zag Liam zich bijna verslikken in een stuk croissant en hij vroeg verbaasd: “Maar… je was toch door een man ontvoerd…? Heeft hij… euh… tja… hmm…” Ik schudde mijn hoofd en zei: “Enkel zijn dochter heeft me gebruikt…” Hij knikte en het was weer stil.

De ochtend ging over in de middag. De dokter kwam langs voor verschillende testen nog uit te voeren en om Liams benen te controleren. Het zou een zware revalidatie worden, had hij gezegd. En ik kon het makkelijk geloven. Na deze testen kregen we ons middageten, maar ik kreeg niet alles op. Het was gewoon teveel voor mij en ik was het ook niet meer gewent om 3 maal op een dag eten te krijgen.

Er werd in de avond op de deur geklopt en Liam en ik keken weg van de tv die aan stond. “Niall Horan?” hoorde ik iemand zeggen en ik zag een vrouw staan. Ik knikte zachtjes en ze kwam glimlachend dichterbij. “Hoi Niall, ik ben één van de begeleiders van het centrum waar je naartoe wou gaan om aan je trauma te werken, weet je nog?” zei ze en vaag kwam er iets binnen. Dat was waar, ik wou naar het centrum gaan om aan mijn trauma te werken, maar het was een heel bekend centrum en er was dus amper plaats. Ik stond in een wacht rij en dat kon oplopen tot enkele maanden.

Ik knikte dus maar en ze vervolgde: “Wel, er is een plaats vrijgekomen, maar je was toen ontvoerd als ik me niet vergis. De dokters willen je nog even hier houden om jouw gezondheid in het oog te houden. Ik wou komen zeggen dat je over een week opgenomen kan worden, is dat in orde voor jou?” Ik keek haar met grote ogen aan. Over een week al? Maar mijn vrienden dan? Ik wou ze niet verlaten! “We zullen je wel komen bezoeken Ni”, zei Liam, alsof hij mijn gedachten kon lezen. Ik slikte even, maar knikte toen. De vrouw glimlachte en zei : “Wel, tot over een week dan Niall…”, en ze ging terug weg.

Reacties (2)

  • IrishNialler

    Ondanks dat ik je niet echt mee help als co-auteur wil ik je zeggen dat ik het steeds lees maar nooit echt reageer maar het is leuk om alles een soort terug te lezen

    3 jaar geleden
  • Paardenvriend

    Wel goed van Niall dat hij de hulp toestaat. Dat is goed van hem.(H)

    And I still love this storyyyyy(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen